Inhoudsopgave van Editie 1 - 2024 - TopGear Special

Wist je dat Leonardo da Vinci ooit een automatische robotridder ontwierp? Een soort Renaissance RoboCop. Echt waar. Maar zelfs die Italiaanse grootmeester zou perplex staan te kijken van het vernuft van deze 296 GTB, de eerste moderne Ferrari met een V6-motor (de allereerste ooit was de Dino 156 uit 1957, als je die mee wilt tellen). Maar de 296 GTB heeft niet alleen een zescilinder middenmotor, hij is ook nog eens een plug-in hybride. Met 830 pk, welteverstaan. De toekomst is nu.…

Dit is de laatste iteratie van het fenomeen ‘Ferrari met opvouwbare hardtop’. Na de California, de California T en de Portofino zwaait de Portofino M het principe uit. Zijn soort-vanopvolger is de Roma Spider, die weer gewoon een softtop heeft; maar voor de liefhebbers is de Portofino M nog te koop. Zijn 3,9-liter V8 levert nu 620 pk, net als in de Roma, en hij heeft een nieuwe achttraps transmissie. Ook heeft ie, voor het eerst, een Race-modus. Wie met een klapdakcabrio wil flaneren, had het nog nooit zo goed.…

ENZO FERRARI WAS EEN GEBOREN VERKOPER, kon enorm lang van stof zijn, en vond het heerlijk de elite, die aan het eind van de jaren ’50 de deur in Maranello platliep, te paaien en geld uit de zak te kloppen. Zeker, hij was niet altijd erg vriendelijk over ze, en die straatauto’s verkocht ie alleen maar om iets anders mee te financieren: zijn racestal. Probeer maar eens te kiezen uit de lijst van buitengewone race-Ferrari’s van die tijd. Een rit in de 750 Monza, 290 MM en 250 TR zou je al de rest van je leven een onuitwisbare glimlach op je gezicht bezorgen – en er waren er nog zo ontzettend veel méér. Maar feit is dat het juist de GT’s van Ferrari waren die als fundament dienden, een serie…

‘Wanneer je een Ferrari koopt, betaal je voor de motor en geef ik je de rest van de auto gratis’, is een van Enzo Ferrari’s bekendste proclamaties. In dit geval betaal je voor vier motoren: één V8 in het midden van de auto, één tussen de V8 en de transmissie en twee op de vooras. Jazeker, de SF90 is de eerste plug-in hybride van het merk ooit. En naast dat hij (een stukje) vol-elektrisch kan rijden, is de techniek eerst en vooral goed voor 1.000 pk. Ja, 1.000 pk. Een vlaggenschip waardig.…

‘ EN ZO BLEEK DAT SIMPELE, RECHTTOE-RECHTAAN, BEUK-IN-JE-RUG G-KRACHTEN GEEN VERVANGING ZIJN VOOR PUURHEID EN HEDONISTISCH CHARISMA’ Toen we de SF90 voor het eerst reden, in die hoogst eigenaardige zomer van 2020, was het de snelheid waarmee hij zich uit bochten wist te schieten die ons het meest verbijsterde. Binnenin voelde het alsof je in een tennisbal zat. Rotonde, pok! Krappe bocht, pok! Lange doordraaier, pok! Haarspeld, pok! Het was één groot fysiek bombardement en wij zaten midden in de vuurlinie. Nu heeft Ferrari een snellere SF90 gebouwd. Meer aero. Meer grip. Maar hoe hij zichzelf uit bochten katapulteert, blijft het wonderlijkste aspect. Op dynamisch gebied, dan. Schuif de dynamica even terzijde en er is iets dat nóg wonderlijker is: dat de auto überhaupt bestaat. Er zullen zich heel wat…

Na de Superfast, de auto met misschien wel de meest voor de hand liggende modelnaam ooit, zet Ferrari het bestaan van de 812 voort met de open GTS, de extra heftige Competizione en een combinatie van beide, de Competizione A. Enorm potente, atmosferische 6,5-liter V12 voorin, 800 tot 830 pk naar de achterwielen en styling om voor te smelten: dit is een Ferrari volgens het klassieke recept. En geef toe: als de wereld zo snel op je af komt, waarom zou je dan eigenlijk nog een achterruit nodig hebben?…

