Inhoudsopgave van Editie 4 - 2025 - Pf Fotografie Magazine

Een heldenverhaal, met een hoofdrol voor een vlinder. In Vlindervlucht volgt de Amerikaanse fotograaf Lucas Foglia de distelvlinder op haar migratietocht, een reis van duizenden kilometers, die voert van Afrika tot ver in Scandinavië. Foglia fotografeert wat de vlinder onderweg tegenkomt, van landschappen tot mensen, en brengt daarbij maatschappelijke thema’s als klimaatverandering en vluchtelingen in beeld. De vlinders hebben niet veel last van klimaatverandering en vliegen vrij over de landgrenzen. Voor vluchtelingen, die dezelfde route afleggen, is dat wel anders. Vlindervlucht is te zien in Fotomuseum Den Haag tot en met 28 september. De distelvlinder is voor ons land geen onbekende, in de periode van mei tot september is de soort ook hier te zien. Bepaald geen nieuws onder de zon, de vlinder doet ons land al eeuwen aan, blijkt…

Zijn roadtrip voerde langs alledaagse plaatsen waarbij hij stuitte op verborgen momenten van menselijkheid en poëzie. Het was een Europa in verandering. Keulen zocht niet naar harde feiten, eerder naar metaforen en zijn fotografisch onderzoek vormde zich min of meer organisch. De foto’s leidden hem via zijpaden naar het hedendaagse Europa. Hij keek ernaar en probeerde het te verbeelden, terwijl de geschiedenis plankgas gaf. Silent Song is een diep persoonlijk verslag over de onzekerheid, de onrust en de worstelingen van de huidige tijd.…

Ilya van Marle: “Het doel van Protocolbureau is het regisseren van persoonlijke aandacht. Zo kijk ik ook naar fotografie. Wat essentieel is tijdens iedere foto-opdracht is de energie die jezelf uitstraalt, hoe je ergens staat, wat je te geven hebt. Voor mij is het topsport. Ik geef mezelf altijd voor de volle 100 procent en ben dan ook helemaal op na zo’n shoot.” VERTROUWEN Deze opdracht begint met de zoektocht naar de perfecte locatie. Het netwerk van Jean Paul komt goed van pas, want hij draagt verschillende locaties aan. Het wordt uiteindelijk een privéhuis aan de Herengracht in Amsterdam. Ilya is zich er bewust van dat ze die mogelijkheid te danken hebben aan het contact wat Jean Paul met de eigenaar van dit pand heeft: “Iemand laat je binnen in…

In een monumentale presentatie toont Huis Marseille ruim honderd hedendaagse fotografische topwerken uit zijn rijke collectie en biedt hiermee tevens inzage in een kwarteeuw verzamelbeleid. Hieruit blijkt dat de verzameling niet alleen ontwikkelingen in de fotografie en de beeldcultuur goed weerspiegelt, maar ook die in de veranderende maatschappij, met name van de afgelopen vijf jaar. In tweeënhalf decennium heeft Huis Marseille, het eerste fotografiemuseum in Amsterdam, ruim achthonderd hedendaagse fotografische werken verworven. Daaronder bevindt zich werk van vele internationaal toonaangevende fotografen, zoals Thomas Struth, Andreas Gursky, Andres Serrano, Deana Lawson en Jean-Luc Mylayne. Daarnaast is er in de collectie veel ruimte voor minder gevestigde namen. Recentere aanwinsten zijn bijvoorbeeld foto’s van Jamie Hawkesworth en Widline Cadet, Nhu Xuan Hua en Tyler Mitchell. De collectie van Huis Marseille is van zeldzaam…

Bij de boekpresentatie van mijn laatste boek Waar wil je me hebben wilde Erik van Bommel, een ‘Wikipedian’ die ik had geportretteerd in mijn boek, voor de aardigheid van mij een foto nemen. Dat kon uiteraard. Hij trok mij voor de presentatie even naar buiten en haalde zijn spiegelreflex uit zijn tas. Hij begon met mikken en gaf een eerste aanwijzing: ‘Denk maar aan iets heel verdrietigs’. Dat deed ik meteen, bleef even in complete ernst maar moest daarna ook keihard lachen. Dat was uit ongemak, want ik voelde mij ook betrapt, want een afgeleide hiervan pas ik ook vaak toe. Eerder heb ik weleens de tip gegeven modellen een som te laten oplossen, gaan ze mooi vragend van kijken. Of ‘denk maar een zak aardappelen’ voor een open blik. Maar…

Voor een nieuwe generatie is de mijngeschiedenis ook een bron van inspiratie, reflectie en trots. Die kant hebben Leonie Kohl (teksten) en Wouter Zaalberg (fotografie) via deze serie willen onderzoeken, en dat deden ze door zich te storten op tatoeages. Tatoeages over de mijnbouw, welteverstaan: inkt-kunstwerken van de schachten, opa mijnwerkers, paarden en penningnummers, mijnlampen en beschermheiligen. Ze vertellen verhalen over opa die richting gaf in een moeilijke jeugd, over doorzettingsvermogen en werkethos van een generatie die nog iedere dag inspireert, over de trots van een streek die er langzaam bovenop krabbelt. Tatoeages zijn persoonlijk en intiem, en daarom goed geschikt voor zowel fotografie als manier om die link tussen heden en verleden bloot te leggen. Hopelijk rijst er een beeld op van een generatie die zoekt naar een nieuw…

