Evolutie te paard
Als je vroeger naar je consultantdeeltijdjob moest, was de keuze voor je vervoer beperkt. Het was lopen of te paard gaan. Die laatste deed het altijd als je er af en toe gras in gooide, al dan niet gedroogd, en water. Eens per jaar een grote beurt bij de hoefsmid, af en toe eens in de bek kijken en klaar. Ecologisch, milieutechnisch, bio-verantwoord en diervriendelijk: dat was het allemaal wel. Gras groeit langs de weg, water valt uit de lucht, kak is mest; en was ie definitief stuk, dan vrat je ’m op of liet dat aan de natuur over.
Je had sportieve paarden, zoals de Arabier, of paarden die wat steviger werk aankonden, zoals de Fries. Voor als je een caravan had. Ook fijn: ze hadden…