Meer dan de helft van alle nieuwe Lamborghini’s is tegenwoordig een Urus. Aston Martin doet aardige zaken met de DBX en zelfs Lotus heeft nu een SUV in het gamma. Ferrari zou gek zijn als ze zich geen stuk van deze taart probeerden toe te eigenen, wat de puristen er ook van vinden. Daarom is hier, na heel lang wachten, eindelijk de Purosangue; mét een pure V12-motor en zonder hybride spulletjes. De naam betekent ‘volbloed’, dus hij zou een raszuivere Ferrari moeten zijn… Eens kijken.…

IK BEN ZOJUIST UITGEKLEED DOOR EEN McLAREN ELVA VAN 1,8 MILJOEN. Het is mijn eigen schuld. Ik weigerde de onvergeeflijk lullige McHelm te dragen die bij deze dakloze, ruitloze giller hoort. De gezellige wintermuts die ik in de plaats droeg, werd met geweld van mijn hoofd gerukt, danste door de hete lucht boven het achtersteven en raakte reddeloos verloren in de slipstream. Als jij toevallig de Fiat Panda bestuurde die in het voorjaar van 2021 werd ingehaald door een goudkleurige raketauto op de A87 vlakbij Fort William, en als je vervolgens na je schaterlachbui stopte om m’n muts op te rapen, zou je ’m dan nog even willen afgeven bij het Inverlochy Castle Hotel? Ik zoek een excuus om daar nog eens heen te gaan. We maken er bij TopGear…

Te liften of niet te liften, dat is de vraag. Een prangende vraag, nu ik La Source achter me heb gelaten en dicht – te dicht? – langs de pitmuur rijd. Voor: de omstandigheden (warm en droog), de auto (een bijzonder vooruitstrevende Ferrari met V12-middenmotor) en de racesituatie (ik heb het circuit voor mezelf). Tegen: kennis van het circuit (ik ben een Spa-newbie, ik ben nog nooit door Eau Rouge gereden, laat staan voluit) en het talent van de bestuurder (op dit soort momenten is het handig, om niet te zeggen van levensbelang dat je je beperkingen op dit vlak een beetje onder ogen durft te zien). Ik duik in elkaar en schuif nog een paar centimeter dieper in de stoel – zo breng ik tegelijkertijd het zwaartepunt van de…

Dit is niet zozeer een nieuwe Ferrari – meer een liefdesbrief aan Maranello’s coupés uit de jaren ’50 en ’60. We zullen verder geen namen noemen, maar eh, 500 Superfast. Je kijkt hier naar de Ferrari BR20, een recente toevoeging aan de lange lijn van Special Projects van het merk. Ook hiervan bouwen ze slechts één exemplaar en hij is helemaal op maat gemaakt naar de wensen van een trouwe klant. Je zou het niet zo snel verwachten, maar deze auto is op dezelfde leest geschoeid als de GTC4Lusso. De twaalfcilinder ligt dus voorin en produceert 690 pk. Waar de GTC4Lusso plaats biedt aan vier personen, levert de Ferrari BR20 zijn strakke ‘shooting brake’-lijnen in voor een coupévorm. We kijken ook naar jou, 410 Superamerica. De luchtinlaten boven de achterste…

Er is haast geen merk met een zo gelauwerd en roemrucht verleden als dat van Ferrari. Hoewel het totale aantal gebouwde auto’s kleiner is dan je denkt, is het aantal dromen dat ze in de loop der jaren bij jongetjes en meisjes (jong en oud) teweegbrachten ontelbaar. Bij TopGear kijken we meestal naar nieuw spul, maar om klassieke Ferrari’s kan niemand heen. Zeker niet als ze worden gerestaureerd door het merk zelf, gerestomod door fijnproevers of juist compleet verbouwd door knotsgekke tuners……

HET IS 1971 EN ENZO FERRARI HEEFT EEN PROBLEEM. Een shakedown uitvoeren van een raceauto op het lokale circuit bij de fabriek is eigenlijk geen optie meer. De steeds snellere machines beginnen serieuze vragen op te werpen over de veiligheidsvoorzieningen op het verouderde Autodromo di Modena, en er hoeft maar één prototype zijn neus buiten een pitbox te steken of de kleurencamera’s van de spionagefotografen zijn vol op ze gericht. Alle geheimen van de Scuderia zijn te koop, voor de juiste prijs. Daarbij: Ferrari heeft al sinds 1964 het constructeurskampioenschap van de F1 niet weten te winnen, en het zijn nu de van de innovatieve Cosworth-motoren voorziene Britten als Lotus en Tyrrell die de dienst uitmaken. Ondertussen worden er zelfs in Italië, zelfs in de jaren ’70, steeds meer vraagtekens…

