Inhoudsopgave van Lamborghini Collector's Edition - TopGear Special

Wat is jouw Lambo-verhaal? Ik weet dat je er een hebt. De eerste keer dat je er een zag of hoorde. De eerste keer dat je een magazine of website opende en op een of andere überexotische versie stuitte die je adem deed stokken en je verbeelding op hol liet slaan. Iedereen heeft een Lambo-verhaal. Het mijne begint, zoals bij zoveel kinderen van de jaren ’80, met de Countach. En dan natuurlijk niet bij de originele ‘Periscopio’, die ik nu het mooist vind, maar bij de knotsgekke latere edities. Strak als de blazer van Don Johnson en vaak wit als het poeder waarmee ze werden gefinancierd. In elk autoboekje en -tijdschrift vergaapte ik me eraan. Op de foto hiernaast, genomen tijdens het maken van het artikel dat je op pagina…

In 1963 showde Ferruccio Lamborghini z’n allereerste auto op de Autosalon van Turijn: een concept onder de naam 350 GTV – Grand Tourer Veloce. De auto werd in een recordtijd van vier maanden gebouwd, waarschijnlijk de reden dat ie niet echt rijdbaar was. Dit ene exemplaar staat nu in het Lamborghinimuseum in Sant’Agata Bolognese. We gaan even met een handje namen strooien. De carrosserie werd met aanwijzingen van Ferruccio – ‘de neus moet lijken op die van de E-type, de billen op die van een Aston DB4!’ – ontworpen door Franco Scaglione en gebouwd bij Carrozzeria Sargiotto in Turijn. Hoofd-engineer Gian Paolo Dallara (ex-Ferrari en-Maserati) had de hele ontwikkeling van de auto onder zijn hoede, geassisteerd door Paolo Stanzani en testrijder Bob Wallace. De V12-motor (waarvan de basis tot in…

De Espada was een lichte ontwerprevolutie, zeker naast de Islero die gelijktijdig werd gelanceerd. De auto werd ontworpen door Marcello Gandini, nog steeds in dienst bij het ontwerphuis Bertone, en kwam voort uit twee studiemodellen van Bertone: de Lamborghini Marzal en de Jaguar Pirana. De Marzal had ‘te veel glas’ volgens Ferruccio, en vleugeldeuren; de Pirana was een evolutie van de Jaguar E-type, een model dat Ferruccio zeer aansprak. Een soort mix van die twee modellen resulteerde in een geheel nieuw prototype, tegenwoordig nog steeds te bewonderen in het Lamborghini-museum, met de naam Espada. Hoewel je het uit de vorm niet direct zou afleiden, is ook de Espada een vierzitter. De motor ligt voorin, de grote, aflopende achterruit vormt tevens de kofferklep. Er zijn drie verschillende series te onderscheiden, die…

Straatje keren op een smalle weg in een Countach 25th Anniversary uit 1990 is als een kroeggevecht in slow-motion. Armen wapperen en sleuren aan het onbekrachtigde stuur, de koppeling kan zó als martelwerktuig een hippe sportschool in, de dogleg-vijfbak moet meer geramd dan geschakeld worden. Een mechanisch gebrek aan sympathie werkt beter – wees onvermurwbaar, anders haalt het ding simpelweg zijn schouders op en doet waar het zin in heeft. Niets in deze auto is makkelijk. Nu we het daar toch over hebben: zelfs erin komen is al een vuurproef. Er is een compromis tussen schoonheid en praktische bruikbaarheid, en de Countach heeft dat ergens ter hoogte van je onderrug gevonden. Zelfs met die iconische horizontaal scharnierende vleugeldeur vindt de Anniversary het nodig dat je je als een slang in…

De Urraco liep al vrij vlot op z’n laatste benen – de concurrentie zat ook niet stil – en dus moest er een opvolger voor de kleine Lambo met V8 komen om aansluiting te zoeken bij nieuwe klanten. Want er was geld nodig. Ferruccio Lamborghini was sinds 1974 geheel uit de onderneming gestapt, en in 1976 hing het bedrijf aan een zijden draadje. Er werd getracht een samenwerking met BMW op te zetten (voor de bouw van de M1) en de onderneming probeerde ook opdrachten binnen te halen voor het bouwen van militaire voertuigen (wat later resulteerde in de LM 002), maar echt van de grond kwam dat allemaal niet. Uiteindelijk kwam de Silhouette tot stand. In 1976 werd de nieuwe Lamborghini op de Autoshow van Genève aan het publiek…

De meeste mensen zullen hem beschouwen als een ‘moderne’ Lamborghini, maar toen hij begin 1990 voor het eerst verscheen, was hij behoorlijk hardcore. Hij was uitgerust met een gemodificeerde versie van de motor die de laatste Countach aandreef, had brandstofinjectie, maar nog altijd alleen achterwielaandrijving en een volledig gebrek aan rijhulpjes. Sterker: stuurbekrachtiging kwam pas na 1993, hetzelfde jaar dat de vierwielaangedreven VT (Viscous Traction) zijn opwachting maakte. Vergis je echter niet: een volbloed vierwielaandrijver was het nou ook weer niet. Een viscokoppeling stuurde maximaal 20 procent van het koppel naar de voorwielen in extreme omstandigheden. Dit zijn de Diablo’s die zorgden voor een bepaalde ‘reputatie’. De grootste verandering werd teweeggebracht door het feit dat Audi in 1998 het roer bij Lambo overnam. Geld en ontwikkelingsmogelijkheden brachten in ’99 een…

‘DIT IS DE LAATSTE INCARNATIE VAN DE MURCIÉLAGO, DE ALLERLAATSTE TROMPETSTOOT VOOR EEN LEGENDARISCHE LAMBORGHINI’ Het nieuws over een sterkere, lichtere en snellere Lamborghini is een bericht dat je hart een klein slagje extra doet slaan. Als dat nieuws wordt begeleid door de mededeling dat er een exemplaar naar Abu Dhabi wordt gestuurd, waar jij ’m dwars door de woestijn moet jagen en vervolgens op topsnelheid over afgesloten wegen door het stadscentrum moet knallen, is de kans groot dat dit extra slagje overgaat in een ritme dat tot lekkende hartkleppen leidt. Ik bleef echter op mijn benen staan en accepteerde de missie met staalharde ogen, terwijl ik onder het mompelen van een nonchalant klinkend ‘tuurlijk’ uiterst cool het kantoor verliet. Toen ik veilig de hoek om was, sprong ik op…

