Inhoudsopgave van Editie 8 - 2025 - Nieuwe Revu

Geert Wilders moet oppassen dat zijn twittermes niet net zo bot wordt als zijn andere favoriete politieke wapen: de motie van wantrouwen. Hoe vaak heeft hij nou al gedreigd het kabinet te laten vallen als NSC weer eens een voet dwars zet, of een asielwet van minister Faber wordt gedwarsboomd wegens gebrek aan dragende motivering? Je kan maar zo vaak roepen dat je een rode lijn trekt, en hem dan niet handhaven. Toch is het nieuwe advies van de Raad van State over Fabers meest recente voorstellen voor het strengste asielbeleid ooit door NSC dankbaar aangegrepen om wéér tijd te kopen om niets te doen, en voor Wilders opnieuw reden voor dat sleets rakende dreigement. Terwijl die spanning werd opgevoerd, zat justitiestaatssecretaris Ingrid Coenradie (PVV) bij Eva Jinek over een…

Het lijkt wel of Sylvana Simons zich van tijd tot tijd even moet laten gelden... Met een paar zinnetjes heeft ze heel Nederland weer over zich heen laten rollen, dus als die haat intentie is geweest, is het goed gelukt. Op de ochtend van het overlijden van Ron Brandsteder, meldde ze op sociale media: ‘Over de doden niks dan goeds, behalve als het zelfingenomen klootzakken zijn. Dan gewoon niets over de doden. Oftewel, ik heb al een paar interviewverzoeken afgewezen vandaag.’ Menigeen vraagt zich af waarom Simons zo boos is op Brandsteder. Ze hebben samengewerkt als presenteerduo bij Dancing with the Stars. De finale werd door 2,7 miljoen mensen bekeken en geen van allen schijnt te weten wat er zich achter de schermen heeft afgespeeld tussen die twee. Gezien de…

Toen Jelle Brandt Corstius op 24 februari 2022 hoorde dat de Russen Oekraïne binnen waren gevallen, moest hij huilen. Het vooruitzicht van een wrede oorlog was op zich al vreselijk, maar de invasie betekende ook dat Brandt Corstius afscheid moest nemen van het land waar hij zoveel van hield: Rusland. Sindsdien maakte hij een lange reeks podcasts over de voortgang van de strijd en bezocht hij Oekraïne om voor het hulpprogramma Protect Ukraine hulpgoederen voor het leger te brengen. Jelles betrokkenheid met Oekraïne groeide dusdanig dat hij besloot een serie reisprogramma’s aan het land te wijden. Want het oorlogsnieuws mag dan dagelijks onze huiskamers bereiken, van het land zelf weten we bitter weinig. En dat gold ook voor de maker zelf. Toen Jelle nog correspondent in Moskou was, gold Kyiv…

We kunnen het verhaal beginnen met het cliché van de rebelse jongen die opgroeit in een strikt gelovig gezin op het Amerikaanse platteland, maar de werkelijkheid ligt iets anders. Brian Hugh Warner komt op 5 januari 1969 ter wereld in Canton, een middelgrote gemeente in Ohio. Vader Hugh is katholiek, moeder Barbara protestant. Geen van beiden is erg kerks. Ze luisteren naar Elvis en Alice Cooper. Toch sturen Barbara en Hugh hun zoon naar de streng christelijke Heritage School. ‘Daar werd het zaadje geplant voor wie ik nu ben,’ schrijft Marilyn Manson in zijn autobiografie Long Hard Road Out of Hell uit 1998. Terwijl de leraren de jonge Brian vermoeien met strikte gedragsregels en dagelijkse bijbellessen leert hij via een schoolvriend Judas Priest kennen. In de vierde klas mag uitgerekend…

AMERICAN PHOTOGRAPHY Toen het Rijksmuseum twintig jaar geleden serieus de fotografie van de 20ste eeuw begon te verzamelen, was het museum eigenlijk te laat. De grote namen waren onbetaalbaar geworden. Het zette de conservatoren aan tot creativiteit: op veilingen, marktjes en bij andere verzamelaars kochten ze juist alledaagse foto’s van vaak onbekende fotografen. Het is precies die veelzijdigheid die de grote tentoonstelling American Photography zo geslaagd maakt. Ze hangen er wel, Richard Avedon, Nan Goldin en Robert Mapplethorpe, maar er is zoveel meer te zien. Foto’s van pompstations en parkeerplaatsen. Een verzameling van kiekjes waar de eigenaren het woord ‘me’ op hebben geschreven. Schotwonden uit de Amerikaanse burgeroorlog. Speelkaarten met indianenvolken. Het mooist zijn die momenten waarop een foto even in de ziel van het onderwerp kijkt. De eenzame arbeider…