Vraag wie dan ook in Maranello naar marketing en ze zullen je vertellen dat Ferrari ‘niet doet aan traditioneel adverteren’. Dat klopt, het merk doet de dingen anders. Ferrari zal claimen dat het bij de F1 allemaal gaat om het ontwikkelen van techniek voor gebruik op straat, wat tot op zekere hoogte ook wel klopt. Maar in feite is het ’s werelds duurste advertentiecampagne, en een bijzonder effectieve – als je tenminste een beetje vooraan meerijdt, natuurlijk. Oorspronkelijk zag Enzo het anders; hij bouwde alleen straatauto’s omdat hij het geld nodig had om zijn raceverslaving te bekostigen. Maar als je badge zo verafgood wordt als die van Ferrari, reikt je brand exposure wel een stukje verder dan de F1. En dan hebben we niet alleen over achterlijk dure petjes. Je…

‘HET IS EEN BEETJE EEN REVOLUTIE, FERRARI’S EERSTE PRODUCTIE-V6’ De bochten stoppen nooit. Kilometer na kilometer goudgerande derde-versnellingscurves, diamantachtige glimmers in de weg die fonkelen in het zonlicht, stroboscopische schaduwen die voorbij schieten, de ondergrond geschuurd en gepolijst, asfalt dat maar doorkronkelt, heen en weer, op en neer, met eindeloze uitzichten aan de randjes. Het is verdovend in zijn monotonie, als je de perfectie ervan niet zou kunnen waarderen. Ik moet mezelf af en toe even een mentale tik uitdelen, even stoppen met denken dat ik in een droom zit met een engelenkoor op de passagiersstoel. De auto helpt niet echt. De Ferrari 296 GTB voegt zich inspanningsloos naar het ritme van deze weg. Hij comprimeert zich erin en strekt zich er weer uit, een beweging die voor hem net…

Het zou niet juist of eerlijk zijn tegenover de Ferrari Portofino M om hem als ‘gewoon een facelift’ van de standaard Portofino te betitelen. Er is hier veel meer aan de hand dan wat esthetische aanpassingen die vlak voor lunchtijd even werden doorgevoerd. Maar inderdaad, dit is een evolutie van de bekende GT/Spider-cabrio, aangezien Ferrari ’m aanduidt met de bekende ‘M’ (van ‘modificata’) die het merk reserveert voor auto’s die ‘een significante boost in performance’ hebben gekregen. Dit is dan ook niet zozeer een Portofino aan de steroïden, meer een Portofino die wat vaker naar de sportschool is gegaan. Hoe je ’m het makkelijkst kunt herkennen ten opzichte van z’n voorganger? De M heeft agressievere inlaten in de voorbumper en een opening bovenaan bij de wielkasten, bedoeld om de luchtweerstand…

In de jaren dat we ons bezighouden met het rijden van exoten (geen zorgen: vandaag deze, straks gewoon weer een Hyundai i20 – alles in balans) hebben we aardig wat reacties van voorbijgangers mogen incasseren. Duimen omhoog, smachtende gezichten, argwanende blikken, uitroepen van bewondering of afgunst. De mooiste tot dusver was iemand die ons achterstevoren nakeek en een heg in fietste. Maar wat we nu meemaken, is ook voor ons nieuw. We zijn nog geen twee minuten met de nieuwe Ferrari Roma onderweg als een man ons hoort naderen, zijn fiets stilzet, afstapt, zich naar ons toe wendt en met een brede grijns op z’n tronie salueert. Strak in de houding, hand naar slaap. Hoe reageer je op zoiets? Met een klein beetje gas geven, natuurlijk. In onze spiegel zien…

‘DE KOPPELAFGIFTE IS BELACHELIJK, HET MAAKT NAUWELIJKS UIT WELKE VERSNELLING JE KIEST’ Er zijn er hier veel van, haarspeldbochten. Krullende stukken weg die vallen in valleien met rivieren en stijgen in heuvels met goudgroene velden waar zich af en toe een stokoude tractor doorheen ploegt. Krekels tsjirpen, insecten zoemen, het is kalm en warm, de luiken zijn dicht tegen de middagzon en de lucht trilt boven het asfalt. En hoewel we ons achter het stuur bevinden van een 1.000 pk sterke Ferrari, verstoren we de vrede niet. Het zou niet veel uitmaken als we dat wél deden, want we zitten nog volop in Ferrari’s invloedssferen. Die reiken tot aan alle landsgrenzen van Italië, uiteraard, maar de trots is het dichtst geconcentreerd in deze agrarische streken rondom de fabriek. Ze hebben…

