Inhoudsopgave van Editie 18 - 2021 - Nieuwe Revu

Een schipper is vorige week met zijn zeiljacht gestrand onder de Pier van Scheveningen. In het donker zag hij het schijnsel van de Pier aan voor de lichten van de haven. De onfortuinlijke schipper kwam er zonder kleerscheuren vanaf, wat niet gezegd kon worden over zijn gehavende bootje. Als kind van de stad zag ik dat bootje liggen tussen de gekleurde pilaren van de Pier, en ik moest meteen denken aan de mooiste voetbalclub ter wereld. ADO Den Haag. Tweevoudig landskampioen, tweevoudig winnaar van de beker, thans een treurig tranendal waar het geld op is en degradatie naar de fucking Keuken Kampioen Divisie onafwendbaar. Een paar jaar terug dachten ze bij de club ook een nieuwe en vooral kapitaalkrachtige haven in zicht te hebben. United Vansen, een sportmarketingbedrijf uit Peking,…

Het is mij niet aan komen waaien, ik heb ook moeten leren om mij te uiten Ho, deze zagen we even niet aankomen: een stripboek over Peter R. de Vries? Het is ongelofeloos, maar per ommegaande ligt de allereerste crimeglossy van Peter R. de Vries in de winkels. De zowel immens populaire als intens gehate misdaadjournalist maakte dit magazine samen met ANP-rechtbanktekenaar Aloys Oosterwijk. De Vries krijgt voor elk mediaklusje betaald en zal voor zijn plaatjesboek ook heus zijn deel wel opstrijken, maar wie verzint er nou een stripglossy over hem? Wat is er mis met Donald Duck en Mickey Mouse? ‘Ik had me zo voorgenomen om het gezellig te houden. Is niet helemaal gelukt’Wilfred Genee na een ruzie met Peter R. de Vries in Café Hendriks & Genee. De…

Aanvankelijk zou ook de directeur van Blijdorp, Erik Zevenbergen, aansluiten bij het gesprek, maar wegens omstandigheden kon dit helaas geen doorgang vinden. Het park kampt met een omzetverlies van ruim 40 procent over 2020, maar kreeg van de gemeente een lening van 11 miljoen euro en een kleine gift van de staat. Op 30 april hield ook de Rotterdamse dierentuin een testdag voor 4000 bezoekers, dat nadrukkelijk geen fieldlabexperiment werd genoemd. Zo waren er geen negatieve testuitslagen nodig om binnen te komen en was de dag vooral bedoeld om het gedrag van grote groepen bezoekers te bestuderen. Zo kunnen dergelijke doorstroomlocaties in de toekomst verantwoord georganiseerd worden.…

WE ARE WHO WE ARE Na zijn horroruitstapje (in 2018, met een remake van Dario Argento’s klassieker Suspiria) heeft de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino zijn aandacht weer verlegd naar het genre waarmee hij de voorbije jaren naam maakte voor zichzelf: psychologisch drama. Dit keer geen film, maar een achtdelige serie voor HBO die vanaf deze week te zien is op het streamingplatform MyLum. Het broeierige coming-of-age-drama We Are Who We Are gaat over twee jongeren die, anders dan de titel doet vermoeden, nog moeten ontdekken wie ze zijn. In de zomer van 2016 verhuist de Amerikaanse tiener Fraser Wilson met zijn moeders, beiden officier in het Amerikaanse leger, naar een legerbasis in Venetië. Fraser is een in zichzelf gekeerde, excentrieke puber die maling heeft aan strikte omgangsvormen. Op school raakt…

4 en 5 mei. De Tweede Wereldoorlog wordt weer afgestoft. Hoe het echt was, hoe erg het kon zijn, weet bijna niemand meer, want zo’n beetje iedereen die de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt, is dood. Mijn opa (dood) kwam er goed vanaf. Die stond te boek als onmisbaar op de boerderij van zijn vader en was zodoende van de arbeidsdienstplicht gevrijwaard. (Opfrisser: onder het mom van Arbeitseinsatz stelden de nazi’s Nederlandse mannen onvrijwillig te werk in het Derde Rijk, daar hun eigen jongens het voor arbeiten te druk hadden met doodvriezen aan het oostfront.) Mijn opa’s beste vriend (dood) nam de plaats in van een andere, getrouwde vriend en belandde in een munitiefabriek in Rusland. Toen de oorlog voorbij was, is ie het hele eind terug komen lopen. Z’n voeten…

