Inhoudsopgave van Editie 30 - 2025 - Nieuwe Revu

Deze zomer reis ik mijn eigen nostalgie achterna. Twee keer mag ik Oasis zien, in hun eigen Manchester en een week later nogmaals op Wembley. Terwijl ik dit schrijf, wacht ik op mijn Jet2 naar Engeland. Als u dit leest, zit het eerste concert er alweer op. Met een voorzichtig half dichtgeknepen oog keek ik naar de eerste beelden uit Wales, waar Noel en Liam Gallagher in een stijf uitverkocht stadion in Cardiff de Live ’25 reünie-tour van Oasis begin juli aftrapten. De vijftigers klonken springlevend, alsof ze nooit zijn weggeweest. Het publiek was extatisch. De vele vijfsterrenrecensies deden mijn anticipatie quadrofonisch kwadratisch toenemen. Zin om terug in de tijd te gaan. Daarvoor vlieg ik naar een land waar de new car smell al een tijdje van af is. Stedelijk…

Je was een tijdje uit de running, was je opgebrand door alles wat er was gebeurd? ‘Ik was, om te beginnen, gestoken door een teek. Ik stond op het punt om naar Spitsbergen te gaan voor een expeditietocht, maar kreeg een steeds groter wordende, paarsachtige plek op mijn been. Ik dacht bij mezelf: straks zit ik op Spitsbergen, waar natuurlijk geen arts te vinden is en ze waarschijnlijk nog nooit van teken hebben gehoord. Gelukkig kon ik op het laatste moment nog antibiotica krijgen in het ziekenhuis. Maar goed, ik was er goed ziek van. Dat kwam bovenop het feit dat ik zwaar overwerkt was en geen vakantie had gehad. De kou en de ellende op Spitsbergen tijdens die expeditie hielpen ook niet mee. En dan kom je terug in…

BALLARD – Bosch mag dan gestopt zijn, het Bosch-universum gaat gewoon door. Na The Lincoln Laywer is Ballard een nieuwe spinoff van de geliefde politieserie naar de boeken van Michael Connelly. Met ditmaal een vrouw aan het roer. Politiedetective Renée Ballard (Maggie Q) moest opstappen bij de afdeling moordzaken van de LAPD. Haar directe chef had geprobeerd haar te verkrachten. Ballard trok aan de bel, maar niemand nam het voor haar op. Nu mag ze ver weg van het hoofdbureau een coldcase-afdeling opzetten. Dit klinkt nogal als Slow Horses en Dept. Q, maar Ballard is toch vooral zuiver Connelly. Meerdere onderzoeken lopen door elkaar, er is veel aandacht voor de privélevens van Ballards team van vrijwilligers en de makers hebben weer de meest fantastische LA-locaties gevonden. Een formule? Jazeker, maar…

Na het winnende punt in de olympische finale in Parijs afgelopen zomer stonden de uitgeverijen ineens in de rij voor basketballer Worthy de Jong. Op een koude dinsdag in november bezoeken Worthy en ik drie uitgeverijen: één in een glimmende, hoge toren aan de Amstel, één op de Weteringschans en mijn eigen uitgeverij. Onze beide managers zijn ook mee. Dus we zijn met z’n vieren. Als een volledig 3x3-team dompelen we onszelf onder in de literaire wereld. ‘Ik wil gewoon een piece of art maken. Een soort coffeetableboek. Ik wil beeld en tekst. Zijn woorden en mijn beelden,’ zegt De Jong tijdens een van de gesprekken. Je ziet de boekenmensen schrikken. Met open mond luisteren ze naar de basketballer. Als je in hun monden kijkt, kun je de zuinigheid naar…

Nieuws over Wierd Duk, dat moet haast wel slaapverwekkend zijn? Duk is historicus, journalist en auteur. Niet per se ontzettend sprankelende functies waarbij de stukken ervan afvliegen inderdaad. Hij is gespecialiseerd in de geschiedenis, cultuur en politiek van Rusland en Duitsland. Niet per se landen die de sympathie van de rest van de wereld hebben. Hij richt zich de afgelopen tien jaar voornamelijk op de verslaglegging van de sociale en culturele veranderingen die Nederland doormaakt. Niet per se spectaculaire, vermakelijke onderwerpen voor aan een talkshowtafel. Toch wordt de ietwat saaie Duk door Johan Derksen naar voren geschoven als de meest ideale tafelgast: ‘Ik ben een ontzettende lief hebber van Wierd Duk. Ik vind Wierd Duk de allerbeste man voor talkshows, omdat hij heel breed georiënteerd is.’ Onderliggend speelt waarschijnlijk mee…

