Inhoudsopgave van Editie 4 - 2024 - Pf Fotografie Magazine

Er is werk opgenomen van de Indiase fotograaf Swarat Ghosh, de Thaise fotograaf Jutharat Pinyodoonyachet (ook bekend als Poupay) en de Braziliaanse fotograaf Gustavo Minas. Het werk is echt divers en besteedt veel aandacht aan bloeiende scènes over de hele wereld, waarbij vierendertig fotoportfolio’s, diepgaande casestudy’s en overzichten van de geografische hotspots waar gemeenschappen van straatfotografen vandaag de dag floreren met elkaar worden verweven. Grote fotografische geesten denken niet hetzelfde, noch zijn twee straten identiek: volg deze fotografen terwijl ze snapshots vastleggen van mensen en plaatsen die voortdurend in beweging zijn. In dit boek is ook het werk opgenomen van Bas Losekoot. De mondiale, optimistische en humanistische kant van Reclaim the Street zal de liefde van de lezers voor fotografie verdiepen en hen inspireren door de plaatsen en mensen die…

Als er een prijs wordt uitgereikt voor de origineelste manier om modellen te werven, dan maakt Willem Wernsen grote kans hem te winnen. Een halve eeuw geleden, aan het begin van zijn carrière als portretfotograaf, gaf hij mensen op straat zijn visitekaartje waar op de achterkant met plakband een kwartje was bevestigd. “Hoewel ze niet wisten wat ik van ze wilde, gebruikten de meeste mensen dat kwartje in de telefooncel. Als ik uitlegde dat ik ze wilde fotograferen, stemden ze vaak toe. Ik ben er wel vrij snel weer mee gestopt want het ging in de papieren lopen.” Uit Wernsens wervingsstrategie spreekt de onorthodoxe inventiviteit van de autodidact. Wernsen werkte in die tijd in de Amersfoortse slagerij van zijn schoonouders, waar hij werd klaargestoomd om de zaak over te nemen.…

Wat moet een fotograaf die zijn eerste fotoboek maakt eigenlijk weten over het drukken van een boek? Freek Kuin: “In principe helemaal niks. De fotograaf heeft duidelijk een vak, wij ook. Wij zijn geen drukkerij waar je gewoon een pdf-document komt laten drukken en binden. We hebben juist veel vragen voor de fotograaf: Wat is je concept? Voor wie is het bedoeld? Wat voor gevoel wil je uitdragen? Mag ik meekijken bij je fotografie? Is het hard, glad, transparant? Is het zacht, is het zwaar, is het licht?” Kuin pakt een doos met daarin een groot aantal plaatjes materiaal – staal, glas, wol, hout – van ongeveer 10 bij 10 centimeter. “Deze monsters gebruik ik om connectieve woorden te vinden waarmee we richting kunnen geven aan het boek. Metaal vertaalt…

Amsterdam is drukker dat ooit. Overvolle stoepen, steevast ellenlange rijen voor TikTok-hotspots, fietsfiles bij de stoplichten. De hoofdstad is overgenomen door drommen toeristen met rolkoffers en Amsterdammers ontvluchten de binnenstad. Fotograaf Niels Koopmans groeide op in het noorden van het land en woont sinds enkele jaren in Amsterdam. Dikwijls snakt hij naar de rust en ruimte uit zijn jeugd. In die drukke stad vraagt hij zich af: is iedereen opgegaan in massaliteit en kuddegedrag? Of is er ook nog ruimte voor de eenling, voor het individu? En is er nog verstilling te vinden in deze metropool? Niels Koopmans ging op zoek en vond, via de zoeker van zijn camera, waar hij zo naar verlangde. Niels Koopmans (Groningen, 1982) studeerde filmwetenschappen aan de Rijksuniversiteit Groningen. Theoretiseren over beeld is hem niet…

