Inhoudsopgave van Editie 51/52 - 2021 - Nieuwe Revu

Zijn er mensen die wél een lekker jaartje achter de rug hebben? 2021 was een topjaar voor de mais met zeventien nieuwe maisrassen op de maisrassenlijstBron: www.nieuweoogst.nl Tuurlijk wel. Want daar waar sectoren als cultuur, entertainment en horeca grote klappen kregen door de sobere coronamaatregelen, hebben anderen goed garen gesponnen bij de beperkingen van de lockdowns. Internetbedrijven en webshops f loreerden, Netf lix zag het aantal abonnementen door het dak gaan en mondkapjesmakers hoefden zich niet te vervelen. En voor veel mensen gold dat het geluk in kleine dingen werd gezocht. Thuis zijn kreeg een heel andere dimensie. Een geschudde hand of ontvangen knuffel voelde extra waardevol in de perioden dat we elkaar weer even mochten aanraken. Helaas verscheurde het virus niet alleen onze weerstand, maar ook de saamhorigheid. Ons…

Waar? Restaurant Dauphine in Amsterdam, waar het voor een dinsdag rond lunchtijd opmerkelijk rustig is. Nog iets genuttigd? Een espresso, een Spa rood, twee kamillethee en een wrap met limoenkip, ijsbergsla, avocado, tomaat en koriandermayonaise. Verder nog iets? Een interviewkandidaat die wedervragen stelt en dan niet op een geërgerde manier van ‘wat denk je zelf?’, maar vanuit oprechte interesse, is even schakelen. De meeste BN’ers zijn nu eenmaal niet per se bezig met hun omgeving, maar het blijkt aangenaam verfrissend.…

Waar? Videobellen via WhatsApp, met Jeroen als een tijger heen en weer lopend in zijn appartement in Amsterdam aan het IJ: ‘Ik kan slecht lang stilzitten.’ Nog iets genuttigd? Het is ochtend, dus koffie. Altijd koffie. Verder nog iets? Zodra de recorder uit is, vertelt Jeroen dat hij weinig interviews meer geeft omdat hij het altijd een beetje saai vindt. Dat komt niet per se door de journalisten die hem ondervragen, daar doet hij althans geen uitspraken over. Het komt volgens hem vooral omdat hij weliswaar van alles te vertellen heeft over alles wat zich in het televisiewereldje afspeelt, maar als bekende kop zo weinig naar buiten kan brengen. Wij vinden dat ook jammer, maar mocht hij zijn hart ooit toch willen luchten: Jeroen, onze deur staat open.…

Daar zit je dan op een woensdagavond in september, ingespannen turend op je iPad naar enigszins bibberige livebeelden uit Amerika, geschoten op aanzienlijke afstand van een voetbalveld. Is dat ’m nou? Of loopt ie nou daar? Doet ie überhaupt mee? Even daarvoor toen ze ferm in de houding stonden voor The Star-Spangled Banner, de Amerikanen laten geen mogelijkheid onbenut om hun volkslied ten gehore te brengen, had ik ’m al tevergeefs gezocht. Mijn zoon is vanaf augustus student aan het Monroe Community College in Rochester, 500 kilometer ten noorden van New York, nabij Lake Ontario. In Nederland ging het mis met zijn studie sportkunde aan de Haagse Hogeschool, mede door de coronamaatregelen die zijn hele studiebeeld aan diggelen sloegen. Het vooraf geschetste beeld van jezelf ontplooien, op allerlei gebieden, ging…

Wat voor entertainmentjaar was dit? ‘Het was turbulent, al is dit een branche waar altijd wel wat gebeurt. Niet voor niets wordt entertainment bij alle grote platforms, of dat nu AD.nl of Nu.nl is, altijd het beste en meeste aangeklikt. Mensen zijn door alle lagen van de bevolking geïnteresseerd, dat voedt zichzelf. Dit jaar zijn we best verwend. Je had het grote André Hazes-verhaal wat de tongen toch nog steeds beroert. In maart konden wij met Story de primeur brengen dat het dit keer definitief uit was met Monique, wat een mini-aardbeving teweegbracht in de showbusiness. Als je daar de Meilandjes, de Borsato’s en de Oranjes nog bij optelt, dan heb je de vier grote blockbusters van het afgelopen entertainmentjaar wel te pakken. Ik stuur ook een aantal titels in…

