dat hij een burn-out had. ‘Wat een loser ben ik,’ zei hij, want door corona stelde zijn werk juist weinig voor. Ik zag zijn getergde gezicht en moest opeens denken aan een vriendin van me, die na haar bevalling een postnatale depressie kreeg. Tijmen zat er net zo verslagen bij. Toen hij eindelijk sliep, ging ik googelen, vooral om het uit te sluiten, maar zag tot mijn verbazing dat postnatale depressies ook bij mannen voorkomen. Ik kon bij Tijmen zo alle symptomen aanvinken. Oók de risicofactoren trouwens: dat hij altijd zo veel verantwoordelijkheid op zich nam, alles goed wilde doen... Dezelfde week nog zat hij bij de huisarts en meldde zich ziek. Toen de druk eraf was, ging het direct iets beter, zeker tussen ons. Toch is het nu al…