De vermoeide blik van de straatverkoopster trof me. Het gebeurde in Potosí, Bolivia, waar ooit de grootste zilvermijn ter wereld lag. Ze zat op een bankje, haar voeten opgetrokken tegen de ijzige kou op 4100 meter hoogte, terwijl ze snoepjes verkocht uit haar geopende houten koffer. Ze had mijn moeder kunnen zijn qua leeftijd. Toen ik een chocoladereep kocht, vroeg ik of ik haar winkeltje mocht fotograferen. Met een uitdrukkingsloze blik stemde ze in. Bang om een opkomende traan vast te leggen, drukte ik snel op de sluiterknop. Straatverkoop is vaak een manier om te overleven, maar kan soms uitgroeien tot een bescheiden vorm van ondernemerschap. Ik verwonder en bewonder steeds weer de vindingrijkheid van straatverkopers. Deze fotoserie gaat van jong naar oud, van arm naar minder arm. De onderliggende…

In mijn project belicht ik de onzichtbare verhalen van medemensen aan de onderkant van onze samenleving. Door middel van straatfotografie wordt de dagelijkse realiteit van mensen vastgelegd, die op markten in Parijs overgebleven groenten en fruit verzamelen. Deze mensen zijn afhankelijk van deze resten om te overleven, hetzij door ze zelf te consumeren, hetzij door ze te verhandelen voor een schamel inkomen. Elke foto vertelt een uniek verhaal en werpt een licht op de harde werkelijkheid van degenen die dagelijks worstelen om te overleven. Ik streef ernaar om niet alleen bewustzijn te creëren, maar ook empathie op te wekken en een dialoog te openen over hoe wij als samenleving met armoede omgaan. Huub Meijers (1959) is naast zijn baan als econoom meer dan 10 jaar actief als amateurfotograaf en heeft…

Toen Bas Losekoot Rio de Janeiro bezocht voor een opdracht van een NGO, ontstond zijn liefde voor straatfotografie. “Daar speelde ik voor het eerst met vorm, licht, silhouetten en reflecties,” vertelt hij. “Ik bestudeerde hoe licht werkt in de stad en ook vond ik het straatleven interessant. Ik zag het als een spektakel van activiteit en energie van de stad. Mensen zijn een soort stadsdieren en dat is prachtig om te observeren.” Ook fotografeerde hij veel in Rome, geïnspireerd door de neorealistische films van Fellini en Antonioni. Vooral het licht interesseerde hem: “Ik keek naar reflecties van licht van grote kantoren. Als de zon schijnt en het weerkaatst, krijg je een dubbel-licht situatie. Dat ben ik ook zelf gaan maken.” Bas Losekoot is opgeleid als studiofotograaf en gebruikte voor zijn…

“Ik moest onderduiken en mij koest houden. Doch het hart is vaak sterker dan het verstand. De zorg, dat het oorlogsgeweld veel zou verwoesten wat me dierbaar was, liet mij niet met rust, ik moest op stap!” (uit een brief van 27 mei 1945) Martien Coppens (1908-1986), zoon van een Brabantse klompenmaker, zag al op jonge leeftijd fotografie als een middel tot artistieke expressie. Tijdens zijn studie aan de Foto-Akademie in München kwam hij in aanraking met de Neue Sachlichkeit, de beweging van fotografen als El Lissitzky en Moholy-Nagy die een objectieve visie van de werkelijkheid nastreefden. Eenmaal terug in zijn geliefde Brabant bleef hij echter trouw aan zijn katholieke achtergrond met haar eeuwenoude aan God opgedragen kunstwerken en haar talrijke rituelen diep verweven met het leven van alledag. Zijn…

Waarom fotografeer ik wat ik fotografeer? Het is één van de eerste vragen die Peerdeman haar cursisten stelt. Ze geeft workshops over portretten maken in de openbare ruimte en hoe anders leren kijken. “Deze vraag laat me reflecteren op het werk wat ik maak – wat vertellen deze foto’s mij? Reflectie zorgt voor verdieping. Het stelt me instaat om thema’s in mijn werk te herkennen en benoemen. Het is een essentiële vraag om mijn projecten inhoudelijk te verantwoorden.” Fotografie is voor haar een manier om zich te verhouden tot haar omgeving. “In een foto kan ik alles kwijt, wat ik zie, voel en wat me raakt. Een foto zegt iets over wie ik ben, hoe ik in het leven sta. Het gaat om zaken of mensen die me op dat…