Niet zozeer een serie auto’s, maar eerder de meest exclusieve autoclub ter wereld. Aantal leden: zo’n 116. Auto’s, welteverstaan – waarschijnlijk een stuk minder mensen, aangezien sommigen er meer dan één zullen bezitten. Jij, wij en 99,99999 procent van alle autoliefhebbers zijn geen lid van deze club. En als jij een beetje op ons lijkt, vraag jij je ook af of je dat überhaupt zou moeten willen. Het probleem is dat Ferrari vaak kan overkomen als een arrogant merk dat zich boven alles en iedereen verheven voelt. Het lijkt niet per se een bedrijf dat ook maar iets geeft om jou en ons. Het is een mondiaal luxemerk, het is voor de rijken, we zien alle marketingtoestanden, de merchandise en de winkels en ze laten ons koud. Waar, vraag je…

Hij komt uit het donker, gehuld in alleen een pyjamabroek, gewapend met een rothumeur en een imposante hoeveelheid koperkleurig borsthaar. ‘Wat de f**k denken jullie dat jullie hier aan het doen zijn?’ gromt hij. Fotograaf Greg heeft het opeens heel druk met zijn statief, dat wordt verlicht door de iPhone-zaklantaarn van de topless man. Hij staat duidelijk te stuiteren, en het is beslist niet van enthousiasme over de zeldzame supercar waarmee ik zojuist onbedoeld dwars door zijn schoonheidsslaapje ben gereden. Hij noteert het nummerbord van de Ferrari en richt zijn camera op mijn hoofd, terwijl Greg, zich omzichtig excuserend, een paar stappen achteruit doet. ‘Dit is f**king privéterrein’, sist hij. Mijn dashboard zegt dat het 5 graden is, ik heb een jas aan en de kachel op voluit, maar deze…

‘DE MOTOR BLÈRT OP VOL VOLUME DE GREATEST HITS VAN SUPER LOODVRIJ’ Het sneeuwt. De lucht zweet dikke, luie vlokken die de indruk wekken dat ze geen enkele haast hebben om te vallen, en als de horizon al een kleur heeft, is het die van spijt. De Dolomieten, eind februari 2023; majestueus, romantisch en als het weer je niet aanstaat, hoef je alleen maar even te wachten. Het zag er een uur geleden allemaal allervrolijkst uit, maar intussen zijn de weergoden bloedchagrijnig geworden en hebben ze een sluier over het uitzicht getrokken. Oké, het zou allemaal minder erg zijn als de slecht uitgeruste volgauto niet van de weg zou zijn geraakt, een sneeuwketting zou hebben gebroken en daarmee zichzelf onbruikbaar zou hebben gemaakt, maar zo is het nu eenmaal. We…

Als zelfs de bijzonderste Ferrari niet bijzonder genoeg voor je is (of je hebt ’m al in vijf kleuren), dan kun je in Maranello aankloppen voor een speciaal voor jou gemaakte, ‘één van één’ Ferrari die niemand anders heeft. Rocksterren, sjeiks en andere prominente figuren gingen je voor. Soms, heel soms kun je ook bij een andere partij aankloppen voor een unieke Ferrari. Maar bestel ’m dan maar zonder logo’s, anders worden ze boos, daar in Italië. Hoe dan ook: one-offs, ze zijn cool, duur en jaloersmakend.…

We blijven erbij: vroeger waren de bij namen van raceauto’s beter. Toen had je nog het Rode Varkentje van Mercedes en de Batmobile van BMW. En wat dacht je van de Breadvan – het broodbusje? De Nederlandse ontwerper Niels van Roij doet oude tijden herleven en heeft in opdracht van een klant een nieuwe Breadvan gebouwd. De opdracht was om ‘de iconische raceauto te vertalen naar een modern ontwerp’. Komt voor de bakker, was zijn antwoord. Je mag deze Breadvan Hommage gerust een Ferrari 550 Shooting Brake noemen. Carrosseriebouwer Bas van Roomen verlengde de daklijn van de Ferrari en ook de neus werd grondig onder handen genomen. Opvallend is dat er nergens een Ferrari-logo zichtbaar is. Sterker, achterop zit een dikke sticker van Fanatec. Dat zit zo: Ferrari leerde van…

