Het is een rustige ochtend, de zon werpt een zachte gloed door de etalage naar binnen en ik voel me, voor het eerst in lange tijd, even helemaal alleen. Dat voelt vreemd. Helemaal niet fijn ook. De afgelopen jaren was mijn leven een constante stroom van de drukte van een gezin, het dekken van ontbijttafels, het helpen met huiswerk, de kinderen naar hun sport brengen en toen mijn dochters wat ouder werden, taxi spelen als ze naar een feestje of concert waren geweest en het te laat was voor het openbaar vervoer. Maar ineens is dat er niet meer, nu is mijn huis, en daarmee ook mijn leven, vreemd leeg.
Mijn kinderen zijn sinds vorige maand allebei het huis uit. De jongste woont in Amsterdam samen met haar vriend, de…
