Ik kan niet eens behoorlijk skiën, maar dat dondert niet. Want dit is hét jaarlijks uitje ‘met de mannen’, tijd voor obscure kaart- en dobbelspellen, halfdronken diepe gesprekken over het middelbare leven, allemaal vanwege veel te veel bier, borrelnoten en harde worst. Skiën is bijzaak, voor mij tenminste.
Als de zwarte-piste-ploeg bij het krieken van de dag al staat te schuimbekken op de kammen van de Matterhorn, of zoiets, klim ik eens rustig uit mijn kot voor koffie & eieren met spek, en een fijn potje poepen in alle rust en kalmte. Dan de skispullen aan, en de lift nemen naar een walhalla van lichtblauwe pistes, waar ik een paar keer elegant vanaf zwier, net op tijd beneden kom om aan te schuiven bij de vrienden en een vette lunch.…
