Mijn favoriete moedermoment? Misschien zijn dat toch die keren dat onze peuter ’s nachts stiekem bij ons in bed kruipt. Liever niet élke nacht natuurlijk, maar toch, elke keer dat ik die voetjes van de zoldertrap hoor stommelen en dat warme hompie zich stilletjes naast ons wurmt om vervolgens vredig te gaan liggen spinnen, stroom ik over van liefde en dankbaarheid. Zo zoet, zo lief, zo voorzichtig... En zo niet de realiteit. Niet de míjne in elk geval. Vooropgesteld: het concept is inderdaad heerlijk, het probleem zit hem in de uitvoering. Want vanaf het moment dat Faas zich, nooit lichtzinnig, tussen ons in stórt, is het gedaan met mijn ontspannen nacht. De resterende uren balanceer ik op de rand van ons tweepersoonsbed, om te voorkomen dat Faas eruit dondert, maar…
