Op ons vaste terras zaten we een beetje bij te komen van een hectische tijd, met veel werk en wat medische kwesties. In alle rust een kopje koffie drinken, was het plan van mijn man en mij. Maar dat bleek er niet in te zitten, want pal achter ons gingen twee vriendinnen zitten, die elkaar duidelijk al geruime tijd niet gezien of gesproken hadden. Ik gunde de dames, zestigers, hun vriendinnenlunch, want een goede vriendin is een geschenk, waarop je heel zuinig moet zijn. Gelukkig heb ik al 45 jaar zo iemand. Wat hebben wij al niet met elkaar meegemaakt: een nieuwe man, een nieuwe baan, geluk, verdriet, verhuizingen, pensionering, ziekte en dood. Wij hoeven tegenover elkaar nooit de schone schijn op te houden.
De dames op het terras gingen…
