Inhoudsopgave van Editie 106 - 2019 - Panorama

De weg van La Paz naar Coroico in Bolivia is 56 kilometer lang en werd al in 1995 door de Inter-American Development Bank tot ’s werelds gevaarlijkste weg uitgeroepen. De route op de berg is meestal niet breder dan 3,20 meter (ongeveer de breedte van een vrachtwagentje), kent ravijnen van 600 meter diep en heeft geen vangrails. Naar schatting komen er op die levensgevaarlijke 56 kilometer jaarlijks 200 tot 300 mensen om. Om de paar meter staat er wel een monumentje voor een dodelijk slachtoffer dat een autoband iets te ver over de rand liet gaan. Dus niet gek dat er ieder jaar zo’n 25.000 mountainbikers naar Bolivia komen om die weg af te dalen en daarmee aan te tonen dat ze ballen hebben. In plaats van hersenen.…

Jochem Om met het slechte nieuws te beginnen: het weerbericht van vandaag: kans op zware windstoten, winterse buien en mogelijk zelfs onweer. Dat zijn zo ongeveer alle ingrediënten die je niet wilt horen wanneer je een fietstocht in de planning hebt. Samengevat: code oranje. Terwijl ik een regenbroek en een paar warme handschoenen in mijn rugzak prop, troost ik mij met de gedachte dat het ook de ingrediënten zijn die files doen uitgroeien tot monsterlijke proporties. Wat nu nog klinkt als hel en verdoemenis, zou straks zomaar eens mijn redding kunnen zijn. Sinds mensenheugenis probeert de overheid ons uit de auto te krijgen, maar hoe groot de file ook is, gedwee sluiten we elke dag, jaar in jaar uit, weer achteraan aan en tuffen we foeterend en hoofdschuddend naar onze…

Lola Bikes & Coffee is al jaren een hang-out voor iedereen die van fietsen en goede koffie houdt. Het wielercafé is in 2012 opgericht door Arthur Wieffering en Reinier Hamel, maar zij besloten er na een paar jaar toch mee te stoppen. Vorig jaar namen vaste klanten Nick Bons en Mikel Delagrange het stokje over. Door middel van crowdfunding en met de steun van vrienden en familie kon het café overgenomen worden en blijven bestaan. Nick en Mikel hebben inmiddels een derde compagnon, Erik, maar deze drie mannen zijn niet de enige eigenaren. Om geen lening bij een bank te hoeven afsluiten, besloten zij van Lola een cycling-coöperatie te maken en de aandelen zijn voor liefhebbers te koop. Daardoor heeft Lola op dit moment eigenlijk veertien eigenaren. En dat aantal…

Toen je in Panorama poseerde was je broer Duncan 22, zat hij in een elektrische rolstoel en kreeg hij net permanente sondevoeding. Hoe gaat het nu met hem? “Naar omstandigheden oké. Hij is nu 25 en zijn toestand is stabiel. Dat wil zeggen: hij is op dit moment niet in acuut levensgevaar. Maar dat zegt niet zoveel. Anderhalf jaar geleden lag Duncan met een zware verkoudheid op de intensive care. Voor de meeste mensen is dat niet levensbedreigend, wel voor iemand met zo’n broos lichaam als hij. Op zo’n moment word je wel met de neus op de feiten gedrukt.” Hoe groot is de impact op jou en je familie? “Elke keer als ik een gemiste oproep van mijn ouders heb, denk ik: er zal toch niks met Duncan aan…

-HOE DOE JE IN VREDESNAAM 6 MINUTEN EN 20 SECONDEN OVER 11 METER? Het ziet er misschien lullig uit, zo langzaam mogelijk fietsen, maar slowbiking heeft één kenmerk waardoor ik het al een fascinerende sport vind. Het is de enige sport ter wereld waar een snelle start in je nadeel werkt. Je moet een afstand van 11 meter zo langzaam mogelijk afleggen: waarom zou je dan al beginnen terwijl de tijd nog helemaal niet loopt? Je hebt er veel meer aan als je precies het tegenovergestelde doet. Als je stiekem nog even blijft staan terwijl je tegenstanders allang begonnen zijn. Alleen al dit unieke aspect, dat tegen alle gangbare sportwetten indruist, zorgt ervoor dat ik hoogstpersoonlijk zelf een keer op het Nederlands kampioenschap wil staan. Maar ja, hoe groot is…