Sommige politiecollega’s waren jaloersKlaas Wilting Klaas Wilting voormalig politiewoordvoerder Zijn lamp had natuurlijk allang uitgeschoten moeten wordenSteve Brown ‘Ik ken Peter uit mijn tijd als voorlichter bij de Amsterdamse politie. Ik heb ook vele malen in zijn tv-programma gezeten. Als er een Amsterdamse zaak werd belicht, belde hij mij en kwam hij bij me langs. Ik liet hem ook gerust belangrijke stukken inzien, want bij Peter is een afspraak een afspraak. Ik wist ook: als hij je vraagt voor zijn programma, dan moet je ook gewoon gaan. Want deed je dat niet, dan was het over het algemeen toch niet zo prettig voor je. Dan meldde hij dat ook duidelijk. Ik werkte er graag aan mee, maar ik weet dat sommigen dat per se niet wilden. Dat had te…

Ze zijn voorbij: de eerste honderd dagen van Bidens presidentschap. En dat is hét moment om eens goed kritisch naar de nieuwe president te kijken. Dezer dagen staan hier in Amerika de kranten dan ook weer bol van de rapportjes en analyses over Joe Biden: hoe heeft de oudste president ooit zich door zijn eerste drie maanden geslagen? Krijgt hij een voldoende? Nou ja, om te beginnen: het is nu stukken saaier hier. De dagelijkse Twittertirades van Trump zijn voorbij, Biden communiceert met suffe beleidstaal. Het is niks geen Little Rocket Man of Lock Her Up! Op Twitter moeten we standaardberichten lezen van de president, getikt door bloedeloze perswoordvoerders. Vele Democraten die ik spreek, noemen het een verademing. Maar een president is er uiteindelijk ook om het volk te vermaken…

In m’n jeugd passeerde ik het ontelbare malen onderweg naar de kantine van HFC Haarlem. Het keurig aangeharkte bloemperkje waaruit een marmeren monument verrees. Jaarlijks op 4 mei werd daar een mooi boeket met rood-blauwe linten gelegd. Het historische besef dat ik toen nog aan het ontwikkelen was, heb ik nu wel. Die gedenksteen herinnerde aan vijftien (oud-) leden van de voetbalclub die tijdens de Tweede Wereldoorlog de hoogste prijs moesten betalen voor onze vrijheid. Neem bijvoorbeeld Jur Haak, een van de eerste prominente voetballers die HFC Haarlem kent. Samen met zijn broers Jan en Albert leeft hij zich uit in het verenigingsleven en wordt hij de drijvende kracht achter tal van evenementen die de club organiseert. Maar ook binnen de lijnen rijst zijn ster, in 1912 en 1913 maakt…

Waar? In een hotelkamer van het vijfsterrenhotel The Dylan aan de Keizersgracht in Amsterdam. Er is in dit hotel genoeg ruimte om gepaste afstand te houden. Wanneer? In de tweede week van april, als Doedens de opnames voor Socials, Seks & Centen net heeft afgerond. Iets genuttigd? Er mag vanwege de corona-regels voor hotels volstrekt niets worden geserveerd. Beide deelnemers aan dit vraaggesprek worstelen zich zonder koffie door de vragen heen. Verder nog wat? Op een gegeven moment overstemt de knorrende maag van Doedens zijn antwoorden op de vragen, waardoor we een korte pauze inlassen. In no time is de Friese Amsterdammer terug met enorme porties friet bestrooid met kaas: ‘Dat zouden ze in Friesland ook moeten serveren, patat met kaas, lékker dat het is joh…’…