‘DE AUTO’S ZIJN STRAK OP ELKAAR GEZET, ER IS ER NIET ÉÉN DIE EEN VOORKEURSBEHANDELING KRIJGT’ Door de befaamde rode fabriekspoort en dan rechtsaf. Het lijkt een doodlopende straat, maar hier, in een min of meer verborgen hoekje, totaal overweldigd door de grootte van het voornaamste fabrieksgebouw en maar 50 meter verwijderd van de ingang, is een werkplaats. Hij is nog kleiner dan je zou verwachten, en het is er wat rommelig. En toch is dit waar de duurste auto’s ter wereld komen als ze een opkikker kunnen gebruiken. Welkom bij Ferrari Classiche. Je zou ook denken dat deze werkplaats hier al was toen alles begon. Maar toen de boel op stoom raakte in de jaren ’50 en ’60, wist Ferrari nog niet dat het merk later zo’n big deal…

Na sommige gatenkaasontwerpen van Ferrari begonnen we ons af te vragen of ze even in een dipje zaten qua design. Nou, daar kwam de Roma om ons eens even genadeloos op onze plek te zetten. Dit is sierlijkheid en kracht ten voeten uit: een lage daklijn, korte overhangs, een gespierd en toch slank silhouet, de juiste welvingen… Hmm… Sorry, we zouden zomaar even wegdromen. Met een V8 voorin, 620 pk en de achttraps DCT uit de SF90 is ie naast bloedmooi ook bloedsnel. Roma, we houden van je.…

Wie had ooit gedacht dat we nog eens een eerbetoon zouden brengen aan een voorwielaangedreven, plug-in hybride Ferrari? Een tijdje terug kon je, als je de planeet wilde redden, kiezen tussen een beige Prius en de fiets. Natuurlijk, je zult altijd azijnpissers blijven houden die zich afvragen hoe toegewijd je bent aan het milieu, achter het stuur van één van Maranello’s extreemste; de meeste SF90-kopers zullen bij het woord ‘koolstofvoetafdruk’ dan ook hooguit denken dat het iets met actieve aerodynamica te maken heeft. Maar wat de eco-wereld nodig heeft, is juist meer van dit soort posterauto’s, die ‘nul emissie’ tot iets werkelijk begeerlijks maken. En niet van die exotica in een gelimiteerde oplage, nee: echte serieproductieauto’s. Niemand wordt blij van een voorbijrollende Nissan Leaf, maar een Ferrari SF90, dat is…

'HARE MAJESTEIT.' Dat is hoe Ferrari zijn machtige V12 omschrijft tijdens de als gebruikelijk ellenlange technische briefing van de 812 Competizione. En het blok verdient die koninklijke status ook – net als onze Máxima zijn de monsterlijke motoren uit Maranello iconisch, krachtig en staan ze afgebeeld op mokken die je in souvenirwinkels kunt kopen. Het probleem is: de aderen van de natuurlijk ademende V12 zijn al een tijdje aan het verkalken. Zou dit echt het moment kunnen zijn waarop het infarct plaatsvindt? Het maakt niet uit hoe vaak – of hoe brutaal – ik het vraag, Ferrari’s in Puma gehulde technische lui ontwijken de vraag als een stel aalgladde politici. Maar of we het nu leuk vinden of niet, we weten allemaal dat er een uiterste verkoopdatum kleeft aan deze…

De Monza SP1 (met één zitplaats) en SP2 (op deze foto’s) zijn de eerste modellen in de Icona-serie van Ferrari, gericht op de trouwste klanten en geïnspireerd op bijzondere Ferrari’s uit het verleden. De techniek komt van de 812 Superfast, wat betekent dat de Monza’s 800 pk hebben, van 0 naar 100 km/u gaan in 2,9 seconden en pas stoppen met versnellen bij 300 km/u. Dat zou allemaal al heftig genoeg zijn met een normale carrosserie, maar valt je iets op? Precies ja. Geen voorruit. Neem je vliegtuigbril mee.…

Een continuatiemodel, dus een reproductie van een oude auto, dat is niet Ferrari’s ding. Maar van een flinke knipoog naar het verleden zijn ze niet vies. De Daytona SP3, onderdeel van de Icona-serie, is een koolstofvezel ode aan Ferrari’s uit de jaren ’60 en ’70, en met name ook aan de 1-2-3-overwinning op Daytona in 1967. Heel plat gezegd is ie een LaFerrari zonder hybridesystemen en met de 6,5-liter V12 uit de 812 Competizione, goed voor 840 pk. De designgedreven Daytona verscheen in een oplage van 599 stuks.…

