Inhoudsopgave van Editie 27 - 2021 - Nieuwe Revu

We schrijven begin jaren 90 en mijn stadje Den Haag is in de ban van gabber. Niet in de laatste plaats Peter, de jongen uit mijn klas die ik mijn beste vriend noem en een Hagenees van het zuiverste water is, met een matje in zijn nek, roots in de Schilderswijk en een vaste plek op Midden-Noord bij de thuiswedstrijden van wat dan nog FC Den Haag heet. Net als de rest van de stad is ook Peter in de ban van gabber. Ikzelf bepaald niet. Ik ben in die jaren meer in de ban van Alice in Chains en de Red Hot Chili Peppers. Gabber vind ik eigenlijk maar kutmuziek, maar als puber is weinig zo belangrijk als de wetenschap dat je ergens bij hoort, dus laat ik me…

Er zijn dingen in mijn leven niet goed gegaan. Dit is de tol van de roem In de media zeggen dat je wel toe bent aan een eigen realitysoap: dan heb je geen last van bescheidenheid. Inderdaad. Sober of onopvallend door het leven gaan, daar doet René le Blanc niet aan. De zanger die de Nederlandse Engelbert Humperdinck wordt genoemd vanwege zijn uiterlijk en muziekstijl, werd razend bekend door het SBS6-programma Ik geloof in mij, waarin artiesten worden gevolgd die de hoop op doorbreken eigenlijk al hebben opgegeven. Le Blanc deed op advies van de dokter vorig jaar echter een stapje terug uit het programma, want hij kon alle aandacht die hij door de serie kreeg niet aan. Nu is hij echter juist op zoek naar nóg meer aandacht; op…

Na de verkiezingen en alle gekte daaromheen dacht ik dat er een zekere rust over het land zou komen. Trump was vervangen door de saaiste Democraat beschikbaar; de vlaggetjes konden in de kast verdwijnen en mensen konden weer wat tijd voor hun vrienden en familieleden nemen. Verkeerd gedacht: we zijn alweer boos vanwege critical race theory op scholen, we hebben het cancelen van publieke figuren en de nieuwe strikte kieswetten waarmee straks arme (lees zwarte) kiezers worden buitengesloten. Ik kan alweer geen gesprek met een Amerikaan voeren of ze schreeuwen me wanhopig toe hoe de andere partij dit land nu echt naar de afgrond helpt. Afgelopen weekend sprak ik een vriend die zijn geld verdient door met aandelen te schuiven – zijn dagelijkse inkomen is vermoedelijk meer dan de gemiddelde…

Ben jij nou zo bijzonder of is de rest van Nederland zo gewoon? Een simpele vraag, zou je denken. Adelheid Roosen denkt daar anders over. Zoals ze over veel dingen anders denkt dan ‘de rest’. Ze neemt een trek van haar sigaret, inhaleert grondig en sluit haar ogen. Haar lippen vormen een vuurrode streep dankzij haar kenmerkende lippenstift. Vijf... tien... twintig seconden lang lijkt de Zoom-verbinding stil te staan. Wat niet zo is. Adelheid denkt na. Dat doet ze vaker tijdens het gesprek. Wie vindt dat dat enigszins theatraal overkomt, heeft gelijk, want álles is theatraal aan Adelheid Roosen. Haar manier van praten, haar bewegingen, hoe ze denkt, ademt, leeft en hoe ze om de tien minuten het lange haar elegant doch gedecideerd uit haar nek zwiept. Een gesprek met…

SEVEN WORLDS, ONE PLANET – De makers hadden er 1794 draaidagen in 41 landen voor nodig, maar dan heb je ook wat. In dit geval een natuurserie op streamingplatform discovery+ die kan wedijveren met het beste dat de BBC de voorbije twee decennia heeft geproduceerd. Zo’n 200 miljoen jaar geleden bestond de aarde nog uit één continent, dat daarna langzaam uiteen brak in de zeven werelddelen die we nu kennen. Die breuk heeft een enorme impact gehad op de biodiversiteit van de natuur en het dierenrijk. Want op elk continent ontwikkelde deze zich op zijn eigen manier, passend bij de geologische en klimatologische omstandigheden. Voor het eerst worden deze bijzondere verschillen getoond in één natuurserie, gepresenteerd door ’s werelds grootste dierenvriend, Sir David Attenborough. Seven Worlds, One Planet laat in…

Zes jaar geleden is het leenstelsel ingevoerd. Je weet wel, voor studenten, dat ze hun stufi niet meer mochten houden, zoals bij de eerdere basisbeurs, maar middels een langlopende lening moeten terugbetalen. En wat blijkt nu uit onderzoek van het Nibud? Studenten zijn de afgelopen jaren steeds vaker financieel afhankelijk geworden van hun ouders. En dat vergroot de verschillen tussen studenten die ouders hebben met knaken en zij met ouders zonder. Zoiets zie je ook niet aankomen, hè? Wie had dat nou ooit gedacht? Back in 2015 in ieder geval niet kabinet-Rutte II en PvdA-minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Jet Bussemaker. Zo’n vaart zou het in ieder geval niet lopen, zeiden ze. ‘Maar Sjerrie, het is toch een sociaal leenstelsel? Terugbetalen gaat naar draagkracht en als je na 35…

