In het Westen dragen we het kruis als symbool, niet als straf.
We hangen het om onze hals, plaatsen het op kerktorens, drukken het af op rouwkaarten. Maar ooit was het niets meer dan een houten constructie, bedoeld om vijanden van de staat langzaam en zichtbaar te laten sterven. Geen heilig symbool, maar een praktische oplossing voor een politiek probleem.
Elke kruisiging was een les in gehoorzaamheid. Een straf, niet alleen gericht op de veroordeelde, maar vooral ook op het publiek: dit is wat er gebeurt als je de Romeinse machthebbers tart! Wie gekruisigd werd, stierf niet alleen voor zijn misdaad, maar ook ter afschrikking van iedereen die nog twijfelde aan de macht van de staat. Armen gespreid, voeten over elkaar, spijkers door pezen en bot. Geen snelle dood, maar…
