Albert* (58) bestaat voor honderd procent uit woede. Elke spier in zijn lijf staat aangespannen. Om niet te ontploffen, houdt hij zijn armen stijf over elkaar geslagen op zijn buik. De gezwollen aderen in zijn nek testen de kwaliteit van zijn zilveren schakelketting. Anderhalf jaar geleden zat hij hier ook. Toen veroordeelde een rechter hem voor stalking. Hij heeft genoeg geboet, vindt hij.
“Ik ben m’n baan kwijtgeraakt,” begint hij met een trillende, van woede doordrenkte stem. Ik heb m’n taakstraf gedaan, ik ben in therapie geweest, ik heb een schadevergoeding betaald... Ik dacht dat ik hier van af was, maar die personen die nu achter mij zitten, die hele pleurisbende, die houden blijkbaar nooit op.”
Achter hem klinkt misprijzend gelach, maar Albert weerstaat de verleiding om zich om te…