Fotografie kent vanaf de geboorte een moeizame relatie met de wet. Een foto is een registratie van een gebeurtenis, een representatie, een bewijsstuk én mogelijk het product van bewerkingen, artistieke expressie of kopiëring. Een korte zoekterm in het (digitale) Nederlandse wetboek levert zestien resultaten op waarin de fotografie wordt vermeld, van auteursrecht tot legimitatieplicht. Dezelfde zoekterm levert bij verschillende Nederlandse rechtbanken 84 rechtszaken op uit de afgelopen tien jaar waarin sprake is geweest van een op de fotografie geënt geschil. Die werden meestal uitgevochten volgens beproefde gerechtsartikelen en bepalingen. Dat was in de 19e eeuw anders. Om eigendom van een foto te claimen moesten fotografen vaak eerst hun werk laten registreren in een zogenaamd wettelijk depot. Dat kon in de Bibliothèque nationale (Parijs, FR), de Library of Congress (Washington, VS),…

Van den Beukels eerdere werk Mijn Noord trok de aandacht van het museum, dat met dit project wil laten zien wie de buurt van nu is. Hoewel Museum Het Schip zich in het hart van de Spaarndammerbuurt bevindt, is het voor veel omwonenden nog onbekend terrein. Voor sommigen voelt het als een gesloten bastion; een plek waar je niet zomaar binnenloopt. Met de tentoonstelling Polanen, Houtrijkers en andere buren wil het museum die drempel verlagen en de verbinding met de directe omgeving versterken. In samenwerking met de Hebronkerk, buurthuizen, en door ontmoetingen op straat, legde Van den Beukel contact met tientallen buurtbewoners. Zijn portretten tonen de diversiteit, verhalen en gezichten van de mensen die dagelijks rondom Het Schip leven. De tentoonstelling vormt een aanvulling op de huidige tijdelijke tentoonstelling Het…

Gedurende twintig jaar gaf Stultiens les op de Academie Minerva in Groningen en vorig jaar stapte ze over naar de KABK. “In Groningen is geen gespecialiseerde fotografie-afdeling op de Academie”, zegt zij. “Ik gaf daar theorieles aan designstudenten en dat ging voorspoedig, maar mijn hart en expertise liggen eigenlijk bij de documentairefotografie. Deze voorkeur paste beter in Den Haag. Bovendien volgde ik al jarenlang beeldmakers in Nederland die afstudeerden en de talenten uit Den Haag spraken mij het meeste aan. Daarom ging ik daar in 2018 aan de slag.” De fotografieafdeling bestaat op de KABK uit een Bachelor-en een Masteropleiding en bij beide leergangen is Stultiens actief. “In de Bachelor word je opgeleid tot een professional die zelfstandig kan functioneren; in de Master tot een maker die met haar werk…

Als fotograaf weet je als geen ander hoe krachtig beeld kan zijn. Een goed gekozen frame, de juiste lichtval, een krachtige blik — allemaal elementen die stil kunnen staan, maar een verhaal vertellen dat beweegt. Toch merken veel fotografen dat ze, ondanks al hun beeldtaal, steeds vaker tegen de grenzen van fotografie aanlopen als het gaat om zichtbaarheid en verbinding. Je merkt dat foto’s het online steeds vaker afleggen ten opzichte van video. Video blijkt daar een enorme versneller in te zijn. Niet als vervanger van fotografie, maar als verlengstuk van je stem, je verhaal en je merk. Video brengt iets in beeld dat fotografie soms tekortkomt: beweging, klank, emotie in real-time. Je kunt met een foto veel vertellen, maar met video kun je meer context, toon, lichaamstaal en energie…

Het werk van Mulder begint altijd met een zelfgemaakte foto of een combinatie van meerdere foto’s. Vervolgens brengt ze de afbeeldingen over op verschillende ondergronden en past ze arbeidsintensieve handmatige technieken toe. Zo worden de afbeeldingen gedeconstrueerd, opnieuw opgebouwd en bewerkt met bijenwas, borduurwerk en tekeningen. De gelaagdheid zorgt voor niet-lineaire verhalen en de ruimte tussen deze lagen creëert een herhalingseffect. www.jackiemulder.nl…

Knalrode tomaten, felroze snijbietstengels en glimmende, gifgroene appels schitteren als juwelen. Een compostemmer met verlepte groenten en gebroken eierschalen doet denken aan zeventiende-eeuwse vanitas stillevens. Opeengestapelde en elkaar omhelzende flespompoenen worden in een zorgvuldig gecomposeerd drieluik verheven tot op zichzelf staande kunstobjecten. In het werk van Lou-Lou van Staaveren wordt de natuur soms letterlijk op een voetstuk geplaatst. Met haar kunst probeert ze haar te laten zien in al haar facetten: kleurrijk, krachtig, prachtig en overvloedig, mits er goed voor haar gezorgd wordt. Lou-Lou van Staaveren noemt zichzelf ‘fotograaf die tuiniert’, of ‘tuinierder die fotografeert’. Dat zij beide - de liefde voor kunst en de kunst van het tuinieren - zou gaan combineren in haar artistieke praktijk, is niet geheel toevallig. De liefde voor de natuur komt van haar vaders…