Kamu (Fins voor makker/vriend) is een koffiebar waar je meer krijgt dan een bakje koffie. De sfeervol ingerichte zaak is namelijk een fietsenwinkel, een werkplaats, een bakkerij én een creatieve koffiebar in één. Alles wat je nodig hebt om je dag goed te beginnen of te eindigen, zeggen ze bij Kamu dan ook. De eigenaren, Ralf en Rob, willen hun klanten een groepsgevoel geven. Een hechte groep mensen die hun passie voor fietsen met elkaar kunnen delen. Maar gek genoeg voelen ook niet-fietsliefhebbers zich helemaal thuis in de industriële huiskamer die Kamu is. Voorheen zat er een boekenzaak in het pand, maar daarvan is alleen de gouden voordeur overgebleven. Kamu is een plek waar je even tot rust kunt komen, je eigen gang kunt gaan en andere mensen kunt ontmoeten.…

Naast het lekkere COPPI koffie dat je bij hen kunt halen, verwijst de naam uiteraard ook naar Fausto Coppi, de beroemde Italiaanse wielrenner, meervoudig Giro en Tour-winnaar, die in 1960 op 40-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van malaria die hij tijdens een ronde in het huidige Burkina Faso had opgelopen. De COPPI in Rotterdam is een ontbijtbar, lunchroom en café ineen. Met een eigen fietsenmaker en een breed assortiment aan exclusieve fietsgerelateerde producten. Overigens, het is niet het eerste wat opvalt als je bij COPPI binnenkomt, maar zeker een leuk detail om gezien te hebben: achter het raam van de werkplaats staat een schitterende foto van Fausto Coppi op zijn racefiets. In Rotterdam was COPPI-eigenaresse Elisa Rootert al geen onbekende in de horeca. Ze werkte al sinds haar studie…

Fietsen met helden. Je doet het niet elke dag. Ik al helemaal niet. Sterker nog, ik ben een van die zeldzame Nederlanders die niet eens een fiets heeft. Maar dat probleem is opgelost. In mijn keuken (ik woon niet groot en kook niet vaak) staat al een paar dagen een super-de-luxe, groenzwarte mountainbike met voor- en achtervering die uit bijna niets anders dan carbon bestaat. Kost een berg (7000 euro), weegt een beetje. Het ding is beschikbaar gesteld door Merida, niet toevallig een van de hoofdsponsors van de Duchenne Heroes. Dat is een jaarlijkse moutainbiketocht waarbij deelnemers in zeven dagen van Noord-Frankrijk naar Venlo ploeteren. 100 kilometer per dag dwars door de Ardennen en het Limburgse heuvelland. Over smalle bospaadjes, goedverstopte grindweggetjes, verraderlijke kiezelbaantjes en andere doorgangen die overduidelijk nooit…

Goedemiddag mevrouw, sorry dat ik u stoor, is dit het geboortehuis van Eddy Merckx?” De kleine vrouw, gekleed in een vormloos en verschoten joggingpak, neemt mij vanuit de deuropening met een vermoeide blik in zich op. Ze zucht een keer diep. Daar heb je weer zo’n malloot in een retro Merckx-truitje. “Da’s juist,” zegt ze. “Echt waar?!?” jubel ik iets te blij. “Ja, ja,” verzucht de vrouw, alsof het een last is waarmee ze inmiddels heeft leren leven. Zoals anderen op de aanvliegroute van een vliegveld wonen, of op gifgrond, zo woont zij in het geboortehuis van de grootste wielrenner aller tijden. Het is niet anders. “Goedemiddag,” hoor ik haar nog zachtjes prevelen voordat de deur terug in het slot valt. DE KANS DAT ER UIT DIT DORP IETS GOEDS…

Wielercafé Velosoof is een plek waar fietsliefhebbers elkaar ontmoeten, borrelen of een hapje komen eten of onder het genot van een speciaalbier luisteren naar elkaars verhalen of kijken naar de grote rondes, klassiekers en veldritten die hier op een groot scherm te zien zijn. Ruim drie jaar geleden hebben Rutger en zijn vrouw Madelon Wielercafé Velosoof opgericht. Rutger richt zich sinds het begin met name op alles wat met fietsen te maken heeft, terwijl Madelon zich bezighoudt met de horeca. Hun liefde en passie voor Velosoof valt op als je de eerste stap zet in het oude industrieel ogende pand. Van binnen heeft het een ware metamorfose ondergaan, maar de nostalgische elementen van het oude gebouw zijn gespaard gebleven. Naast het wielercafé vind je in hetzelfde pand ook een mogelijkheid…

