Aan een tafeltje van het Subway-filiaal op het vliegveld van Faro zitten vijf Engelse tienermeisjes. Rugzakken en souvenirtasjes van de taxfreewinkel om hen heen gedrapeerd, papier van de broodjes, servetten en half leeggedronken bekers frisdrank op tafel, maar de dames zijn er niet. Ze slapen, alle vijf. Weggezakt, hoofden schuin, de monden half open. De vakantie was vermoeiend.
Ze zien er keurig uit. Schone kleren, gelakte teennagels, zorgvuldig opgemaakt. Twee tafels verderop zijn enkele jongens minder verschillig. Smerige linnen broeken en voetbalshirts vol vlekken, ongekamde haren, puisterige rode ponems in de katerstand. Ook hun vakantie was een uitputtingsslag. Het prettige aan het vliegveld in Faro is dat het EU-gedeelte een soort bushalte is, waar vluchten vlot vertrekken omdat na de altijd soepele security geen paspoortcontroles meer komen. Er is een…
