Inhoudsopgave van Editie 12 - 2021 - Nieuwe Revu

Nu kan ik het me nauwelijks voorstellen, maar er was een tijd dat ik me niet interesseerde voor de posters van Miss Oktober en Miss Mei die mijn dertien jaar oudere broer zorgvuldig had bevrijd van de strakke nietjes uit zijn Playboys om de muren van onze gedeelde kamer mee te versieren. Ik had mijn soldaatjes, mijn Playmobil-piraten en mijn Donald Ducks, wat kon mij het interesseren wat Miss Oktober op de tennisbaan deed zonder kleren aan. Wat me ook nooit echt kon boeien, was de reden waarom mijn vader elke zondagavond om 19.00 uur de tv aanzette. Dat veranderde toen ik 6 jaar was en ik mijn ouweheer – doorgaans een nogal zwijgzame man die zijn enthousiasme voor wat dan ook feilloos wist te verhullen – allerlei kreten hoorde…

JOHAN VLEMMIX lijsttrekker De Feestpartij ‘Op 17 maart kreeg ik overweldigende reacties. Vanuit de stemhokjes appten mensen me dat ze op mij hadden gestemd. Zoveel positieve berichten had zelfs een optimist als ik niet verwacht. Mensen mogen Lucille graag, ze staat op nummer 10, dan heeft ze verstand van politiek. Het zal echter wel even duren voordat we haar los kunnen zien van het Lingo- meisje. Ik heb zeker vertrouwen in haar; ze is geen joker die ze inzetten, ze heeft verstand van zaken. Voor bekende mensen in de politiek geldt: je moet jezelf bewijzen. Heb je niks in huis, dan lig je er ook zo uit.’ Heeft ze niks in huis, dan ligt ze er ook zo uit Johan Vlemmix LÉONIE SAZIAS voormalig Tweede Kamerlid 50Plus Bij een interruptie…

‘Tegen een achtergrond van wolken traangas ontstaat een duister gevecht tussen politieagenten en demonstranten’ Het geluid van rinkelend glas is nooit ver weg in Portland. Dat werd me gelijk wel duidelijk op de eerste avonden dat ik hier was. Groepen demonstranten komen ’s avonds samen om door de straten te lopen, en voor Portlanders is het duidelijk wat dat betekent: groepen in het zwart, die zich uitleven op ruiten van gebouwen die niet met houten schotten zijn dichtgetimmerd. Het is een verschil met die andere demonstraties overdag, waaraan gezinnen en brave burgers meedoen die protestborden met grappige kreten meedragen en kleur in hun kleren hebben. Dat zijn de vreedzame protesten, en eerlijk is eerlijk, die zie je het meeste. Maar ’s avonds komt die andere groep, die niet gelooft dat…

‘Ik wil wél in een land wonen met grenzen die worden bewaakt. Waar controle is op wie binnenkomen en met welke motieven’ Als een rood stuk pleepapier voor de borrelende onderbuik rolde het citaat uit Sigrid Kaag tijdens het slotdebat: ‘We moeten een beetje afstappen van de ouderwetse gedachte dat alles draait om soevereiniteit.’ Pardon? Wat is er ouderwets aan soevereiniteit? Soevereiniteit, gedefinieerd door een volk en bewaakt door grenzen, bestuur en inspraak zorgt voor versterking van een nationaal eenheidsgevoel. Het maakt burgers bereidwilliger om belastingen af te dragen omdat ze weten dat die gelden worden ingezet voor het algemeen goed van een afgebakende natiestaat. Niet omdat het geld wordt gebruikt om het aan banken te geven om de staatsschulden van naties aan het andere uiteinde van het continent iets…

Waar? In zijn auto op een parkeerterrein bij Zeeburgia, waar hij twee keer per week traint. Vanwege corona neemt Swart geen enkel risico. Hij draagt een mondkapje en zet het raampje aan de bestuurderskant wagenwijd open. Nog iets genuttigd? Helemaal niets. Verder nog wat? Als Swart verneemt dat in september 14 de musical in première gaat, reageert hij meteen enthousiast. ‘Fantastisch vind ik dat. Als we weer mogen, ga ik kijken.’ Of het niet tijd wordt voor een film/toneelstuk/ musical over zijn leven? ‘De hoogste tijd, haha. En een titel lijkt me niet al te moeilijk: Mr. Ajax. Wie mij moet spelen? Zou ik het zelf nog kunnen? En anders denk ik aan Frank Lammers, mits ie z’n PSV-shirt thuislaat.’…

