Ineens was hij daar, onze zoon. Tim. Bijna vijf weken te vroeg geboren en onder het huidsmeer. Hij huilde niet. Even mocht hij bij me liggen en toen moest hij mee. Weg. Naar de dokter? We wisten het niet. Niemand had ons verteld wat er zou gebeuren met onze premature zoon. Ik was sowieso te suf van de ruggenprik, weeënopwekkers en -remmers om het goed mee te krijgen. Het was nogal een toestand geweest, deze veel te vroege bevalling, net na mijn verjaardag. Zo lag ik in een hotel in bad, zo had ik ineens een heel kleine baby. Antal, mijn geliefde, was ineens vader geworden, veel eerder dan hij had verwacht. Van een zoon die ook nog eens niet makkelijk ter wereld kwam, zodat het een ziekenhuisbevalling werd met…