Niets kan mij zo raken als de dood van collega-schrijvers. Er is er vorige week weer één gesneuveld. En natuurlijk leef ik mee met het gezin en met de familie, gecondoleerd en in gedachten ben ik bij jullie, maar ik voel ook zeker de pijn van het bureau. De werkplek. De boeken. Die stoel bij het raam. De gewichten onder je bureau. De gewichten die je kocht, omdat je gezonder wilde gaan leven. Maar ja, als je echt gezond had willen blijven, was je überhaupt nooit met schrijven begonnen. Schrijven is een logboek bijhouden op een schip dat sneller zinkt dan je kan schrijven. Schrijven is de bodem van je afduwen, bovenkomen, ademhalen, naar de lucht kijken en alles opschrijven, zodat je aan de bodem kunt laten lezen hoe wonderschoon…

De onderwerpen zijn op, maar de onderwerping is springlevend. Al meer dan een jaar gaat het over niets anders dan wat Diederik Gommers op zijn Instagram deelt en hoe Ernst Kuipers zich tegen het OMT keert in talkshows, maar we zijn nog geen prik dichterbij een verlossing van die kutpandemie. Een pandemie die meer wegheeft van een epidemie met hele schadelijke gevolgen voor ‘slechts’ een marginaal en bovendien specifiek deel van de bevolking (te oude mensen, te dikke mensen, mensen met te zwakke longen), maar voor de rest hooguit een droog hoestje en een paar dagen geen smaak tot gevolg heeft. Een rondreizend virus in een tijd waarin elke veertigminner die opvallende bijwerkingen beleeft na een AstraZeneca-prik een dikke vette chocoladeletterkop krijgt in het Algemeen Dagblad, op RTLNieuws.nl of in…

Hoewel ik in mijn ogen een tamelijk allround deskundige ben, met een zinnige en intrigerende mening over vrijwel ieder onderwerp, word ik toch meestal gevraagd op te komen draven als er in de media iets te beleven valt rondom het thema ‘borsten’. Dit komt natuurlijk doordat ik vroeger vanwege mijn werk als baas van de Nederlandse Playboy nogal vaak in aanraking kwam – let me rephrase that –, te máken kreeg met borsten en ze kennelijk sindsdien niemand anders hebben kunnen vinden die zo betoverend en respectvol kan vertellen over de schoonheid van het vrouwelijk lichaam. Dit keer ging het – bij 5 Uur Live – over ‘de nieuwe preutsheid’ en het verdwijnen van blote borsten uit de parken, van de stranden en het straatbeeld in het algemeen. Een jong…

Het internet heeft aan het begrip faam een nieuwe dimensie toegevoegd. Je kunt beroemd worden zonder je huis te verlaten. Vorig jaar bezocht gitarist Paul Davids een optreden van zijn held John Mayer. ‘Daar komen veel gitaar-liefhebbers op af, en het was echt absurd hoe vaak ik daar werd herkend en aangehouden. Mijn vrouw Noortje werd er op een gegeven moment knettergek van. Mensen duwden haar gewoon weg om met mij op de foto te kunnen. Dus anoniem naar een gitaarconcert gaan, dat zit er niet meer in.’ Wereldberoemd, met de nadruk op wereld: Paul Davids (34) is een internationaal fenomeen. Het YouTube-kanaal waarop hij gitaarles geeft, heeft 2 miljoen abonnees. Zijn video’s gaan moeiteloos over de miljoen views heen, met uitschieters naar 16 miljoen views. Vorig jaar kozen lezers…

Beste Kamerlid Pepijn van Houwelingen van FvD, Wat tijdens het debat over De Notulen en De Sensibilisering weer opviel, is hoe weinig werk Forum voor Democratie maakt van het toppunt van de democratie: een Kamerdebat over de positie van de Tweede Kamer. Terwijl de sneren van Geert Wilders als zweepslagen door de parlementszaal galmden, terwijl parlementariërs als Farid Azarkan en Esther Ouwehand van kleine partijen, en Sylvana Simons en Caroline van der Plas van nog kleinere en bovendien nieuwe partijen opvielen door heldere taal en puntige vragen, leek Forum voor Democratie het allemaal maar een verplicht nummertje te vinden. Nogal opvallend, omdat jij, nieuw Kamerlid voor die partij, al in 2013 een opiniestuk schreef met de titel Waarom zijn de notulen van de kabinetsvergaderingen niet openbaar? Ben je een keer…