Ferrari snapt heel goed dat mensen met een paar miljoen op de bank niet in dezelfde auto willen rijden als hun directe buurman. Zelfs niet als die minimaal 3 kilometer verderop woont. Daarom kun je als gewaardeerde klant (dus je moet wel eerst even wat andere Ferrari’s bij de dealer ophalen) aankloppen voor een one-off, zodat je 100 procent zeker weet dat er echt niemand anders is met exact dezelfde auto. Een fraai recent voorbeeld is deze Omologata, een ultiem coole creatie op basis van de 812 Superfast. Tussen de eerste potloodstreek en het aandraaien van de laatste wielmoer zat twee jaar tijd. Alleen de voorruit, de koplampen en ‘de onderliggende technische delen’ bleven over van de 812, die nu wel meteen een stuk minder bijzonder is. De rest is…

Flavio Manzoni heeft het weer voor elkaar. De gevierde designbaas van Ferrari wist met zijn team een heel speciale versie van de F8 Tributo op te leveren voor een heel speciale klant. Eentje met een fobie voor achterruiten – een zwaar onderschatte aandoening. Maak kennis met de SP48 Unica, een van Ferrari’s illustere Special Projects. De Special Projects zijn, in de woorden van het merk, ‘volledig op maat gemaakte auto’s, vervaardigd volgens de specificaties van een enkele klant en ontworpen als een duidelijke uitdrukking van hun eigen individuele vereisten’. Als jij dus genoeg Ferrari’s hebt gekocht en nu inmiddels wel een keer écht iets unieks wilt, dan bouwt Ferrari samen met jou je eigen SP. De SP48 Unica ontneemt je dus elk zicht naar achteren. Niet erg, want met een…

Ergonomie in auto’s? Nergens goed voor. Al die tijd en aandacht die eraan wordt besteed, alleen maar zodat je nek nog dezelfde vorm heeft en in een anatomisch correcte stand staat als je op je bestemming aankomt. Volstrekt onnodig. Mijn hoofd is licht gekanteld, mijn ruggengraat knikt de andere kant op, mijn voeten staan onder weer een andere hoek om de uit het lood geplaatste pedalen te kunnen bedienen. De versnellingspook, een uitdagend verchroomde staaf met een bal erop, staat prettig dichtbij – maar dat kan ook niet anders in een cabine die naar moderne maatstaven kreupelend krap is. Ben je langer dan pakweg 1,80 meter, dan zul je jezelf in bochten moeten wringen om in een Ferrari Dino plaats te nemen. En toch… Toch kan het me niks schelen.…

WAT HEBBEN DEZE TWEE GEMEEN? Nou, meer dan alleen hun aantal cilinders en zitplaatsen; het zijn beide Ferrari’s wier design stof deed opwaaien toen ze verschenen. De Roma kreeg veel lof, omdat hij minder opzichtig is dan het spul waarmee Ferrari de laatste jaren furore maakt. Er was hier en daar kritiek omdat ie wel erg zou lijken op de Aston Martin waarmee hij de concurrentie aangaat. Maar de 308 GT4 kreeg nog aanzienlijk meer voor zijn kiezen; de eerste door Bertone ontworpen productie-Ferrari leek kennelijk veel te veel op elk ander klapkoplamp-strijkijzer van de Italiaanse designfirma. NOU, HIJ IS TOCH LEUK OPGEDROOGD… Ja toch? Onze Britse collega’s kochten er in 1997 eentje onder het motto ‘een Ferrari kopen voor Mondeo-geld’. Er is een hoop veranderd; destijds deed hij iets van…

Het had zo simpel moeten zijn. Even een rode auto in het midden van avondlijk Tokio parkeren om er een paar foto’s van te maken. Het verhaal vertellen van een van de gekste tuners ooit. En weer op huis aan. Maar we lijken een Stanleymes te hebben gestoken in het culturele canvas van Japan. Waarom? Nou, de lokale mensen doen iets wat ze nooit doen: reageren. Ze stoppen, staren, trekken zelfs hun telefoons tevoorschijn om een selfie te maken – allemaal erg on-Japans. En dat doen ze niet vanwege een halfgare westerling, een soort slecht verklede versie van James ‘Sonny’ Crockett. Nee, het komt door wat voor hun neus staat: de visuele belichaming van de jaren ’80, een nogal brede Ferrari Testarossa van Koenig Specials. Hun gedrag is overigens helemaal…