Een of andere reusachtige, vernietigende kracht is hier recentelijk voorbij geraasd. De restanten van versplinterde palmbomen liggen overal verspreid als kort geleden uitgereden compost. De ingewaaide ramen van financiële instellingen die miljarden beheren, zijn provisorisch dichtgetimmerd met multiplex planken. En allerlei luxe jachten liggen gehavend langs de kant van de weg, nadat ze als speelgoed uit zee zijn getild en vervolgens ergens zijn neergesmeten. Drie maanden nadat orkaan Katrina Miami aandeed, en met de grote schoonmaak nog in volle gang, staat een heel ander soort storm op het punt te gaan huishouden. Dit keer zal de kracht worden gemeten op een heel andere schaal, een die geheel en al van menselijke makelij is. Op komst is een laagbij-de-grondse precisieaanval op de zintuigen, van duizelingwekkende kleur, lawaai en snelheid. Met een…

Op een gegeven moment ga je alles normaal vinden. 600 pk, instelbare spoilers, een chassis van koolstofvezel en aluminium en een ontwerp dat is geïnspireerd op een Apache-helikopter: het zijn inmiddels standaardingrediënten van supercars voor mensen met heel veel geld. De Lamborghini Egoista lijkt dus op het eerste gezicht weinig nieuws te bieden. Zelfs het feit dat het een eenzitter is (vandaar de naam) is niet echt opzienbarend. Maar dan besef je dat ie er qua exotische gekkigheid nog een schepje bovenop doet: dit is de eerste supercar met een schietstoel. Als de bestuurder het dus gehad heeft met de auto, met de file of met het leven, dan kan hij zichzelf afschieten. Dat gebeurt dan wel in alle comfort, want de hele cabine wordt mee gelanceerd. De Egoista was…

‘HIJ IS EEN BEETJE BOZIG, AGRESSIEF, EN IETWAT INTIMIDEREND’ Supercars zijn volstrekt onzinnig. Dat is de conclusie die ik trek vanuit het binnenste van een Lamborghini Aventador LP 750-4 Superveloce, die momenteel staart naar de achterkant van een kiepwagen die nogal nadrukkelijk naar bedorven vlees stinkt, terwijl we in hetzelfde tempo vast blijven zitten in het verkeer van de Britse hoofdstad Londen. Ik heb 750 pk beschikbaar, geleverd door een glorieuze, natuurlijk ademende V12. Als ik dat wil, reageert mijn versnellingsbak door middel van twee flippers in slechts 50 milliseconden. Ik heb vierwielaandrijving, een downforce die de lucht naar adem doet snakken en een topsnelheid van meer dan 350 km/u. En dat wordt allemaal keihard gecastreerd door vage wegwerkzaamheden en luizige maximumsnelheden. Het is hetzelfde als het hebben van een…

Om de grote Albus Perkamentus te citeren: ‘Waar het ooit vóór de natuurlijk ademende Lamborghini V12-motor was, zal het nu na zijn.’ Althans, dat is wat we denken dat ie zei – niemand heeft erg goed opgelet bij de Harry Potter spin-off-serie Fantastic Beasts, of wel? In dat script had je overal mee weg kunnen komen. Hoe dan ook: ja, Lamborghini heeft de laatste straatauto gebouwd die wordt aangedreven door een niet-hybride V12. Een statement dat een decennium of zo geleden ondenkbaar zou zijn geweest, zo groot is het belang van twaalf cilinders in de geschiedenis van het merk. Toen Ferruccio Lamborghini begin jaren ’60 voor het eerst besloot zijn vleugels uit te spreiden van tractoren naar geweldige grand tourers en slaapkamermuur-supercars, droeg hij ene Giotto Bizzarrini op een betaalbare…

Het was niet echt handige timing van Lamborghini – ze onthulden deze creatie op de autoshow van Genève in 2013, maar de LaFerrari eiste daar alle aandacht op. Hebben de twee merken uit de Italiaanse Motor Valley dan geen spionnen rondlopen om elkaars werk een beetje in de gaten te houden? Evengoed, dit was die lente de nieuwe trots van Sant’Agata: de uitzinnige Lamborghini Veneno. Hij staat op dezelfde basis als de Aventador en maakt dan ook gebruik van diens 6,5-liter V12. Alleen perst hij er 750 in plaats van 700 pk uit. De monocoque bestaat in zijn geheel uit met koolstofvezel versterkt plastic, en de Veneno is dan ook erg licht: 1.450 kilo, 125 kilo minder dan een Aventador. De verhouding tussen vermogen en gewicht komt hiermee neer op…

Er hangt iets in de lucht op Imola, een zwaar, neerdrukkend gevoel – de plicht om goed te rijden. We krijgen er een vervelend gevoel van in onze maag. Er is nervositeit. Het heeft niets te maken met Senna’s noodlottige ongeval, want de Tamburello-bocht (ooit doorlopend met 20 seconden vol gas, tegenwoordig een chicane) is sindsdien beheersbaarder gemaakt. Het is ook niet het feit dat deze nieuwe Huracán Performante ten tijde van deze test officieel de snelste productieauto met een verbrandingsmotor is op de Nordschleife, of dat we in de pitstraat in de auto zitten te wachten en er regen tegen de voorruit slaat. Nee, het is omdat onze baas, die hier al eerder een Performante-prototype reed, concludeerde dat deze auto ‘eigenlijk niet van de weg te krijgen is’. Waarom…

Kijk eens aan: een Lamborghini Huracán die… nou, nog eens flink is opgefokt ten opzichte van de Performante. Deze STO (Super Trofeo Omologata) claimt de belevenis van de straatversie dichter bij die van de GT3-racer te brengen. Volgens het merk is het zelfs hun eerste productieauto waarbij circuitgeschiktheid de toon voert boven de rijeigenschappen op de weg. Hij is extremer dan de Aventador SVJ om rivalen als de McLaren 620R en 765LT, de AMG GT Black Series en de onvermijdelijke hardcore-versie van de Ferrari 296 GTB aan te kunnen. Wat betreft pure cijfers heeft de V10 van de STO het zwaar in dat gezelschap. De 640 pk sterke motor is dezelfde als die in de Performante. Maar wat hij mist aan vermogen, maakt hij goed op het vlak van vurigheid,…

