Hoewel het leven steeds sneller gaat, duurt het steeds langer ergens te komen. De vlucht naar Pisa kost geen drol en duurt maar anderhalf uur, maar met de Efteling-lange rijen op Schiphol, de vertraging, het wachten op koffers en dan de rij bij het autoverhuurbedrijf ben je er al met al toch een volle dag mee bezig.
De autoverhuur probeert me extra verzekeringen te verkopen, eerst vriendelijk maar steeds iets dreigender. Ik heb online al een complete dekking geboekt. „Telt niet!”, vindt de Italiaanse dame achter de balie. We hebben twee auto’s gehuurd op dezelfde site maar, zo blijkt nu, bij verschillende verhuurmaatschappijen. Opgepropt in de ene gaan we op zoek naar die andere, ergens aan de rand van het vliegveld. Weer een rij, weer hetzelfde gezeik, weer lang wachten.…