Het begon met ‘papa’. Natuurlijk begon het met ‘papa’. Ze had mijn buik bewoond, mijn vagina gemarteld en beslag gelegd op mijn borsten, maar haar vader moest beloond worden met haar eerste woordje. Er volgde gelukkig snel een ‘mama’, een ‘dees’, ‘die’ en ‘daa’, en vervolgens een ‘hoppa’, ‘kommaaah’ en ‘poep’. Toen ze ook ‘Vespa’ zei, de naam van onze kat, realiseerde ik me dat ze haar prioriteiten eigenlijk best wel op orde had.
En nu zitten we in de peuterfase. Waar al die woordjes in eerste instantie leidden tot minder frustraties omdat ze zich een beetje uit kon drukken, leidt het feit dat ze zich nu zo goed uit kan drukken, juist weer tot frustraties. Ik wist van ‘twee is nee’, maar mijn meisje blijkt welbespraakt te zijn. Ze…