In een automobiel landschap dat is vergeven van radicale conceptcars en andere luchtspiegelingen die nooit werkelijkheid zullen worden, zou het niet vreemd zijn om ook de Terzo Millennio uit 2017 als een irrelevante dagdroom te beschouwen. Het feit dat de specificaties voorzien in een ‘supercapacitor’ die nog uitgevonden moet worden, dat nanotechnologie ervoor moet zorgen dat energie wordt opgeslagen ín het koolstofvezel, dat de carrosserie ‘zelfherstellend’ is en dat de aandrijving verloopt via motoren in de wielen, verhoogde de geloofwaardigheid van het geheel in die tijd ook niet. Maar kijk je verder dan je neus lang is, dan zie je toch enige logica. Lamborghini heeft een probleem. De toekomst, hoe die verder ook precies zal uitpakken, is geëlektrificeerd, en voor een supercar-maker wiens erfgoed toch vooral bestaat uit luide V12’s…

‘MIURA!’ ZUL JE UITROEPEN BIJ HET LEZEN VAN DE VOLGENDE ZIN, maar vooruit, daar gaan we… Het was de Countach waardoor Lamborghini al decennia wordt gezien als ’s werelds nummeréén schepper van superautomobiele buitenaardsheid. Jazeker, de Miura was technisch revolu tionair (met een middenmotor) en intrigerend (een dwarsgeplaatste V12), en bovendien hartensmeltend mooi. Maar die schoonheid is zo diep en toegankelijk omdat de Miura een synthese is van andere prachtige dingen: de oppervlakken en kenmerken van de mooiste auto’s met voorin geplaatste motoren uit zijn tijd, zoals de Ferrari GTO en de Alfa TZ2, gecombineerd met de proporties van een jaren-’60 racer met z’n blok achter z’n bestuurder. Maar de Countach… Tjonge, dat was, en is toch echt nog steeds, iets heel anders. Geen van z’n carrosseriepanelen is normaal. De…

In de hele kaleidoscoop van stomme dingen die autojournalisten doen, verdient het rijden van conceptcars (naast het drammen tegen autobazen dat ze meer auto’s moeten maken van het soort waar ze het minst van verkopen) een ereplek, al is het alleen al in de categorie Zonde van de Tijd. Plaatsnemen in een gammele schelp die geplaatst is op wat er toevallig aan rijdbaars in de hoek van de studio werd gevonden, in de hoop iets te ontdekken. Maar wat? Dat de productieauto waarop hij vooruitblikt qua geluid noch weggedrag, besturing, remmen of zelfs geur ook maar in de buurt zal komen van het ding waarin je je bevindt? Maar toch: hier is een plaatje van ons, breed grijnzend terwijl we ermee van een heuvel af rollen! Het is op z’n…

Groot nieuws, dit. Dit is immers de auto die de Lamborghini Huracán met zijn spectaculaire V10 opvolgt. Een supercar die goedkoper, praktischer, bruikbaarder, subtieler en minder eng moet zijn dan de Revuelto. En dus krijg je een auto die ruimer is en normale deuren heeft, maar wel een midscheeps geplaatste 4,0-liter V8 met een vlakke krukas en twee turbo’s. Oh, en een elektromotor die tussen de V8 en de versnellingsbak is gepropt. Plus nóg twee e-motoren op de vooras, zodat ie vierwielaandrijving heeft. Dat levert een systeemvermogen op dat zelfs voor een supercar bizar hoog is: 920 pk. Vreemd genoeg geeft Lamborghini qua trekkracht alleen op wat de benzinemotor levert (een alleszins respectabele 730 Nm) en niets over wat je in totaal krijgt als de elektromotoren ook meedoen. Goed, vanuit…

Een Lamborghini Miura rijdt niet echt over een weg – hij sluipt eroverheen, weet alle bewondering van de omgeving te stelen en laat de rest van het uitzicht gewoontjes overkomen. Dit is, zonder enige twijfel, een van de mooiste machines op deze planeet. Zelfs in een Italiaans heuvellandschap, opgelicht door een lucht die verdrinkt in tinten goud en bloedrood, springt de Miura niet in het oog, maar kidnapt hij je complete aandacht. Als er al een fraaiere combinatie is van auto en uitzicht, van voertuig en compositie, kunnen wij hem zo snel niet bedenken. Het is niet moeilijk te begrijpen hoe deze verzameling aan schitterende rondingen, gedrapeerd over een kunstige V12-motor, het ontstaan van het fenomeen ‘de supercar’ teweegbracht: je moet echt je best doen om naar iets anders te…

Door het gebrek aan echt groot succes voor de Islero bleef dat model slechts twee jaar in productie, om te worden opgevolgd door de Jarama. Daarmee werd het klassieke GT-design van de 350 GT, 400 GT en Islero losgelaten en sloeg Lamborghini meer de Gandini-weg in, de ontwerper van designhuis Bertone die ook al de radicale Miura en een tikkie excentrieke Espada tekende. De Jarama lijkt daarom ook meer op de Espada, maar in iets bravere vorm, voor een breder publiek. De Jarama werd in 1970 gelanceerd, naast de Miura en de Espada, en kun je zien als de meest toegankelijke GT van Lamborghini op dat moment. Nog steeds bleek de 4,0-liter V12, die tot dan toe in alle modellen werd gebruikt, ruimschoots te volstaan om de auto heerlijke prestaties…

Er komt een moment in je leven waarop enige sentimentaliteit of nostalgie niet echt meer te vermijden valt. Maar niet als je Marcello Gandini bent. Hier zit hij, in het atrium van zijn magnifieke huis – een voormalige abdij die hij uiteraard zelf ombouwde – in de heuvels nabij het Noord-Italiaanse powerhouse Turijn. Hij is 83 jaar als we hem spreken. Een kwieke, elegante man die de laatste tijd een stok gebruikt om zich te verplaatsen. Maar zijn brein blijft vlijmscherp en zijn kijk op zaken is vaak ondeugend, onconventioneel en filosofisch. Hij is een van de legendes van het autodesign, maar welke status de wereld hem ook toebedeelt, het weegt niet zwaar op hem. ‘In het algemeen geldt: een auto waar iedereen ooit op gesteld was, valt nu niet…

