Opzij Editie 3 - 2021

We hebben er lang op gewacht, maar de zomer lijkt er eindelijk in alle gradaties aan te komen. Demissionair minister Hugo de Jonge verkeert in een soort juichstemming nu ruim tien miljoen vaccinaties gezet zijn en het tempo hoog blijft. En als je dat optelt bij de geschatte drie miljoen mensen die besmet zijn geweest, is inderdaad het eind van de coronatunnel gehaald en wordt het tijd om weer met volle teugen van een terras te genieten, waar dan ook. Kunnen de bleekscheten weer een beetje kleur op de wangen krijgen. Ik zeg kleur, maar ik bedoel natuurlijk een beetje bruin worden. En dan weet ik dat op het moment dat ik dit schrijf bij sommige lezers de bloeddruk alweer stijgt. Want bruin, zwart of bleek zijn natuurlijk allang geen…

Women on Web is jarig Vol bewondering en met ingehouden adem volgen wij Women on Web, met aan het roer de Meest Invloedrijke Vrouw van 2020 Rebecca Gomperts. De organisatie strijdt voor de toegankelijkheid van veilige abortussen over de hele wereld. Door informatie te verstrekken, abortuspillen te versturen en onderzoek te doen hebben ze al meer dan 30.000 vrouwen geholpen. Ondanks het belang van het werk van Women on Web, is het niet geheel zonder risico’s. Gomperts in zei bij haar uitverkiezing tot nummer 1 in OPZIJ: “Ja, ik wil niet op het moment dat ik op het vliegveld sta in de boeien worden geslagen. Dat wil ik niet riskeren. Als mijn kinderen wat ouder zijn, is het een ander verhaal. Ik heb het ook wel eens heel spannend gevonden…

Marianne Heemskerk (1964) werd september 2020 plotseling weduwe en kwam in een spreekwoordelijke rollercoaster terecht. Philip, haar man, overleed onverwacht tijdens een openhartoperatie na drieënhalve week in het ziekenhuis te hebben gelegen vanwege een verwaarloosde hartkwaal. Die rollercoaster werd niet alleen veroorzaakt door de beperkingen van Covid rond de begrafenis, maar vooral door het feit dat er behalve een zeventien jaar oud en achterhaald testament niets geregeld was tussen beide echtelieden in geval van overlijden. En dat terwijl Philip een hartafwijking had, die makkelijk verholpen had kunnen worden, als hij maar niet zijn kop in het zand had gestoken. Net zoals hij zijn ogen had gesloten voor hun financiële situatie, die redelijk dramatisch bleek. De poel van ellende werd steeds dieper, en het was midden in het verdriet een harde…

Hoe is het met jullie sinds de opening gisteren? Valika: “Ik denk dat je het goed aan Eveline haar gezicht kan zien. De glimlach is heel moeilijk van ons gezicht te slaan.” Eveline: “Moe en voldaan. Dit is een ontvangst van een tentoonstelling zoals we die in onze stoutste dromen niet hadden kunnen bedenken. Dit overtreft alle verwachtingen.” De eerste grote opening in coronatijd. Heel bijzonder. Stephanie: “Ja, corona is een beperking, maar het heeft aan de andere kant ook voordelen. Dat het op deze manier kon met de televisie erbij, zo hadden we toch een heel erg groot publiek bij de opening. En zo bijzonder dat je de tentoonstelling online kunt bezoeken.” Stephanie: “Er zijn videotours gemaakt voor op de website en animaties op Instagram, dus er zijn allerlei…

De tentoonstelling beslaat de Nederlandse koloniale periode die 250 jaar duurde: van de 17e tot de 19e eeuw. Aan de hand van tien waargebeurde verhalen wordt de bezoeker meegenomen: de verhalen van João, Wally, Oopjen, Paulus, Dirk, Lohkay, Van Bengalen, Surapati, Sapali en Tula staan centraal. Deze verhalen zijn divers in hun verhouding tot slavernij, van tot slaaf gemaakte mensen tot zij die er economisch van konden profiteren, moment en geografie. De tentoonstelling richt zich op het Nederlandse koloniale verleden in Suriname, Brazilië en de Caribische eilanden waar de West-Indische Compagnie (WIC) actief was, en Zuid-Afrika en Azië waar de Verenigde Oost Indische Compagnie (VOC) werkte. De tentoonstelling bestaat onder andere uit niet eerder getoonde objecten, de ingesproken verhalen van de tien hoofdpersonen en het kunstenaarsproject Look At Me Now…

Ik wijd weleens een verontwaardigde tweet aan geweld tegen vrouwen Het was begin april, het was koud en er lagen zeventig rode hakken op de Dam. Als protest tegen femicide, het vermoorden van vrouwen vanwege hun vrouw-zijn. Een week eerder was er een brandbrief geweest, gericht aan het demissionaire kabinet: ‘Nederland moet de terugtrekking van Turkije uit de Istanbulconventie veroordelen’ stond er in boze letters boven (het Verdrag van Istanbul is een mensenrechtenverdrag dat zich uitspreekt tegen huiselijk geweld en geweld tegen vrouwen en lhbti’ers; alle min of meer Europese landen, Rusland en Turkije incluis, hebben dit ooit ondertekend, en nu flikkert de Turkse president Erdogan het verdrag schater-lachend in de open haard wegens ‘afbreuk aan familiewaarden’). Onder die brandbrief had ik in navolging van een sliert schrijfsters en activistes…