Alsof Eisenhüttenstadt een nucleaire winter achter de rug heeft. Dat gevoel bekruipt je als je door de vrijwel verlaten straten van de stad loopt. Alle woonblokken van de utopische arbeidersstad staan er nog, met hier en daar een geparkeerde auto. Tussen de classicistische architectuur, een soort Oostblok-barok, is geen levende ziel te bekennen. Alsof de Koude Oorlog hier wel ooit tot een uitbarsting is gekomen en straling heeft afgerekend met de bewoners van het voormalige Oost-Duitse Stalinstadt. Het was alleen geen atoombom die een leegloop veroorzaakte, maar de ineenstorting van het systeem. Het socialisme van de Sovjet-Unie, dat ervoor zorgde dat de stad na de Tweede Wereldoorlog werd gepland en gebouwd, vanuit het niets. Als een modelstad, die direct vanaf de tekentafel werkelijkheid werd. Maar waar de meeste bewoners na…

ZWEI ZU EINS – Na de val van de Muur vertrok iedereen die weg kon uit de DDR. Achter bleven de ouderen en de kanslozen. Niet echt een onderwerp voor een geslaagde misdaadkomedie, maar dat is Zwei zu eins toch geworden. Want vier voormalige DDR-burgers stuiten bij toeval op een opslagbunker waar Oost-Duitse marken op vernietiging liggen te wachten. Het geld is niets meer waard, maar voor de lol neemt elk toch een zakje mee. Wie schetst hun verbazing als ze ontdekken dat ze in West-Duitsland nog drie dagen de tijd hebben om het geld om te wisselen, twee voor één? Zwei zu eins was een kanjer van een hit in Duitse bioscopen, en je snapt wel waarom. Want op een luchtige manier wordt hier een pijnlijk onderwerp aangesneden: het…

Beste Klaas Dijkhoff, Het festival Big Rivers in Dordrecht besloot vorige week een verbod in te stellen op politieke statements. Artiesten die toch iets wilden zeggen over de toestand in de wereld kregen een korting op hun gage. Van alle reacties op de oneindige hoeveel rellen over politiek engagement van popartiesten vond ik dit wel de brutaalste, en ook de meest hilarische: ik zag Frank Boeijen voor me, de tekst van Zwart Wit uitgeprint voor zich, en een festivalorganisator met een rode pen naast hem. ‘Als je ‘bloed op de achterbank van de werkelijkheid’ gewoon vervangt door ‘vlekken op de bekleding’, beloof ik dat ik je volledige fee betaal.’ Naast brutaal en hilarisch is het ook wereldvreemd: in een wereld die in brand staat, zingen en praten artiesten over politiek,…

Maandagochtend, persmoment in het Witte Huis. Trump zit op zijn stoel bij de open haard. Ellebogen op de knieën, de stropdas net iets te lang, zoals altijd. Naast hem zit Rutte. Glimlachend, maar niet van harte. Eerder zoals mensen glimlachen bij een condoleance. Het gaat over Oekraïne. Over wapens, over oorlog. ‘We make the best equipment,’ zegt Trump, ‘the best missiles, the best of everything.’ Hij prijst de ‘briljante’ Amerikaanse defensiebedrijven. Een woord dat je meestal hoort als het gaat over kinderartsen of violisten. Niet over mensen die clusterbommen ontwerpen en produceren. Dan, ineens, gooit Trump een bommetje richting Moskou. Poetin krijgt exact vijftig dagen om tot een staakt-het-vuren te komen. Anders volgen sancties. Importtarieven van 100 procent. Of 500. Misschien alleen voor Rusland, maar misschien ook voor alle landen…

Wist je dat er nog steeds mannen (en vrouwen) zijn die vinden, geloven of hopen dat een beetje voorspel en daarna alleen neuken genoeg is om een vrouw tot ongekende hoogte te brengen? Terwijl dat helemaal niet waar is. 75 procent van de vrouwen komt zelden of nooit klaar tijdens geslachtsgemeenschap, weten we uit onderzoek. Er is veel meer voor nodig om ervoor te zorgen dat wij het minstens net zo fijn hebben in bed als jullie. Met strelen, aaien, lief kozen en geduld kun je een vrouw echt gelukkig maken in bed. En dat willen we, toch? Gelijkheid is belangrijk en goede seks ook. Ben jij voor? Lees dit even. Ook (of juist vooral) als je denkt alles al te weten. Is niet zo, beloofd! De benaming Yoni, poesje,…

LIVELY VS BALDONI Daily Mail-lezers kunnen het inmiddels dromen: de Hollywood-oorlog tussen actrice Blake Lively en regisseur Justin Baldoni. Het was Lively die Baldoni inhuurde voor haar romantische drama It Ends With Us, en ze maakte hem ook gelijk haar tegenspeler. Maar toen de twee afzonderlijk van elkaar publiciteit voor de film deden, rook het internet lont. En ja hoor: toen de film de bioscopen alweer uit was, diende Lively een aanklacht tegen Baldoni in. De regisseur zou ongevraagd seksuele elementen aan de film hebben willen toevoegen. In het kort: hij was een viespeuk. Ironisch, want seksueel wangedrag was het thema van de film. Welnee, was de reactie van Baldoni. Lively is een controlfreak die hem probeerde te chanteren met valse beschuldigingen om meer invloed over de film te hebben. Ze…