In 1978 ging het merk Lamborghini failliet en kwam onder het bewind van de Italiaanse overheid, waarna de broers Mimran in 1980 het bedrijf voortzetten. Zij gingen aan de slag met nieuwe modellen, waarvan de LM 002 het bekendst is. Maar ook de Silhouette werd aangepakt om een voor een breder publiek bereikbaarder model op de markt te zetten. Dat werd de Jalpa, die in 1981 op de Autosalon van Genève werd getoond, samen met de LM 001 – het prototype dat voorafging aan eerdergenoemde LM 002. In 1982 startte de productie van de Jalpa, die tot 1988 werd gebouwd, al melden sommige bronnen dat de productie pas stopte in 1991. De Jalpa was op zichzelf niet echt vernieuwend, want hij was sterk gebaseerd op de Silhouette, die weer een…

In de zomer van 2005 zitten we in de Lamborghini-fabriek in Sant’Agata Bolognese naar onze lege espressokopjes te staren. We zijn hier om een nieuwe, exotische conceptcar te bekijken, maar worden momenteel nog even apart gehouden omdat men druk bezig is om andere geheime projecten af te schermen. Nou ja, druk: de mensen met de grote rollen zwarte stof staan hier een gebakje te eten. In Italië gaan de dingen soms met wat minder urgentie dan wij gewend zijn. Maar in Italië zijn dingen ook vaak het wachten waard. De Concept S is het geesteskind van Luc Donckerwolke, de bescheiden Belgische ontwerper die Skoda hervormde en de Audi R8 tekende, en nu de taak heeft om Lamborghini als wereldmerk te laten floreren. ‘Toen ik hier begon, was er qua ontwerpstrategie…

Supercars zijn stomme dingen. Ze zijn vreselijk oncomfortabel, volstrekt ongeschikt voor een weekendje weg, allesbehalve zuinig, hopeloos duur in de aanschaf, nog duurder in onderhoud, kwetsbaarder dan een bevroren bloemblad en zo vermoeiend voor de chauffeur dat je na elk ritje behoefte hebt aan twee weken vakantie. Ze zijn natuurlijk ook buitengewoon snel, maar dat heeft alleen maar tot gevolg dat de korte stukjes weg waarop ze tot hun recht komen snel zijn opgebruikt. Een supercar een kilometers lang stuk zonovergoten verlaten snelweg voorzetten is vergelijkbaar met een vetzak een Ethiopisch ontbijt serveren. Het verdwijnt ongemerkt en bevredigt niemand. Bovendien zijn supercars schaars. Maar ook weer niet zo schaars dat je er wat aan overhoudt. Niet zo schaars dat je ze na een paar jaar met winst kunt laten veilen.…

Lang, breed en érg laag. De Estoque is het antwoord op een simpele vraag: als Lamborghini zich zou wagen aan een supersedan, hoe zou die er dan uitzien? Je spreekt zijn naam uit als ‘Es-tock-eh’ en hij is een teken dat Lamborghini in 2008, ondanks de gespannen situatie van de wereldeconomie, niet van plan was gas terug te nemen. Expansie was het toverwoord. Er waren al eerder vierzitters van Lamborghini – zoals de supercoole Espada – maar niets zoals de Estoque. Je kunt moeilijk van de Murciélago LP 640 beweren dat hij zich bescheiden opstelt, maar voor de Estoque heb je een gigaparkeergarage onder je huis nodig. Hij is meer dan 5 meter lang, 2 meter breed en is met alleen al een wielbasis van dik 3 meter absoluut een…

‘GODZIJDANK ZIJN ER LAMBORGHINI-EIGENAREN OP DE WERELD DIE DEZE RIJDENDE KUNSTWERKEN OP DE STRAAT BRENGEN, ZODAT DE REST VAN DE MENSHEID ERVAN KAN GENIETEN’ Wanneer ik een Alfa Romeo zie rijden,’ zei Henry Ford, ‘neem ik altijd even mijn hoed af.’ Als ik een hoed zou dragen, zou ik ’m steevast afnemen bij het zien van een Lamborghini. Aangezien ik geen hoed bezit, glimlach ik simpelweg wat voor me uit of klap zachtjes in mijn handen voor de bestuurder. Godzijdank zijn er Lamborghini-eigenaren op de wereld, die deze absurdistische rijdende kunstwerken, deze automobiele overdadigheid op de straat brengen, zodat de rest van de mensheid ervan kan genieten. Lamborghini’s zijn het perfecte antwoord op plechtig kijkende Ferrari’s en dikke Duitse zakensedans. Ongeacht hoe goed je dag al is, hij wordt nog…

Terwijl we onwillekeurig terugdenken aan de beroemde klassieke film The Italian Job, beseffen we maar weer eens dat grote delen van dat prachtige maar mysterieuze land voor altijd verbonden zullen zijn met de bekende Quincy Jones-soundtrack. Laten we even negeren dat het allemaal niet al te best afloopt voor de man in de oranje Lamborghini Miura in de openingsscène van de film. De Aventador SVJ deelt heel wat van z’n DNA met de Miura, niet in de laatste plaats vanwege z’n 6,5-liter V12, waarvan alleen al het geluid reden genoeg is om ’m elk jaar een TopGear Award toe te kennen – hoewel het hier ook de krachtigste versie van de V12 betreft die Lamborghini tot dan toe had geproduceerd. Een van onze collega’s was er als de kippen bij…

BESCHOUW ’M MAAR ALS EEN SOORT SUPERCAR-ONTWENNINGSKLINIEK. Of misschien een rijdend heropvoedingskamp. Wat het ook is, Lamborghini wilde dat onze obsessie met paardenkrachten zou verdwijnen. De hersenen van liefhebbers van supercars moesten in de ogen van Lambo opnieuw gekalibreerd worden, zodat een nieuwe waarde allesbepalend zou worden: de vermogen/gewichtsverhouding. De Sesto Elemento was volgens Lamborghini een goed uitgangspunt om met dit proces te beginnen. Z’n vermogen/gewichtsverhouding bedraagt ruwweg 570 pk per 1.000 kilo. Dat is geen auto, dat is een dodelijk projectiel. ‘Het is een belangrijk statement en we zijn ons ervan bewust dat het tamelijk provoverend overkomt’, aldus Lamborghini’s CEO Stephan Winkelmann wanneer we hem bij de introductie van de auto spreken. ‘Maar we moeten dingen die echt belangrijk zijn goed benadrukken. Ik ben ervan overtuigd dat steeds maar…

