Door de zachte, stemmige verlichting lijkt het alsof alles en iedereen vloeibaar wordt als honing. Is licht likbaar? Traag en dik druipt het van de muren naar het immense bed en verspreidt het zich over de benen, armen, voeten, handen, borsten, buiken en billen van de mannen en vrouwen die zich erop bevinden. Ze zijn zo met elkaar verstrengeld dat het moeilijk te onderscheiden valt welke ledematen bij welk lichaam horen of met hoeveel ze eigenlijk zijn, deze mensen die elkaar zelfs niet bij naam kennen. Alles en iedereen glijdt en wriemelt en glibbert over, tussen, onder elkaar heen. Een kluwen van lust is dit, een knoop die niet ontward wil worden, een nest kronkelende slangen die zich aan elkaar warmen.
Toen ze eerder vandaag arriveerden, waren ze erg verward.…
