Op 16 november 2005 verdween Henk Wildeman uit Beekbergen. Twintig jaar geleden alweer. Geen lichaam, geen spoor, geen zicht op een doorbraak. Alleen een politiedossier dat stof ligt te verzamelen en een familie die al twee decennia in het duister tast. Ik hoor weleens zeggen: man, het is al zo lang geleden, laat het rusten. Maar zo werkt het niet. Als iemand in Nederland gewoon kan verdwijnen, midden in een dorp, dan zegt dat iets over meer dan alleen over het lot van één man. Over ons geheugen misschien. Over hoe snel we vergeten zodra de mediaaandacht verslapt.
In mijn tijd bij Peter R. de Vries, misdaadverslaggever werd ik samen met collega Daniel Heeringa op deze zaak gezet. We spraken vrienden, familie, oud-zakenpartners. Hoorden verhalen die elkaar tegenspraken, verklaringen die…