‘DIT,’ ZEGT LAMBORGHINI’S ONTWERPBAAS FILIPPO PERINI, terwijl hij met een potlood zwaait, ‘is het universele gereedschap om ideeën mee uit te leggen. Ik kan je hiermee in een paar seconden exact uitleggen wat ik wil.’ Met dezelfde ranke cilinder gevuld met grafiet tekent hij iets op papier en een half dozijn strepen later zien we een vorm die ons sterk doet denken aan een droomauto. Stel je voor dat het je baan is om Lamborghini’s te ontwerpen: een beetje krabbelen voor de lol. Kan het leven mooier worden dan dat? TopGear is op bezoek in het Centro Stile, Lamborghini’s creatieve hoofdkwartier, het thuis van een team van een stuk of twaalf designers – Italianen, Litouwers, Colombianen en Argentijnen. De sfeer is er even studieus als koortsig. Het is er even…

‘HIJ IS MINDER VERMOEIEND OP DE WEG, HILARISCH OP EEN CIRCUIT EN GEESTVERRUIMEND NAAST HET ASFALT’ Ik zou het grofweg vergelijken met vliegen in je dromen. Niet in de diepere betekenis van wegrennen voor je problemen, of wat psychologen met hoge voorhoofden er ook van maken. Ik heb het over het gevoel wanneer je tenen de grond verlaten en je het luchtruim kiest. Persoonlijk heb ik de neiging een zwemslagachtige aanpak te hanteren om hoogte te winnen – borstcrawl voor snelheid, schoolslag voor controle – voordat ik wegglij in gewichtsloze euforie. Geen weerstand, totale vrijheid, geen gevaar, niet denken, doen. Ik geef toe: het rijden van de nieuwe Huracán Sterrato op onverhard wegdek is een behoorlijk tikje luidruchtiger en gewelddadiger dan wat in de wolken drijven terwijl ik op mijn…

Het leeft!’, moeten ze in Sant’Agata Bolognese gekraaid hebben toen de Lamborghini SC18 Alston voor het eerst zijn motor startte. De Squadra Corse-divisie schiep deze uitzinnige oneoff – de eerste in hun geschiedenis – op basis van de Aventador met lichaamsdelen van de Huracán GT3 Evo, de Huracán Super Trofeo Evo en andere feestnummers. En daarmee was de Lamborghini SC18 bij z’n lancering in november 2018 de meest extreme Aventadorafgeleide ooit gebouwd. De luchtinlaten op de motorkap komen van de GT3. De achterschermen en vinnen (kijk eens hoe ze overlopen in die achterspoiler) komen van de Super Trofeo. Direct herken je ook elementen van de Sesto Elemento: onder meer de kleur en de twaalf luchtopeningen achterop. En de Centenario-invloeden doen ook al niet erg hun best om zich te verstoppen.…

DE SIÁN ZIT VOL WETENSCHAP. Z’n organen zijn een grote klomp thermodynamica en chemie verweven met semi-magische materialen; een onvoorstelbare hoeveelheid computervermogen en elektronen die hun werk zorgwekkend dicht bij exploderende vloeistoffen en gloeiend hete gassen doen. Het is, met een aanzienlijke voorsprong, de meest gecompliceerde auto die Lamborghini tot dan toe heeft geproduceerd. Jazeker, ze hebben ons de Terzo Millennio laten zien die z’n carrosseriepanelen als batterijen gebruikte, en de V10 plug-in hybride Asterion – maar dat waren slechts conceptcars. De Sián is de eerste geëlektrificeerde productie-Lamborghini en was dus gewoon te koop. Nou ja, te koop – hij was meteen uitverkocht, z’n prijs van dik 2,5 miljoen euro ten spijt. Ondanks al dat nerdy onderhuidse gedoe en de nieuwe wereld die hij dapper betreedt, is de Sián nog…

Lamborghini is goed met atmosferische V12-motoren. Al enige decennia, trouwens. Ze zijn daarbij ook niet slecht in het bouwen van doorgeslagen circuitmonsters. Combineer die twee en je krijgt iets als deze creatie, die in juni 2020 werd gelanceerd en die tot dan toe waarschijnlijk het gekst van allemaal was. Sta ons toe je voor te stellen aan de Lamborghini Essenza SCV12. Achter de bestuurder ligt een krachtige atmosferische V12 met een totaal vermogen van 830 pk. Lamborghini noemt deze creatie een directe afstammeling van de gedenkwaardige Diablo GTR en de Miura Jota. ‘De Essenza SCV12 vertegenwoordigt de puurste rijervaring op het circuit die ons merk nu te bieden heeft, een technisch hoogstandje dat de onlosmakelijke band tussen onze auto’s en het circuit benadrukt’, zo citeerden we destijds de CEO van…

‘HET IS GEEN KWESTIE VAN EVEN MET JE VINGERS KNIPPEN EN HUP, DE PAS IS OPEN.’ De stem klinkt vermoeid, maar ook verwonderd. ‘Maar kijk eens naar deze plek, de bergen, de weg. Het is hard werken, maar het is een voorrecht om dit mijn kantoor te mogen noemen.’ We staan, vreemd genoeg, op een oude tennisbaan halverwege de Stelviopas. Het is het grootste stuk horizontale grond dat ik in de afgelopen twee dagen heb gezien. Het gesprek valt stil; onvermijdelijk in een magnifiek landschap als dit, waar onze blik telkens weer naar omhoog afdwaalt, langs de kale klif en de onmogelijke strook technisch vernuft die ertegenaan kleeft. En dan naar beneden, naar een exotische supercar in wigvorm. De wind komt weer opzetten, de wolken komen dichterbij. Het weer verandert…

