Eigenlijk zou ze Jette gaan heten, vertelt Maarten Willemse. Zijn vriendin Joanne wilde dat graag, omdat haar moeder en overgrootmoeder die naam droegen. Zelf was hij minder overtuigd. De naam riep associaties bij hem op van een ‘pinnige juf’. Maar op een gegeven moment had Joanne zo vaak: ‘Jette is toch lief?’ gezegd, dat hij er zelf ook in begon te geloven. En sowieso was hij door die hele zwangerschap een soort weekdier geworden, vertelt hij, dus vooruit. Het zou Jette worden. Maar terwijl Joanne aan het bevallen was, gebeurde er iets wat ze zelf als een spirituele ervaring heeft ervaren. ‘Laura, Laura, Laura,’ hoorde ze een stem roepen tijdens de persweeën. De naam die Maarten het mooist vond, maar die ze zelf opzij had geschoven, omdat ze een vriendin…