Om eerlijk te zijn, had ik weinig zin in Frankrijk-Zwitserland. Grotendeels omdat ik bijna zeker wist dat de wedstrijd precies hetzelfde zou verlopen als Italië-Oostenrijk. Je hoopt op een sprookje, maar je krijgt een opera. Je hoopt op Hans en Grietje, maar je krijgt Federico en Matteo die de heks in een grote plas limoncello laten verdrinken. Ik had zelfs zo weinig zin in deze wedstrijd dat ik maar met wat vrienden op een kunstgrasveldje nabij station Amsterdam-Sloterdijk had afgesproken. Van 20.30 uur tot 21.30 uur stond ik met zeven andere veertigplussers in canon bloed op te hoesten. Toen ik binnen drie minuten vijf keer op de paal schoot, had ik eigenlijk al moeten weten dat dit geen normale avond was. Want alleen in sprookjes schieten mannen vijf keer achter…

Ik zag dat ze bij de Lidl nu slippers verkopen met je hoofd erop. En een legpuzzel. En een koeltas. En een strandlaken. En een vlieger. Een vlieger? Ja, want De Vlieger: ‘Ik heb hier een brief voor m’n moeder / Die hoog in de hemel is / Deze brief bind ik vast aan m’n vlieger / Tot zij hem ontvangt, zij die ik mis.’ Het is soms een dun draadje, dat tussen eren en uitmelken, tussen een muzikale erfenis beminnen of uitwringen. Artiesten die overlijden, kunnen maar beter hopen dat ze die erfenis in handen hebben gelegd bij het juiste familielid. Van 2Pac verschenen na zijn dood nog talloze albums, uitgebracht door zijn moeder. Die stak de opbrengsten in een stichting voor kunstprogramma’s voor jongeren, wat nog iets wegspoelde…

Omdat de wanden van de woonkamer na 21 jaar ‘eindelijk’ eens spiegelglad zouden worden gestuukt en van een hypermoderne mosterdtint voorzien, leek het mevrouw Heemskerk verstandig mij een minimidweekje weg te lokken van de bouwplaats, en Dennis en Nico, ons klusteam, lekker hun ding te laten doen. Een goed idee, want er is maar weinig waaraan ik zo’n gruwelijke hekel heb als aan verbouwen, een afwijking die ik heb geërfd van mijn vader, die al bij de aanblik van een hamer een volwassen uitbraak van balzakzweetroos krijgt. Over onze bestemming wilde mevrouw Heemskerk alleen kwijt dat het een verrassing zou zijn. En argeloze sukkel dat ik ben, dacht ik dus dat het een léúke verrassing zou zijn, met iets nieuws en/of zeldzaams in bed, een uitzinnige sterrenmaaltijd in een duur…

WE ARE THE THOUSAND – Laten we maar meteen met de billen bloot gaan en bekennen dat wat ons van Nieuwe Revu betreft er geen zaaddodender rockband op deze aardkloot rondloopt, heeft rondgelopen en ooit zal rondlopen dan de Foo Fighters. Als erectiestoornissen een instrument hadden kunnen vasthouden en rechtop achter een microfoon hadden kunnen staan, dan hadden ze de Foo Fighters gevormd. Fans heeft de band desondanks ook. In de vorm van Fabio Zaffagnini zelfs een superfan. De Italiaan droomde ervan om zijn geliefde band te laten optreden in zijn thuisstad Cesena. Maar hoe trek je een wereldberoemde rockgroep over de streep? Simpel: door zelf de allergrootste band van de geschiedenis samen te stellen. Zaffagnini plaatst een oproep op YouTube en vormt zo een duizendkoppige gelegenheidsband waarmee hij in…

Vorige week ging ik op deze plek in mijn cursiefje tekeer tegen mevrouw Kaag. Ik gebruikte een woord om haar te duiden dat bijna terstond door de heer Wilders werd ingezet om een ruzietje met de D66-leidster te beslechten: bezemheks. Hij haalde de bezem er overigens af. Een aantal door tekst, toon en woordkeus zeer gepikeerde lezers ontging de zelfspot die ik in mijn stukkie meende te hebben geprakt: ik vroeg me af waarom ik me zo ontzettend opwond over Kaag, zat ik me niet gewoon aan te stellen over die kakmadam? Opvallender was echter de juichende bijval waarmee velen de column onthaalden. Het nieuwe leiderschap van D66 krijgt nog niet iedereen op de tafels voor een dansje, zo bleek. Ze is minder geliefd dan D66 lijkt te denken en…

Niet om m’n gelijk te halen, maar vooral om het geheugen even op te frissen, las ik m’n column over de aanstelling van Frank de Boer als bondscoach, vorig jaar september, er nog even op na. ‘Als dat maar goed gaat,’ luidden m’n laatste woorden, waarbij ik Oranje omschreef als ‘hersteloord voor een gebutste trainersziel’. Want ja, De Boer leek me nou niet de aangewezen persoon om de herstelwerkzaamheden die Ronald Koe-man in gang had gezet rond het elftal, verder te perfectioneren. De trainer, vroegtijdig via de achterdeur weggestuurd in Italië, Engeland en de VS, had het nog veel te druk met zichzelf om al een stempel te kunnen drukken op een elftal. Dat moest wel verkeerd aflopen, maar liever krijg je natuurlijk geen gelijk. Tijdens de poulefase van dit…