De foto bij dit artikel is gemaakt voor uitzendbureau Generation. Het bedrijf richt zich op de bouwsector en rekruteert mensen die net zijn afgestudeerd en nieuwe generatie toekomstbepalers in projectmanagement die samen bouwen aan een betere wereld. Ze bieden een baan met een leertraject. Wat Van Doorn aansprak in het uitzendbureau is de mate waarin ze bewust met hun personeel omgaan en rekening houden met het feit dat hun werknemers daarnaast een privéleven hebben en hun bijdrage aan de maatschappij leveren. “Voor mij is het belangrijk dat ik achter het idee van mijn opdrachtgever sta en dat het past bij mijn fotografie. In mijn werk onderzoek ik de interactie tussen de mens en zijn omgeving hoe wij met onze omgeving omgaan en bovendien ben ik gefascineerd door de absurditeit van…

We spreken af op zondagmiddag in Utrecht. Eelco Wortman moet de Kelderklasse fotograferen. De zon schijnt, de Vaartsche Rijn stroomt langs, de tas van Eelco Wortman staat op de bank met zijn twee Leica’s. De Kelderklasse bestaat uit voetballers die vooral voor het plezier voetballen. Er zijn portretten en sfeerbeelden nodig waar Eelco Wortman voor is gevraagd. “Ik moet eerlijk zeggen, dat ik met straatfotografie niet echt veel geld verdien, maar ik ben van daaruit gaan fotograferen en ik zal het altijd op mijn manier blijven doen want het is het leukste wat ik ken. Het werk dat ik in opdracht doe is vooral documentaire fotografie.” Ook al komt zijn manier van fotograferen voort uit staatfotografie, Eelco Wortman ziet dingen op zijn manier. De hoofdredacteur van Volkskrant Magazine noemde zijn…

Het in bedwang houden van het ego is voor veel fotografen nog moeilijker dan het krijgen van succes. Als beginnend fotograaf ben je natuurlijk vooral met het laatste bezig. Je wil gezien worden, je wil een expo en je wil een eigen fotoboek. Als het even kan met linnen kaft en je eigen naam in goudfoliedruk op het omslag. Die natuurlijke geldingsdrang, dat je ego ervoor zorgt dat je je eigen gedachtes deelachtig wil maken met een groter publiek, dat kan weinig kwaad. Wim T. Schippers vergleek het ooit met een vogelspotter die gewoon zegt bij een sensationele observatie: ‘Kijk! Wat een prachtige kleine bonte specht! KIJK!’ Het ego zorgt ervoor dat je niet alleen voor je eigen zuurvrije doos aan de slag bent, maar het kijkgeluk wil delen. Maar…

Met de opkomst van de snelle Leica aan het begin van de 20e eeuw kon de straatfotografie ontstaan, maar fotografen als Jacques Henri-Lartigue en Brassaï beoefenden het metier al avant-la-letttre. Pas in de jaren 1950 begon het genre te floreren, met als grote voorlopers Henri Cartier-Bresson en Robert Frank. Toch moet gezegd worden dat deze fotografen zich niet zouden scharen onder het label van de straatfotografie, deels omdat het destijds nog niet een uitgekristalliseerd genre was en deels omdat zij zich zagen als reporters, als reportage fotografen die vaak een duidelijk afgebakend thema voor ogen hadden en niet de straat in zijn algemeenheid als territorium hadden. Dit geldt ook voor de latere iconen van de fotografie, zoals de Amerikanen Garry Winogrand en Lee Friedlander. Zij waren vooral geïnteresseerd in het…