Waar? Arno zit achter de eettafel in de woonkamer van zijn Amsterdamse woning, af en toe dreigt er een huisgenoot in te breken, die weg wordt gejaagd met de woorden ‘nee nee, later’. Nog iets genuttigd? Cola light, what else? Verder nog iets? Kantel-berg draagt tijdens het gesprek een stropdas – het was een tijd geleden dat we die voorbij zagen komen. En hij sluit af met een gratis laatste kledingadvies aan de Nederlandse man: koop een wit, knisperend overhemd van mooie stof. Daar kun je alle kanten mee op en er kan weinig tegenop. Graag gedaan!…

Ik had tijdens het kijken naar De Openbaring soms associaties met Joker, zo’n innerlijk gebroken man die een held tegen wil en dank wordt. ‘Als ik een film zou moeten noemen, zou ik denk ik eerder Taxi Driver zeggen. Dat was een van de belangrijkste films uit mijn jeugd. Toen wij in Antwerpen op de toneelschool zaten, speelden we al die scènes na in de kroeg. In Taxi Driver is de antagonist ook de protagonist. Waar we bij De Openbaring heel lang mee hebben geworsteld was de vraag: hoe maken we een man die iets vreselijks doet, sympathiek? Wat Travis Bickle toch een held maakt, is dat hij een aantal vreselijke mannen kapotschiet die een minderjarig meisje prostitueren. Een man als Jacob, die zijn lieve moeder naar het leven staat,…

Bent u klaar voor uw OMT-afscheid? ‘Het voelt gek, terwijl ik ook wel weer blij ben met de extra tijd die ik daardoor krijg in mijn agenda. Ik kan weer meer op mijn eigen afdeling zijn, waar ik me wil richten op vernieuwingen in de zorg en het toekomstbestendig maken van de ic. Verpleegkundigen moeten weer meer plezier krijgen in het werk dat ze doen, onder meer door, via innovatie en big data, capaciteit op te schalen.’ Covid is nog dagelijks gespreksonderwerp nummer één. Voelt uw moment van vertrek niet een beetje als een politicus die midden in de formatie wegloopt van de onderhandelingstafel? ‘Ik zit graag aan de knoppen. Dat is altijd al zo geweest. Ik heb dit echter zien aankomen, dus dan is het ook prima om een…

Mailtje in m’n inbox. Van de hoofdredacteur. Of ik in m’n column voor de laatste Nieuwe Revu van 2021 wil terugblikken op het jaar. Dat is zo’n beetje traditie en normaliter vind ik het ook alleraardigst om te doen, maar een terugblik op 2021? Ik kan me makkelijker verplaatsen in mensen die genieten van poepseks met boerderijdieren, dan in de perverselingen die plezier zouden beleven aan het lezen van een tiksel waarin dat afgelopen kutjaar nog eens de revu(e) passeert. Wat voor extreem masochistische persoonlijkheidsstoornis ligt aan een dusdanig verderfelijk genoegen ten grondslag? Voor mij was 2021 een zielsverkrachting die ik niet graag herbeleef. M’n doorgaans optimistische aard, die van de-meeste-mensen-zijnzo-slecht-nog-niet-dus-alles-komt-goed, is stukje bij beetje gesloopt en vervangen door een staat van bitter cynisme. Zo ben ik in 2021 m’n…

Het vorige jaar was een beproeving vanjewelste. Ik verloor allemaal dingen die ik nog niet wilde verliezen. Dus aan het begin van 2021 heb ik een afspraak met mezelf gemaakt. Ik nam mezelf voor om dit jaar niets te verliezen. In veel James Bond films zit een casino-scène. Een scène waarin Bond het tegen de slechterik opneemt. De twee zitten aan een speeltafel en dan kruisen de blikken. De boef neemt een slok van zijn cognac en Bond probeert het wereldrecord ‘nonchalant doen’ te verbreken. Achter het tweetal staat een man. Een figurant. De man draagt geen colbert, maar gewoon een net T-shirt. Hij heeft vanavond nog geen geld ingezet. Geen stuiver. En de man drinkt geen Franse brandewijn, maar een glas cassis. In 2021 was ik die man. Een…