Het debat stond voornamelijk in het teken van de documentaire fotografie, hetgeen vreemd is omdat het georganiseerd werd door het Rijksmuseum, ons nationale kunstpaleis. De mede organisator was De World Press Photo, hetgeen deze keuze weliswaar verklaarde, maar een bredere benadering van de fotografie als moderne kunst zou beter op zijn plaats zijn geweest. De pluriformiteit en rekbaarheid van het begrip ‘documentaire fotografie’ werd getoond door Lebohang Kganye, de succesvolle Zuid-Afrikaanse fotografe, die zich niet profileert als fotograaf maar zichzelf liever omschrijft als visuele kunstenaar. Zij vertelde over haar zoektocht naar haar identiteit door middel van fotografie, een van de grote hedendaagse thema’s in de kunst. Zij bevroeg haar autobiografische herinneringen met dubbelopnamen van oude foto’s van haar overleden moeder waarover haar eigen beelden heen werden gezet. In haar beelden…

De elf stemmen van Srebrenica is een multimediaal project dat de verhalen van Bosnische Nederlanders over de genocide centraal stelt. De aandacht richt zich tot nu toe vooral op de betrokkenheid van Nederland bij de mislukte vredesmissie en Nederlandse blauwhelmen. Maar de verhalen van eerste en tweede generatie overlevenden blijven onderbelicht. Via de podcast De elf stemmen van Srebrenica en de gelijknamige tentoonstellingen krijgen deze verhalen een blijvende plek in de Neder  landse geschiedenis en wordt het bestaande beeld verdiept en verbreed. Alma Mustafic: “Genocides beginnen relatief onschuldig met dehumanisatie, om te eindigen in geweld en vernietiging. Ik wil niet dat mijn kinderen hetzelfde meemaken als ik. Daarom is dit project zo belangrijk. Laten we leren van hen die hun land moesten ontvluchten vanwege de verwoestende gevolgen van polarisatie.” Gerenommeerd fotograaf…

“Wij willen een boek maken als een bal”, zeiden Arja Hop en Peter Svenson toen ontwerper Edwin van Gelder hen benaderde met de suggestie een publicatie te maken. “Het moet aanvoelen als een cirkel, zonder begin of einde”, verduidelijkt hij. En zij vult aan: “Het moet driedimensionaal zijn.” Dat klinkt heel cryptisch maar Van Gelder wist wat hem te doen stond. Dat resulteerde in het wonderschone Felwa, een ruim vijfhonderd pagina’s tellende caleidoscoop van foto’s die met verschillende druktechnieken op uiteenlopende papiersoorten zijn gezet. Ook de inhoud is bijzonder divers. Een serie foto’s legt de transformatie vast van weiland naar ‘wilde natuur’, gezien vanuit telkens hetzelfde standpunt over de duur van enkele jaren. Het plantenleven op een boerenerf is nauwgezet in beeld gebracht. En een bijna vibrerende foto, genomen met…

Overlevenden dragen diepe emotionele en fysieke littekens, terwijl veel daders worstelen met schuldgevoelens en sociale uitsluiting, vaak na een lang verblijf in de gevangenis. Beide groepen leven nog steeds in dezelfde dorpen, soms vlakbij elkaar. De (dictatoriale) Rwandese overheid proclameerde al snel na de massaslachting verzoening – iets dat zeldzaam is in voormalige conflictgebieden. Maar verzoening is niet af te dwingen. Gedurende een maand reisden fotograaf Jan Banning en schrijver Dick Wittenberg door de binnenlanden van Rwanda. Ze meden bewust de door de overheid opgezette “verzoeningsdorpen” en gingen op zoek naar spontane voorbeelden van verzoening. Ze fotografeerden en interview den 26 koppels van voormalige vijanden die zich verzoend hebben. Later dit jaar verschijnt het boek ‘Bloedbanden: Verzoening na de genocide in Rwanda’ in een Nederlandse en een Engelse editie bij…

Adobe is op – voor mij dan – raadselachtige wijze bij sommige fotografen niet populair. Een van de belangrijkste redenen daarvoor is het abonnementsmodel dat Adobe hanteert. Ooit kon je voor een bedrag Lightroom Classic kopen en dan was die software van jou. Je kreeg een tijdje lang updates en als je geen updates meer kreeg, maar de software werkte voor jou nog prima, dan hoefde je geen geld uit te geven aan een nieuwe versie. Dat veranderde toen Adobe ging werken met abonnementen. De abonnementsvorm viel absoluut niet goed bij een deel van de gebruikerscommunity van Adobe. Fotografen bleven bijvoorbeeld hangen bij Lightroom 6, de laatste versie die je nog kon kopen. WEERSTAND TEGEN ADOBE ALS BEDRIJF Er zijn ook mensen die om een of andere reden ‘de pest…