‘Ik zie hem al staan. Bleek koppie, te groot colbertje, en al zijn puistjes branden nog na van de eau de cologne van zijn vader’ Wat ik vooral van de dood van mijn vader heb geleerd is dat je iemand pas echt kunt leren kennen als diegene dood is. In het begin focuste ik heel erg op mijn verhalen over hem. Mijn herinneringen aan hem. Maar nu, zo’n zeven maanden later, heb ik eindelijk de kracht gevonden om me op zijn herinneringen te focussen. Op zijn leven voor mij. Vandaag vond ik op zolder een rugtas met allemaal oude agenda’s van mijn vader erin. Mijn oog valt gelijk op een glimmend blauw boekje met een goudkleurig schip erop. Er steekt een vergeeld kaartje uit. Ik trek het kaartje uit het…

Ik weet hoe het voelt om bekeken te worden omdat je anders bent Lucille Werner in de Tweede Kamer? Mogen we Mien Dobbelsteen daar dan ook verwachten? Het is niet zo dat iedere BN’er die een kunstje kan, ook maar pardoes de politiek in kan duiken. Laat staan om ook nog in de Kamer terecht te komen. Werner wil zich vooral inzetten voor diversiteit en de acceptatie van mensen die anders zijn dan de norm. Gedurende haar gehele mediacarrière heeft Werner zich ingezet voor mensen met een handicap, zowel met tv-programma’s, een boek, een kinderserie, een Mis(s)- verkiezing en de Lucille Werner Foundation, die een positieve beeldvorming voor mensen met een handicap beoogt. Flirten met de politiek heeft ze altijd gedaan. Zo betrok ze toenmalig minister-president Jan Peter Balkenende bij…

M’n eerste ‘ontmoeting’ met Johan Cruijff zal ik nooit vergeten. Het was 14 januari 1973 toen het grote Ajax op bezoek kwam bij het kleine HFC Haarlem en ik als 8-jarige pupil van de club ergens vastgeplakt stond aan het hek om deze wedstrijd met grote ogen te bekijken. Kijken dekt eigenlijk de lading niet, vergapen is beter. Het beste team van de wereld, want tweevoudig – onderweg naar nummer 3 – winnaar van de Europacup I en houder van de Wereldcup, bezocht zomaar ons krakkemikkige stadionnetje aan de Jan Gijzenkade. Krol, Hulshoff, Neeskens, Keizer, Rep en natuurlijk die ene, onnavolgbare grootheid. Ik weet niet zo goed meer welke Roodbroek (Beer Wentink, Piet Hoeben, Gerrit Peijs?) het flikte om het leder aan de gouden voeten van Johan Cruijff te ontfutselen,…

‘Rutte III heeft sowieso genoeg zetels om zonder ook maar van onderbroek te wisselen verder te gaan als Rutte IV’ VVD weer de grootste. Zo verschrikkelijk voorspelbaar. Maar nóg voorspelbaarder is de doodgedraaide deun: ‘De kabinetsformatie wordt heel moeilijk.’ Wanneer was in Nederland de kabinetsformatie níét heel moeilijk? Oké, ik ben een jonge blom, 38 lentes zo pril, dus misschien heeft Drees, Den Uyl of Van Agt in een voor mij prenataal verleden op z’n Speedy Gonzales – ‘¡Ándale! ¡Ándale! ¡Arriba! ¡Arriba!’ – uiterst vlot een regering in elkaar geflanst, maar zolang ik me kan heugen, klinkt het elke vier/paar jaar weer: ‘De kabinetsformatie wordt heel moeilijk.’ De ernstig kijkende politieke commentatoren bij de NOS roepen het. Je bloedirritante, betweterige collega roept het. De dakloze gek die denkt dat ie…

‘Dat was dus de VVD-campagne. En daar win je in Nederland de verkiezingen mee. Gewoon je gele sneakers aan en schijt aan alle zorgen’ Oh, ironie: een dag nadat de VVD opnieuw op ruime afstand de grootste partij van Nederland werd, werd ook bekend dat buitenlandse moederconcerns van bedrijven die in ons land enorme bedragen aan loonsteun hebben ontvangen, voor honderden miljoenen winst aan aandeelhouders hebben uitgekeerd. Uit stukken die de NOS opvroeg, bleek dat het ministerie van Sociale Zaken dit eigenlijk wilde verbieden, maar ‘na druk van het bedrijfsleven’ zag het ministerie van zo’n verbod af. Kortom, belastinggeld van de ‘hardwerkende Nederlander’ gaat gewoon weer naar aandeelhouders. Er verandert he-le-maal niks in Nederland. Logisch ook, als de meeste Nederlanders zelfs na de toeslagenaffaire net als Mark Rutte zelf denken:…