In een zware, donkere jas komt Jahangir A. (45) de zaal binnen. Lichtgetinte huid, kortgeknipt, donker haar met hier en daar wat grijs, een donker baardje. Oogcontact met de aanwezigen op de tribune – wat pers, een plukje nabestaanden – maakt hij niet; wel geeft hij zijn advocaat, Peter Plasman, een boks. Jahangir A. drapeert zijn jas over zijn stoel en gaat zitten. Hij draagt een terra-kleurige trui met opstaande kraag, donkere spijkerbroek met lichte stiksels, merk Maskovick, een lichtbruine riem, gebroken witte gympies van PME Legend. Hij is tamelijk gemiddeld: niet opvallend groot, klein, dik of dun. Geen zichtbare tatoeages of sieraden. Zijn ogen zijn donker, fonkelend, lange wimpers, een niet geringe neus. Een man zoals je ze elke dag tegenkomt op straat. Tijdens de verhoren heeft Jahangir A.…
