“Allez, ge zijt twee weken te laat, hè.”
Vanuit de cabine van een reusachtige graafmachine kijkt een Vlaamse gemeentewerker verwijtend op groudhopper Martijn, Panorama-fotograaf Paul en mijzelf neer. We staan met onze schoenen in de blubber. Hier, in het Belgische plaatsje Willebroek, tussen Antwerpen en Brussel, had een verlaten voetbalstadionnetje moeten liggen.
Stadion De Schalk, een bouwval waarvan de tribunes waren begroeid met struiken, de verf van de reclameborden was afgebladderd en de grassprieten tot kniehoogte reikten.
Maar daarvan is weinig meer te zien. De tribunes zijn afgebroken, gras ligt er niet eens meer. Her en der in deze modderpoel staat nog wel een hoopje bakstenen. Vanuit Breda, de woonplaats van Martijn, hebben we er bijna een uur over gereden, maar het aanzicht dat we krijgen voorgeschoteld, mogen we ronduit…