Hoofdredactie Danny Koks Artdirectie Vincent Sterk Online Britt Walta Beeldredactie Frank Schallmaier Eindredactie Martin Bouwman, Niek Stolker, Edwin Struis Vormgeving Antonio Ortega Secretariaat Jacqueline Kruimink Aan dit nummer werkten mee Fleur Baxmeier, Jan Doense, Jan Heemskerk, Jerry Hormone, Andries Jelle de Jong, Hein de Kort, Bart Nijman, Mark van den Tempel, Annemieke van der Togt, Leon Verdonschot, Johannes vande Voorde, Frank Waals, Isa Wiegers, James Worthy Uitgever Anton Pijper…

Het afgelopen jaar was een onversneden kutjaar. Waarin we bijvoorbeeld hebben ontdekt dat onze regering niet bijzonder stressbestendig en doortastend opereert in tijden van crisis. Waarin we te weten zijn gekomen dat er niet veel voor nodig is om bevolkingsgroepen tegen elkaar op te hitsen en dat er van gezond verstand in brede kring allang geen spoor meer te bekennen valt. En waarin we als mensheid nog altijd lelijk te kijk worden gezet door een soort kwal met zuignappen, die zich keer op keer met speels gemak onder onze vaccins uit muteert. Tevens is er woningnood, is het vijf over twaalf met het klimaat, en krijgen we na een eeuwigheid formeren een kopie van het vorige kabinet, maar dan met minder draagvlak, wat ook weinig goeds belooft voor de nieuwe…

Hoe kijk je terug op het afgelopen mediajaar? ‘Het was weinig opzienbarend, behalve dat het de definitieve doorbraak van de podcast is geweest. In die zin is er een heel nieuw medium bijgekomen, je kunt er zelfs geld mee verdienen. Aan de andere kant heb je de oude media die allemaal vechten voor hun bestaan. Was dit niet het jaar waarin Viva verdween?’ Ja, dat klopt. ‘De tijdschriften waar jij dit interview voor schrijft, waar ik zelf ook vele jaren voor heb gewerkt, die voel ik niet meer zo. Het wordt steeds lastiger om ze overeind te houden, ze smelten meer en meer weg. Op tv had je de instorting van de talkshows, wat definitief een saaie programmasoort is geworden. Ik hoop dat het tij nog te keren is, maar…

Waar? Het Story- hoofdkwartier in Hoofddorp, via de goede oude telefoonlijn, of zoals Den Aantrekker het zegt: ‘Ik snap niet zo goed waarom je elkaar moet zien als je belt.’ Nog iets genuttigd? Het was slechts spraakwater, maar wel lekker spraakwater. Verder nog iets? Den Aantrekker werkt net als de rest van Nederland tijdens de coronacrisis vaker thuis, maar hij is minstens één dag per week op de burelen van Story te vinden. Ook al gaat tegenwoordig vrijwel alles met getypte berichtjes, of dat nu via Insta-gram, WhatsApp of e-mail is, maar veel mensen zien de post nog altijd als de beste en veiligste manier om inside-informatie over de sterren te delen. Hele multomap-blaadjes worden er volgeschreven, vaak van een anonieme afzender, maar meestal waardevol.…

Waar? In café Maxwell, Amsterdam-Oost op een druilerige herfstdag. Iets genuttigd? Natuurlijk, koffie en daarna tosti’s voor twee. Victor is nog steeds bezig de extra kilo’s die nodig waren voor zijn rol in De Openbaring kwijt te raken, en is goed op weg. Verder nog iets? We zitten nog geen twee minuten aan de lunch op de set van De Openbaring of Löw onthult al dat hij kort daarvoor enkele maanden in een inrichting opgenomen is geweest. Die openhartigheid blijft bestaan in de gesprekken die volgen, tot het moment dat de film officieel wordt vertoond. Dan maakt hij ondubbelzinnig duidelijk dat smalltalk onder de vertoning niet getolereerd zal worden. Negentig zwijgende minuten later verbreekt Löw de stilte met een bulderend: ‘Ik ben zo blij met deze film!’…

Waar? In etappes. Eerst in de binnentuin van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, daarna spreken we telefonisch nog wat verder. Wanneer? Tussen verschillende lockdowns, versoepelingen en anderhalve meter mondkapjesverplichtingen in. Verder nog iets? Diederik heeft er net een middagje rondsnuffelen in het onlangs geopende Depot van Museum Boijmans van Beuningen opzitten. Diederik: ‘Soms is er iets te veel ophef over mijn uitspraken. Het is dan tijd om even lekker te relaxen.’…