OP PAD MET DE RUIGSTE FIETSERS VAN NEDERLAND “W aar is je fiets?” “Mijn fiets? Die zou jij toch regelen?” “Ik weet van niks.” “En nu?” “Wacht maar effe.” Hetto (46) heeft zich nog niet omgedraaid of Flo, een vriendelijke, kleine Aziaat met lang zwart haar, staat naast me met zo’n lage fiets en zo’n ongelooflijk groot stuur erop. “Hier,” zegt ie, terwijl hij zijn fiets in mijn handen drukt. “Neem maar mee. Ik moet toch werken.” Hetto glimlacht. Hetto: “Opgelost.” Lowriders, ze zijn de moeilijksten niet. Leiden, op een zonnige zondagochtend. Marlous, de vrouw van Hetto, viert haar verjaardag. Prima dag om te verjaren, zou je zeggen. Slingers aan het plafond, koffie met een slagroomtaart erbij, aftoppen met een paar flessen bier, niks aan de hand. Maar nee. Jarige…

MET DE GRAVELBIKE DOOR RUIG ZWITSERLAND Startpunt is Chur, hoofdstad van het kanton Graubünden. De gids die ons een rondleiding geeft door de stad kan niet genoeg benadrukken dat er 9000 jaar voor Christus al een nederzetting werd gebouwd op deze plek, die daarmee eigenlijk de oudste stad van Zwitserland is. Zoals op zoveel plekken in Zwitserland leven de mensen hier rustig, ze maken een praatje bij de plaatselijke bakker en je krijgt het idee dat de stress van het dagelijks leven geen vat krijgt op de inwoners van Chur. Die vrede kenmerkt de stad trouwen al een lange tijd. Ondanks de religieuze twisten tijdens de middeleeuwse reformatie werden de katholieken niet vervolgd, maar in alle rust opgenomen in de samenleving. Tegenwoordig is Chur vooral een belangrijke uitvalsbasis voor mountainbikers,…

28 november 2012... “De datum waarop ons leven voorgoed veranderde. Een dag die voor eeuwig in je geheugen gegrift staat. Onze zoon Stan was drie weken eerder 2 jaar geworden, hij is op 7 november jarig. Ik was die dag voor mijn werk op pad in Antwerpen met journaliste Mylène de la Haye, omdat we seksuologe Goedele Liekens zouden interviewen en fotograferen. Ik werd door mijn vrouw Klaartje gebeld terwijl ik letterlijk in een seksshop attributen aan het uitzoeken was voor de foto. Tussen de vibrators en voorbinddildo’s kreeg ik het slechte nieuws te horen. Nee, zo’n datum vergeet je nooit meer.” Wat kreeg je te horen? “Klaartje was met Stan naar het Ouderen Kindcentrum geweest voor een taaltest, omdat Stan nog altijd niet kon praten. Het bleef bij brabbelen.…

“Weet je wat een plas is?” “Nou?” “Een gat gevuld met water. Daar kun je dus beter niet doorheen rijden met je fiets. Anders word je gekatapulteerd.” “Sorry?” “Dat overkwam mij ooit. Zo, vol tegen een boom.” “En toen?” “Niet heel ernstig. Slechts een paar dagen op de intensive care.” Bobbie Traksel (37) is een klassieke kasseienrijder. Zijn hoofd is harder dan de stenen waar hij al talloze keren tegenaan is gekwakt. Kasseienrijders zijn de mijnwerkers onder de wielrenners, zegt hij. Noeste arbeiders die zich het snot voor de ogen rijden, hoe hard het ook regent en waait. Al verandert de modder of het stof je in een bruin monster, je houdt je benen pas stil als je over de streep bent. Tot 2014 maakte Bobbie deel uit van het…

Bijna tien jaar geleden vond Christian Petersen dat zijn fietswinkel in het noordoosten van Berlijn niet opviel in de voormalige brouwerij waarin hij was gevestigd. Tijd voor drastische maatregelen, dacht hij. Meer dan 120 fietsen bevestigde hij tegen de gevel, waardoor niemand meer kon zeggen dat hij de zaak niet kon vinden. De pr-stunt heeft zijn vruchten afgeworpen: de winkel is inmiddels meer dan dertig keer zo groot, waardoor het niet alleen de grootste fietswinkel van Berlijn, maar ook van voormalig Oost-Duitsland is.…