Op mijn achttiende kreeg ik van mijn ouders tien rijlessen voor mijn verjaardag. Ik vond het een kutcadeau. Liever had ik een PlayStation gekregen. Of geld, zodat ik naar de platenzaak (die had je toen nog) of de coffeeshop kon gaan. Auto’s, daar had ik helemaal niks mee. De rijlessen werden, ondanks de gezellige babbeltjes met de instructeur van dienst, dan ook een lijdensweg. Mijn eerste rijexamen: een lijdensweg. Mijn tweede, derde en vierde rijexamen: lijdenswegen. Daarna had ik er geen zin meer in. Zonder roze papiertje (die had je toen nog) en honderden guldens (die had je toen nog) lichter sloeg ik het portier geïrriteerd dicht.
Daarna volgden twaalf zalige autoloze jaren, die pas stopten toen mijn toenmalige vrouw aan de handrem trok. We wilden kinderen, en dan was…