Subsidie aanvragen kan altijd nog. Als je het tenminste leuk vindt om een zakelijke aanvraag te schrijven die aan alle regels voldoet, die te laten beoordelen door een ondoorzichtig comité en tegen de druk kunt van politieke partijen die vraagtekens bij dit systeem plaatsen. Crowdfunding is veel warmer en inspirerender als je het goed aanpakt. Het is meer dan een manier om je project te financieren. Het kan je netwerk vergroten, je publiek bij je project betrekken, je kunt er samenwerkinsgverbanden mee opzetten en de zekerheid van een lange loopbaan vergroten omdat je publiek meteen is aangehaakt bij je volgende projecten. Projectfinanciering regelen in samenwerking met een beoogd publiek is een breed maatschappelijk fenomeen dat zich tegenwoordig snel ontwikkelt. Overal in de wereld ontstaan initiatieven op dat gebied. Ondernemers krijgen…

De Fujifilm X-T50 is een combinatie van de compacte afmetingen van de X-T30 II met de 40 megapixel sensor en snelle X-processor 5 van de X-T5 en X-H2. De camera is tegelijk zowel een opvolger van de X-T30 II als een model dat er net boven komt. De X-T30 II blijft namelijk voorlopig nog gewoon leverbaar. Volgens Fujifilm komt er geen X-T40 en is gekozen voor X-T50 om aan te geven dat de camera de vijfde generatie processor heeft, net als de X-T5 en de X-H2 modellen. Die processor geeft de X-T50 een aantal extra mogelijkheden die niet op de X-T30 zitten. Op de 40 megapixel BSI-sensor van de X-T50 zitten 54% meer fasedetectie-autofocus pixels dan op de 26 megapixel sensor van de X-T30 II. Dankzij die extra pixels en…

Samen met collega fotograaf Vincent Boon organiseer ik mentortrajecten en spreek ik regelmatig fotografen die al zo lang voor klanten fotograferen dat ze niet meer in focus hebben wat ze zélf eigenlijk graag fotograferen. Heel herkenbaar. Veelal begonnen we met fotografie als hobby en waren we vrij in de onderwerpen die we vastlegden. Naarmate het meer en meer een beroep is en je de wensen van je klanten als leidraad neemt voor je werk, kan je dat uit het oog verliezen. Vaak helpt het om je blik te verruimen en je te laten voeden door andere kunsten of te lezen over onderwerpen die je interesseren. De wereld om je heen, berichten in de media of gebeurtenissen in jouw eigen leven kunnen ook veel inspiratie geven. In ons mentortraject hebben we…

Voor de straatparade van het Zomercarnaval heb ik een andere aanpak gekozen. Eerst in het project Close Up, met alleen close-ups van deelnemers, en daarna Behind the Scenes, door vast te leggen wat zo’n evenement teweeg brengt. Vaak is dat te relateren aan de gevraagde persoonlijke of maatschappelijke thema’s. Ik maak bij voorkeur straatfoto’s met het unieke ‘zag je dat?’ gehalte en elke foto kan en moet wat mij betreft de kijker verwonderen en tot nadenken stemmen. Mijn inzending is een kleine selectie uit mijn omvangrijke archief van de laatste jaren op dit thema. Wil Wijnen (1955) is autodidact en heeft daarbij een basisopleiding aan de Fotovakschool Rotterdam en diverse workshops gevolgd. Hij is actief als semiprofessionele fotograaf, met een voorliefde voor documentaire fotografie en straatfotografie. www.wilwijnenfotografie.nl @wil_wijnen_fotografie @wwf_streetlife, @wwf_artwork…

Er waait een golf van nostalgie door de fotowereld. Camera’s als de Fujifilm X100 V en VI en de Nikon Z F en Z Fc zijn heel gewild en dat komt voor een flink deel vanwege het uiterlijk van deze modellen. Ze ogen namelijk als analoge camera’s uit een tijd dat digitaal en autofocus nog een verre toekomst leken. Analoge camera’s zelf zijn ook weer in, net als het gebruik van analoge film. Waarom dat is, dat laten we graag over aan psychologen en sociologen om daar een uitgebreide studie van te maken. Het kan komen door een hang naar vroeger of door interesse van een jonge generatie in de techniek van toen. Het kan een zoektocht zijn naar eenvoud of imperfectie, in een tijd waarin het zo eenvoudig is…