Hoe kijk je terug op dit acteerjaar? ‘Voor film en dramaseries geldt dat die sectoren op wonderbaarlijke wijze nooit helemaal tot stilstand zijn gekomen. Er gebeurde wel minder en het was allemaal wat omslachtiger, maar er is eigenlijk de hele tijd doorgefilmd. De theaters hebben wel lang stilgestaan, dat is duidelijk. Daar zie je inmiddels verandering in komen, maar het gemiddelde theaterpubliek is al wat ouder, dus dat kost moeite. Waar de theatersector het al niet makkelijk had, is het door corona eigenlijk nog moeilijker geworden. Dat is zorgelijk, maar je merkt wel dat de waardering voor de creatieve sector, het feit dat je het theater, de bioscoop, een concert of een museum kunt bezoeken, is toegenomen, omdat mensen het zolang hebben moeten missen.’ Ben je je vak zelf ook…

Waar? Gijs wandelt door Amsterdam-Oost, ogenschijnlijk zonder doel of bestemming, uw interviewer zit achter de computer in Utrecht – het aloude coronaverhaal. Nog iets genuttigd? Niks, nada, rien. Verder nog iets? Gijs heeft tijdens het gesprek een grote grijze koptelefoon en een zonnebril op zijn hoofd. Zijn telefoon houdt hij vast met z’n rechterhand en heel af en toe kijkt hij in de camera, maar meestal recht vooruit, waardoor op de videoverbinding voornamelijk de zijkant van zijn gezicht te zien is. Ongeveer halverwege de bedevaartstocht maakt hij een stop bij een hotel waar hij een tas moet afleveren, wat een beetje klinkt als een schimmige drugsdeal, waarop een scherpe journalist natuurlijk zou hebben gevraagd hoe dat dan zit met die tas en waarom hij die moest afgeven, maar inzicht kwam…

Waar? De live-afspraak werd op last van onze overheid op het allerlaatste moment ingewisseld voor het betere videobelwerk. Nog iets genuttigd? Een koffie om de middagdip tegen te gaan. Verder nog iets? Diekstra heeft niet alleen een vrij drukke baan als slachtofferadvocaat en reserve-hoofdofficier bij de Koninklijke Marechaussee, hij heeft ook nog vier kinderen op te voeden in de leeftijdscategorie 2 tot 11 jaar. Dan zou je denken dat de schaarse vrije tijd die nog rest op de bank van huize-Diekstra wordt doorgebracht, maar de beste man doet elke dag ook nog een serie push-ups en zet zichzelf minstens drie keer per week aan tot hardlopen, fitnessen en krachttraining.…

Waar? Het interview stond gepland voor een goede kop koffie bij een grand café in Laren, maar de avond voor de afspraak appte Dyantha ons dat haar zoontje niet helemaal fit was. We namen het zekere voor het onzekere door de fysieke afspraak om te zetten in een telefonische. Iets genuttigd? Huisgemaakte koffie in Noord-Holland en Friesland, de beide woonprovincies van de deelnemers aan dit gesprek. Verder nog iets? Het zoontje van Brooks was gelukkig weer fit genoeg om naar school te gaan, maar op de dag zelf bleek juist het 7-jarige zoontje van de verslaggever licht koortsig te zijn. Die zat chillend en nietsvermoedend met een iPad op de achtergrond terwijl Brooks en Revu de pittige dingen des levens bespraken.…

Al werd het niet eens massaal opgepikt, het was eigenlijk het belangrijkste en tegelijk meest onrustbarende nieuws van dit jaar. Uit onderzoek van de Erasmus Universiteit Rotterdam in samenwerking met onder meer de Vrije Universiteit Amsterdam naar de maatschappelijke impact van covid-19 bleek in september 2021 dat Nederland het karakter heeft van een laag-vertrouwensamenleving. ‘Er is sprake van een sterke afname van het vertrouwen in de overheid in het afgelopen anderhalf jaar: van bijna 70 procent in april 2020 naar minder dan 30 procent in september 2021. Daarnaast is sprake van een lichte afname in het onderling vertrouwen tussen mensen. Mensen vertrouwen vooral verwanten (familie en vrienden) en personen waarmee men een persoonlijke relatie kan onderhouden, zoals de huisarts.’ Het onderzoek gaf ook een op zichzelf niet heel verrassend inzicht…