Ja, ze waren druk. Gierend slingerden ze zich om de paal in het midden van de coupé. Hun vader en ik stonden er zwijgend naast, uitgeput van hoe intens een middagje stad met kleine kinderen kan zijn. ‘Jongens, even rustig nou!’ Het haalde niks uit: dit was het soort vermoeide hysterie waar alleen de verdovende werking van een scherm nog bij hielp. Nou ja, het was maar een ritje van vijf minuten. Maar daar dacht de oude man naast ons anders over. ‘Kun je die kinderen niet opvoeden?’ baste hij uit het niets. De volle coupé viel meteen stil. Wij schrokken. ‘Ze zijn moe, maar we zijn er bijna, hoor,’ zei ik. ‘Het is hier geen speeltuin,’ ging hij nors verder, ‘asociaal gedrag!’ Nu sloeg de schrik om in irritatie.…