Een deel van mijn familie is voor blauw en het andere deel is voor rood. Blauw haat rood en rood negeert blauw. Mijn opa was voor blauw en mijn vader was voor rood. Rood pakt prijzen en blauw pakt punten van rood. Zo gaat het al jaren. Vanavond zit ik met twee blauwe en twee rode familieleden op de tribunes in het stadion van blauw. Als ik heel eerlijk ben, heb ik het blauwe stadion altijd al mooier gevonden. De eerste keer dat ik Goodison Park bezocht, was met mijn grootvader. Het moet rond kerst zijn geweest. Er lag een dik pak sneeuw in het noorden van Engeland. Ik droeg een muts, maar die hielp niet. Zoals verliefde stelletjes hartjes in bomen snijden, zo sneed de gure wind hartjes in…

Laatst ontving de redactie een e-mail van een heerschap dat zich ernstig zorgen maakte over de inhoud van mijn columns. Volgens hem zouden die ‘zo extreem pro-Russisch’ zijn dat het ‘bijna niet kan dat hij ze zelf gelooft’. Meneer worstelde dan ook met een prangende vraag: ‘Weet u heel zeker dat Luuk Koelman niet in het geheim door de Russen wordt betaald?’ Een boeiende vraag. Niet zozeer gericht op wat ik schrijf, maar op de vermeende motivatie erachter. Want meningen ontstaan niet zomaar, ze worden gevoed. Iemand die een afwijkende mening heeft, moet dus wel ergens op de loonlijst staan. Alles is beïnvloeding, alles is gestuurd. Dat is de les van deze tijd. In zekere zin heeft meneer een punt. Propaganda is niet het geschreeuw van een dictator op een…

Op 4 november 2011 overvallen Uwe Mundlos en Uwe Böhnhardt een bank in het Thüringse Eisenach, waarbij ze tienduizenden euro’s buitmaken. Op de vlucht richting hun camper komen de twee een politiewagen tegen. Niet veel later drijven agenten Mundlos en Böhnhardt in het nauw. De twee lossen vanuit de camper nog een schot richting de politie, maar besluiten het gevecht niet verder aan te gaan. Ze steken de kampeerwagen in de fik en maken met hun vuurwapens een einde aan hun levens. Diezelfde dag ontploft ook een woonhuis in Zwickau, zo’n 200 kilometer naar het oosten. De autoriteiten zoeken dagenlang vergeefs naar de dader, totdat Beate Zschäpe zichzelf op 8 november samen met haar advocaat meldt bij een politiebureau. Met het in de as leggen van de woning had ze…

ZERO DAY – In de Amerikaanse politiek van vandaag is dringend behoefte aan iemand die boven de partijen staat. In de fictieve politiek bestaat die persoon al: het is Robert De Niro. Of liever gezegd, De Niro als voormalig president George Mullen in Zero Day. Mullen was de laatste Amerikaanse president die steun genoot van beide kampen. Nu is hij met pensioen en werkt aan memoires die niet willen vlotten. Wanneer Amerika getroffen wordt door een catastrofale cyberaanval roept de zittende president Mitchell (Angela Bassett) de noodtoestand uit. Een commissie met verregaande volmachten moet gaan onderzoeken hoe de ramp heeft kunnen plaatsvinden onder het wakend oog van de veiligheidsdiensten. Wil Mullen die commissie niet leiden? We hebben net gezien hoe de ex-president een boze menigte stil wist te krijgen, dus…

DE F*CKULTEIT – Wat moet je doen als je op een advocatenkantoor wordt geconfronteerd met grensoverschrijdend gedrag: een advocaat in de arm nemen? In de nieuwe Videoland-dramaserie De F*ckulteit is dit een reëel probleem voor Anouk Boone (Julia Akkermans). Ze is net op advocatenkantoor De Jager verkozen tot jongste partner ooit. Een fraai succes, spijtig alleen dat er achter haar rug om wordt geroddeld. Anouk zou haar snelle opmars mede te danken hebben aan een affaire met juridisch hoogleraar Patrick Hartman. Die is weliswaar niet verbonden aan De Jager, maar geeft er wel regelmatig les aan medewerkers. En daarbij zet hij zijn overspelige praktijken gewoon voort. Moet Anouk ingaan op het verzoek van een journalist om Hartman te ontmaskeren? MeToo op de Zuidas, je kunt je zo voorstellen dat het…

Beste CDA-leider Henri Bontenbal, Zelfs wie heel rechts is en bijvoorbeeld het strengste asielbeleid aller tijden ooit sinds het ontstaan van de mens wilde en het minst strenge milieubeleid aller tijden ooit sinds het ontstaan van de (in dat geval: verzonnen!) klimaatcrisis, kán met geen mogelijkheid ter wereld blij zijn met dit kabinet. Om de doodeenvoudige reden dat het niks dóét. Elk dossier staat stil. Donald Trump schiet elke dag tot vreugde van zijn achterban een machinegeweer vol decreten leeg, maar onze BBB-minister van Landbouw heeft vooral het vorige beleid (en het daarbij horende geld voor boeren) weggegooid en onze PVV-minister van Asiel krijgt niet eens voor elkaar dat de grootste overlastgevers in Ter Apel binnen moeten blijven. De reden van al het gebrek aan daadkracht en visie zit ingebakken…