Moeder
ANNIE HAENEN
Een vrolijke, vrijwel altijd zingende vrouw. En dat terwijl ze haar hele leven pijn had. Ze was iemand die zei: ‘Oké, dit is het, daar moet ik het mee doen’. Op haar dertiende kreeg ze een reumatische aandoening, die haar, volgens de artsen, op haar dertigste in een rolstoel zou laten belanden. Dat is gelukkig nooit gebeurd, maar ze heeft er wel lang rekening mee gehouden, zelfs zo serieus dat ze het haar eerste vriendje vertelde, die daarop de benen nam. Haar tweede vriend, mijn vader, deed dat gelukkig niet. Mijn ouders hebben elkaar vlak na de oorlog ontmoet in een Limburgs opvanghuis voor kinderen van foute ouders. Die kinderen moesten tenslotte ook ergens heen, toen hun ouders geïnterneerd zaten in strafkampen. Mijn ouders werkten beiden al…