Lamborghini deed nogal eens denken aan de laatste dinosaurus, wanhopig brullend tegen de elektrische meteoriet die op de aarde af kwam stormen. Dat is nu voorbij. De Revuelto is een revolutionaire Dolle Stier. De vervanger van de Aventador, het sterkste beest uit de Lambo-stal, is nu een plug-in hybride. Hij heeft drie elektromotoren en er is geen achteruitversnelling – dat wordt elektrisch geregeld. Er wordt verder ook niet onhandig gedaan, want zijn rijgedrag is veel verfijnder, net als de integratie van de elektriciteit. De versnellingsbak ramt je hoofd ook niet langer naar voren en achteren alsof je een metalhead in een moshpit bent. Er is meer ruimte in de cabine en – halleluja – de stoelen zijn niet langer zo hard en zedig als een kerkbankje, maar omhelzen en vertroetelen…

Eens in de zoveel tijd pakken ze bij Lamborghini hun nieuwste supercar met V12, scherpen ze de carrosserie aan en verkopen van het resultaat een handvol exemplaren aan hun meest gewaardeerde klanten. Af en toe zien we op zulke auto’s nieuwe technologie verschijnen, zoals de digitale tellers op de Reventón en (een klein beetje) hybridehulp op de Sián. Dit is hun nieuwste wapenfeit: de Fenomeno. Volgens het merk ‘simpelweg de snelste en krachtigste straatauto van Lamborghini ooit’. Met 1.080 pk en een 0-naar-100-tijd van 2,4 seconden (op optionele kleverige circuitdagbanden) pakt ie de opscheprechten af van de 1.015 pk sterke Revuelto waarop hij is gebaseerd. Opvallend genoeg komen slechts 10 van de extra pk’s van de V12; die draaide al 9.500 tpm en was blijkbaar lastig nog verder op te…

Na de flitsende verkoopstart van de Miura begreep Ferruccio Lamborghini dat een flamboyant auto-ontwerp succes kon hebben en dus besloot het bedrijf om twee modellen tegelijk te introduceren. Een nieuwe, spetterende verschijning in de vorm van de Espada, en een model dat voortborduurde op de succesvolle 400 GT 2+2, met de naam Islero. In maart 1968 toonde Lamborghini de Islero op de Autosalon van Genève, tezamen met de Espada en de Miura S. De genen van de 400 GT 2+2, een supersnelle, comfortabele GT met plek voor vier personen, werden uitgesprenkeld over de Islero: ten opzichte van de 400 GT veranderde de carrosserie enigszins, waardoor een beter zicht vanuit de auto ontstond. Het interieur werd iets ruimer en de geluidsisolatie werd aangepakt om het comfort verder te verhogen. En de…

In 1971 raakten de bedrijven van Ferruccio Lamborghini in zwaar weer, en in 1972 was hij zelfs genoodzaakt om zijn tractorbedrijf te verkopen, plus 51 procent van de aandelen in z’n autobedrijf. Voor de consument waren deze perikelen niet heel erg zichtbaar, want Lamborghini timmerde ondertussen gewoon door aan nieuwe modellen. Het succes van de Porsche 911, de Ferrari Dino en de Maserati Merak bleef niet onopgemerkt en Lamborghini dacht zich ook op dat deel van de markt te kunnen begeven met een instap-Lambo. Kleiner, maar wel voor vier personen, lichter, met een minder zware motor en vooral meer geschikt om in grotere aantallen te produceren. Al in 1970 presenteerde het merk een prototype op de Autosalon van Turijn nadat Bertone twee studiemodellen maakte. Die vond Ferruccio niet helemaal goed…

‘WE WILLEN DE 30 JAAR VOORUITGANG MET ONZE EIGEN ZINTUIGEN BELEVEN’ Als we in dit verhaal niet meteen over de Lamborghini Countach zouden beginnen, zou er een heel ongemakkelijke olifant op deze pagina’s rondhangen. Want wanneer kom je nu fysiek in aanraking met één van die 1.983 wigvormige stukjes magie die Lamborghini tussen 1974 en 1990 op de weg zette? Voor deze redacteur, een telg van de jaren ’80, is het alsof hij plots tegenover Daisy Duke staat. Waarbij zij werkelijk geen spat veranderd is en hij staart, stottert en brabbelt als een halvegare – omdat hij zijn plots opborrelende, kinderlijke geluk niet kan rijmen met zijn huidige staat van zijn. De Countach was, nadat de Miura de fantastische basis legde, de blauwprint voor de moderne middenmotor-supercar. Voor mensen van…

Je hebt dorst. Je loopt een kroeg in. De barman knikt, pakt een glas en tapt het vol. Jij drinkt het leeg. Dat is vertaald naar supercar-termen een Porsche 911 Turbo: zo min mogelijk gedoe. Maar misschien wil je meer. Je doft jezelf op. Je gaat naar een cocktailbar. Je begeeft je in de menigte, poseert een beetje en laat je blik in het voorbijgaan goedkeurend over de andere sekse gaan. In het schemerduister trek je de aandacht van de barman. Boven de bonkende muziek uit breng je je bestelling over. De barman kijkt moeilijk. Je schreeuwt nogmaals. Uiteindelijk komt hij er liplezend uit, pakt een glas en vervolgens een fles. Hij slingert de fles buitelend achter zijn rug langs en vangt hem met de andere hand op. Hij plopt…

WE STAAN ER ZELF OOK VAN TE KIJKEN DAT WE DEZE KENNIS PARAAT HEBBEN: LANG GELEDEN WERD HET EERSTE SEIZOEN VAN AMERICA’S GOT TALENT GEWONNEN DOOR DE ELFJARIGE BIANCA RYAN. Het meisje huppelde bij de audities het podium op, deed haar mond open en zette een strot op die de juryleden bijna letterlijk van hun stoel blies en de zaal in een staande ovatie liet exploderen. Nu nog, als je het terugkijkt op YouTube, geloof je je ogen en vooral je oren niet. We hadden niet gedacht ooit nog eens mee te maken dat een vroege puber zo’n verpletterende indruk zou achterlaten; tot de dag van deze test, in 2015. De Lamborghini Gallardo waarin we rijden, is geen jonkie meer, noch is het een volgroeide klassieker. Hij dateert van 2004,…

