‘Toen Lisa me snikkend vertelde dat Jochem een ander had, was ik met stomheid geslagen. Maar goed ook, want voor hetzelfde geld had ik er iets uitgegooid als: “O, het spijt me zó, ik kon er niets aan doen, het gebeurde vanzelf”, dat soort clichés, dat in ons geval nog eens ver van de waarheid af ligt ook. Het spijt me namelijk niet, niet echt tenminste, en het gebeurde zeker niet vanzelf – hoe kan zoiets vanzelf gebeuren? Maar dat hoeft Lisa al helemaal niet te weten, ook zonder de waarheid is de werkelijkheid al hard genoeg. Gelukkig had ik snel door dat Lisa alleen maar sterke vermoedens had dat er iemand anders was, ze had geen flauw idee wie die ander was - pfff…
Ik toonde me van mijn…