Kae at de eerste twee jaar alles, zelfs als ik dacht: jeg, wat vies, fietste ze het er zo in. Altijd met een grote glimlach. En soms nog een extra bordje.
Nu Dexx. Op een middag hoorde ik door de babyfoon een soort berenbrul. Wat was dat? Ik snelde naar boven, op de voet gevolgd door mijn moeder die bij ons was. Het mannetje zat huilend in een volledig ondergekotst bed. Zo zielig. Gauw uit bed tillen, troosten, ondergekotste slaapzak uit (ja, het was zo goor als je nu denkt), wassen, bed afhalen, kots van de spijltjes poetsen, en zelf daarna heel hard mijn eigen handen wassen. Tegen beter weten in, want iedereen weet: kind kotsen, daarna allemaal kotsen. Wat ook zo was. Duurde bij Dexx trouwens het kortst, 24…