In films als Vegas, Swingers en Ocean’s Eleven wordt Las Vegas steevast geportretteerd als een bruisende, dynamische stad waar verleidelijke dames aan roulettetafels spannende dingen fluisteren in het oor van George Clooney of Frank Sinatra. In werkelijkheid is Vegas een aaneenschakeling van zielloze hangars, waar de inval van daglicht strikt verboden lijkt en moddervette Amerikanen op en neer waggelen tussen eindeloze rijen eenarmige bandieten. In theorie is het niet onmogelijk om je er te kunnen vermaken, maar je moet jezelf dan wel eerst volledig laveloos drinken om de lol ervan in te kunnen zien. Als er één stad ter wereld is waar het alleen maar om de uiterlijke schijn draait en die verder werkelijk geen enkele inhoud heeft, dan is het Las Vegas. Lamborghini had daar vroeger ook last van.…

De volgende keer dat er een gegeven paard mijn kant op komt gegaloppeerd, onderwerp ik zijn gebit eerst aan een uitgebreide inspectie. Toen de baas van TopGear me de kans bood om in Los Angeles een extra snelle Gallardo Spyder te proberen, was ik zo opgetogen dat ik verder geen vragen stelde. Ik zei zelfs dat ik in de auto zou slapen, als dat nodig was. Ik zag mezelf natuurlijk in de hoogste staat van gelukzaligheid, terwijl ik over de Sunset Strip reed en er iets in de cabine neerdaalde wat leek op een confettiregen, maar bleek te bestaan uit de versnipperde telefoonnummers van Kardashians. Helaas is de werkelijkheid weerbarstiger, zoals de beruchte shopaholic uit LA, Winona Ryder, me had kunnen leren. Reden waarom ik, laat op de avond, de…

DAN GEBEURT ER IETS. DE DEUREN GAAN MET EEN OORVER-DOVEND GERAAS OPEN. Zwaveldampen en een gemene hitte vechten zich naar buiten. Door de rook heen worden lichten zichtbaar, twee lichten. Opnieuw klinkt er geraas, dat het gedonder van de deuren makkelijk overstemt. De lichten komen dichterbij. Opeens wordt het de wachtenden duidelijk dat ze getuige zijn van iets onvoorstelbaars. Zij mogen de Hel nog niet in. Nee, er moet eerst iets uit. Het ‘iets’ blijkt nog wit te zijn ook; matwit. Niet direct de kleur die je verwacht van een duivelsgebroed, maar toch twijfelt niemand eraan dat dit zijn werk is. Wie anders zou in staat zijn om iets te creëren waar de woede, snelheid en agressie zó vanaf druipen? De onschuldige kleur benadrukt alleen maar dat z’n schepper gevoel…

‘Beste TopGear, we hebben iemand nodig die onze Aventador SVJ Roadster van de fabriek in Italië naar Engeland kan brengen. Kunnen jullie ons helpen?’ Toen ik er als tiener voor het eerst van droomde om autojournalist te worden, was het idee dat ik ooit in een gloednieuwe auto zou rijden – in plaats van mijn tien jaar oude Renault Clio waarvan de motor vaak kookte – al bijna niet te bevatten. Het idee dat ik op een dag zou worden vertrouwd met iets uit de hoogste echelons van het automobiele spectrum zou ik als belachelijk hebben afgedaan. Dat gevoel is nooit gaan wennen, het voelt altijd als een privilege als ik voor iets bijzonders wordt gevraagd. Dat gevoel delen we op de redactie van TG, en het is de drijvende…

HET IS NET OF IK IN EEN KOOI STA WAARIN EEN HELE ROEDEL DIERENARTSEN EEN DRAAK VASTHOUDT. Wellicht ben je de specificaties vergeten die werden bekendgemaakt toen deze auto in 2010 als concept werd onthuld. Dit zou je moeten weten: hij maakt gebruik van dezelfde ongeblazen V10 als de Gallardo en heeft hetzelfde systeem met vierwielaandrijving. En zo’n beetje alles wat erop en eraan zit is van koolstofvezel. Meer is er niet. Geen rakettechnologie, geen elektromotoren, geen opwekking van kinetische energie, geen zonnepanelen of achtvoudig elektrisch verstelbare stoelen met massagefunctie. Eigenlijk zijn er zelfs helemaal geen stoelen. Het zijn feitelijk stoelpanelen die rechtstreeks aan de carrosserie van koolstofvezel zijn bevestigd. Dat is de essentie: er is weinig meer dan de motor en wat koolstofvezel. De aandrijfassen, de draagarmen, de wielen,…

De Britse Special Forces worden geselecteerd, zo schijnt, door ze gekleed in slechts hun onderbroek ergens in the middle of nowhere van Schotland achter te laten. Als het ze lukt om uit takken en bladeren een weerbestendige outfit te fabriceren en het met eetbare bessen drie dagen uit te zingen, dan worden ze geschikt bevonden. Toegegeven, een Ryanair-vlucht is niet echt de ideale start en bovendien zijn we volledig aangekleed, maar toch: we hebben een behoorlijk stevige missie te volbrengen. Met de Lamborghini Huracán de hoogste verharde weg in Europa op, plaatjes schieten en terugkomen, en dat allemaal in niet meer dan 20 uur. Ons doel, Veleta, ligt midden op een van de kronkeligste hoogtelijnen op de kaart, diep in de Sierra Nevada. Pico de Veleta is bijna 3.400 meter…

‘DE HURACÁN IS DE MINST STOUTE LAMBORGHINI’ Eamborghini’s zijn behoorlijk goed in het platleggen van het verkeer. Maar in Miami krijgt het luidruchtigste automerk ter wereld te maken met een wel heel opmerkelijk obstakel. Een koppig, onbeweeglijk obstakel, bovendien. We rijden zuidwaarts over de 913 langs Hobie Island in de richting van Key Biscayne als een in bikini gehulde vrouw ons, wanneer we even een omweg maken over een waanzinnig schilderachtige parkeerplaats langs de kust, tot stoppen maant. ‘Nee’, schreeuwt ze, wild met haar armen zwaaiend. ‘Néé! Stop! Er zit een leguaan op de weg!’ Er zit een leguaan op de weg. Ik doe dit werk nu 23 jaar, en dit is de eerste keer dat een leguaan een autotest weet te verstoren. Het is een flink exemplaar, meer dan…

