Soms tel ik de uren tot ze in bed liggen. Soms de minuten MOEDERMOE
Als ik nog één keer een groene, vastgekoekte snotneus moet afvegen, nog één keer midden in de nacht word wakker geschreeuwd, nog één keer een tandenpoetsgevecht moet aangaan, nog één keer platgetrapte druiven uit het kleed moet halen en Liga-vlekken van de bank moet schrobben, nog één keer ‘Wat zegt de koe? Boooeeeee’ moet zeggen, nog één keer de brokken uit de drinkbak van de hond moet vissen, nog één keer een poepluier moet verschonen met een omdraaiende, zich verzettende, in haar eigen luier graaiende dreumes, dan ga ik heel hard huilen. Soms tel ik de uren tot ze in bed liggen. Soms de minuten. En vaak zodra mijn billen de bank aanraken na een lange…