Het is een mooie dag in 2016, zes uur ’s ochtends, en het kwik stijgt al snel noordwaarts. We zijn in Nardò, de geheime testlocatie van de VW Groep in de hiel van Italië. Na een aantal strikte veiligheidscontroles bereiken we uiteindelijk het heiligste der heiligen en zien we de reden voor al dat geheimzinnige gedoe: de Lamborghini Centenario. Neergehurkt op het asfalt is ie een monument voor koolstofvezelprecisie dat elk modernistisch beeldhouwwerk visueel gezien aankan. Maar in tegenstelling tot bij de meeste moderne kunst wordt je waardering voor z’n verbluffende lijnen onderbroken door de gedachte aan z’n brute potentieel. De Centenario is Lamborghini’s postume verjaardagscadeau aan de legendarische oprichter Ferruccio Lamborghini, die dat jaar 100 jaar oud zou zijn geworden. Maar de auto is meer dan een saluut aan…

Bestudeer het persbericht van Lamborghini over deze Urus en je vindt niet minder dan vijf verwijzingen naar zaken die ‘zijn afgeleid’ van de LM 002. We zullen ze hier niet noemen, maar het is natuurlijk grote onzin. Er is Lamborghini duidelijk veel aan gelegen om de geloofwaardigheid van hun SUV te legitimeren, en om ons één ding heel duidelijk te maken: de Urus betekent niet dat het merk door de knieën gaat. Ze willen simpelweg meer auto’s verkopen. Parkeer de Urus in de schaduw van een LM 002 en het wordt meteen duidelijk dat Lamborghini een lange weg heeft afgelegd om tot de Urus te komen. Aan de ene kant hebben we een mislukte poging om een militair voertuig te mogen leveren, een bonkig geval dat vervolgens in leer werd…

WE HADDEN NIET VERWACHT DAT DE PANIEK ZO SNEL DE OVERHAND ZOU KRIJGEN. Het is 11:00 uur en we rennen met twee man over het Dunsfold-terrein naast het TopGear-circuit om jerrycans te verzamelen. Je zou verwachten dat je op deze plek, van oorsprong een basis van de Britse luchtmacht en nu vol met keuringstations, klassieker-en autosportspecialisten en transportbedrijven, hele stapels van die dingen zou kunnen vinden. Dit complex is een grote ode aan benzine. En toch weten we slechts één jerrycan te scoren. We zullen het ermee moeten doen. We haasten ons naar het dichtstbijzijnde benzinestation, waar we elke container die ze hebben van de plank grijpen. Het personeel gaat in de opslagkamer voor ons op zoek naar extra exemplaren. Voorzichtig rijden we terug naar Dunsfold met 45 liter aan…

‘Zorg gewoon dat ie er cool uitziet.’ Dat was de enorm precieze opdracht van een enthousiaste klant aan de designafdeling van Lamborghini. Het resultaat, de SC20, is volgens Lambo ‘de extreemste open versie van een straatlegale V12-supercar’. Hij volgt de SC18 Alston op en is pas de derde nietraceauto die Squadra Corse, de raceafdeling van Lambo, heeft gebouwd. Hij is voor inspiratie duidelijk op bezoek geweest bij de GT-racers van de eigen afdeling en de Essenza SCV12. Uit betrouwbare bron weten we dat ook de Diablo VT Roadster, Aventador J en de Concept S op het moodboard stonden. ‘Aan de voorkant zie je ook Veneno-trekjes’, vertelt Lambo’s designbaas Mitja Borkert. Er is een uitgesproken splitter, geflankeerd door een stel vinnen, terwijl de luchtinlaten op de kap eer betonen aan…

Hoewel de productie van de Aventador – en daarmee van diens V12 – al was gestopt, startte Lamborghini de productielijn nog één keer op voor deze speciale uitsmijters: twee one-off hypercars die dan echt het einde inluidden van de twaalfcilinder-Lambo’s zonder enige vorm van hybridehulp. Slechts weken voordat de (wél hybride) Revuelto werd onthuld, liet Lamborghini de laatste twee H klantenauto’s zien die nog het ‘oude recept’ volgden. De Invencible is de rode coupé, de Auténtica de grijze roadster. ‘Nu we met onze Cor Tauri-strategie een nieuw tijdperk van hybridisatie gaan omarmen, is dit Lamborghini’s manier om de natuurlijk ademende V12 te vieren: twee unieke auto’s die onze kijk op excellente personalisatie vertegenwoordigen’, zei CEO Stephan Winkelmann. ‘We hebben twee modellen met een uniek karakter gecreëerd, geïnspireerd op de racewereld en…

HET IS TIJD VOOR DE NOODSTOP. Ik controleer mijn spiegels en ga, zoals me is opgedragen, netjes aan de linkerkant van de straat stilstaan voor de briefing. Ik controleer mijn spiegels nog maar een keer – je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. ‘Ik zou nu graag willen dat je een noodstop uitvoert. Als ik mijn hand omhoog doe en “stop” zeg, wil ik dat je…’ Terwijl mijn examinator praat, zie ik vanuit mijn ooghoeken hoe een gozertje uit een winkel aan de overkant van de straat komt benen. Een paar stevige knieën verschijnt naast het zijraampje, daarna een druipend ijsje en uiteindelijk ook een opgetogen gezicht. Het moest van ver komen. Wat is nu de etiquette? Is het toegestaan om met voorbijgangers te praten tijdens een rijexamen? Gelden hier niet…

Hoe maak je een opvolger van een van de succesvolste supercars die Lamborghini ooit heeft gebouwd? Mik zijn unique selling point de prullenbak in. Maak hem… comfortabeler. En geef een slinger aan het wiel met ‘Willekeurige Namen van Vechtstieren’. Dit is de opvolger van de Huracán: de nieuwe Lamborghini Temerario, een auto die claimt een nieuwe focus op comfort te hebben gevonden en bovendien de geestverruimende, natuurlijk ademende V10 inwisselt voor (brr) een accu, drie elektromotoren en een V8 met turbohulp. De ondergang van een van de fraaist lopende V10’s van de moderne tijd doet veronderstellen dat de hel nu écht leeg is en alle duivels hier rondlopen. Zo zal het althans voor veel Lamborghini-fans aanvoelen. Een van die enthousiastelingen is de baas, natuurlijk. ‘Onze Revuelto is een groot succes’,…