Inhoudsopgave van Editie 21 - 2020 - Nieuwe Revu

Bolsonaro kan het dak op Volgens Jair Bolsonaro is het coronavirus nog altijd niet meer dan ‘een klein griepje’. Toch zoekt de Braziliaanse president voor alle zekerheid de veiligheid van een dak op als hij journalisten toespreekt. Aanleiding voor de persconferentie is een uitgelekte video van een kabinetsvergadering waarin hij een lopend politieonderzoek naar zijn zoons probeert te beïnvloeden. Tijdens die bijeenkomst eiste hij dat de politiechef van Rio de Janeiro vervangen moest worden, anders zou de president zijn minister van Justitie de laan uitsturen. Twee dagen later ontsloeg Bolsonaro daadwerkelijk de politiechef van Rio, waarop minister Moro van Justitie uit protest opstapte. DK De zee geeft, de zee neemt In Scheveningen hangt een wetsuit halfstok ter nagedachtenis aan de vijf surfers die vorige week omkwamen. De mannen waren allemaal…

Het klikte wel tussen onsJaap Stam JAAP STAM oud-profvoetballer & oud-collega ‘Voordat ik ging trouwen, kwam Harry iets opnemen over mijn aanstaande bruiloft. Ik speelde toen bij PSV en het klikte wel tussen ons. Later gingen we samen items maken voor zijn programma De Regenjas, zelfs met kostuums en noem maar op. Onze samenwerking was leuk. Ik speelde een norse houding, maar we lagen soms diep in de slappe lach. Tijdens het WK van 1998 in Frankrijk namen we onze items stiekem op. Harry haalde me stilletjes op bij de achteruitgang van het spelershotel, we spraken dan af bij de wasserette. Het was net een film. Of bondscoach Guus Hiddink het wist? Misschien hoorde hij het via via, maar hij kneep weleens een oogje toe. ’s Middags trainde ik gewoon…

Als de zaak van de 41-jarige meneer S. wordt uitgeroepen, komt er van achteruit de hal een advocaat aangesjokt. Eentje volgens het boekje: een babyboomer met golvend zilverkleurig haar op een zongebruind gezicht, gezien het uitreisverbod vanwege het coronavirus hoogstwaarschijnlijk van een zonnebank. Met een grote stapel mappen onder zijn arm stapt hij de rechtszaal in en gaat hij achter zijn tafel zitten. Hij knikt een keer minzaam naar de rechter en begint dan zijn mapjes uit te stallen. In een paar seconden ligt de hele tafel bezaaid met papier. De rechter kijkt het hele schouwspel een keer aan en wendt zich dan tot het scherm dat in de rechtszaal staat. ‘Meneer S.,’ begint ze, net iets te hard pratend. ‘Kunt u mij zien?’ ‘Ja,’ klinkt de stem van meneer…

Op de late avond van vrijdag 8 augustus 1969 ligt actrice Sharon Tate (26) in bed. Ze is met een paar vrienden uit eten geweest. Daarna zijn ze naar haar huis gegaan op Cielo Drive 10050 in Bel Air, de villawijk van Hollywood. Twee vrienden zijn in de woonkamer blijven hangen om drugs te gebruiken. De zwangere Sharon, die bijna uitgerekend is, heeft zich met haar ex-lover Jay teruggetrokken in haar slaapkamer om nog wat te praten. Jay is een celebritykapper in Hollywood. Hoewel Sharon hem heeft gedumpt voor filmregisseur Roman Polanski, is ze met de sympathieke Jay bevriend gebleven. Rond 00.30 uur zijn de twee nog zo druk in gesprek, dat ze aanvankelijk niet door hebben dat er een hippie-achtige vrouw in de slaapkamer staat. Het grote mes in…

Waar? In de slaapkamer van Revu. Nog iets genuttigd? Een bruine boterham met kaas en een appel (niet tijdens het interview, maar ervoor, teneinde tjokvol vezels en vitamines het vraaggesprek in te kunnen gaan). Verder nog iets? Ja, nog even over die slaapkamer. Daar moet je verder geen woeste homo-erotische dagdromen op loslaten, George en Revu zaten beiden wegens corona in quarantaine. Revu dus in het comfort van de eigen slaapkamer, George in zijn studio waar hij covers aan het opnemen was. Niet voor een nieuw album, puur om de verveling van het thuiszitten te verdrijven.…

Miljoenen kinderen gingen, door de slechte invloed van Thunberg, spijbelen en meelopen in protestmarsen Ze werd geboren als kabouter te Stockholm op 3 januari 2003, met als vader Anders Thunberg, een operazanger die Fidelio ging kwelen in doveninstituten, comahospitalen en tehuizen voor ontaarde babyboomers, en als moeder Smallä Thunberg-Svensson, een elfenkoningin die op een bezem kon vliegen, zij het enkel onder water. Greta was een moeilijk opvoedbaar kind, dat niet met barbiepoppen wilde spelen, maar wel met stukjes mos, dode roodborstjes en splinters van ijsschotsen. Bij haar werd al vroeg asperger vastgesteld, wat verklaarde waarom ze andere meisjes alleen durfde te aaien als die volledig in een plastic zak zaten. Jongens durft ze tot op de dag van vandaag helemaal niet te aaien, behalve haar buurjongen Lars, een 14-jarige albino…

HAYLEY WILLIAMS PETALS FOR ARMOR In de wereld van de emopunkpop is Paramore al jaren een grote band, vooral dankzij de geweldige zangeres Hayley Williams. Dit is haar eerste soloalbum. Behoorlijk poppy, af en toe een lik 80s-funk, soms wat al te zwaar in de emotie hangend, maar voorwaar niet slecht. DK WITCHCRAFT BLACK METAL Komt je favoriete retrorockband eindelijk met nieuw werk op de proppen, met een coole titel ook nog eens, blijkt het om zeven lousy liedjes te gaan. Akoestisch! De reikwijdte van onze teleurstelling is van intergalactische proporties. DK DANZIG SINGS ELVIS Glenn Danzig was ooit zanger van de campy punkband The Misfits en begon daarna bluesy metal te maken. Ook houdt hij van Elvis. Op deze coverplaat blijft hij echter zo trouw aan de vocale capriolen…

Beste Hugo Westerlaken, U bent opgestapt als raadslid voor het CDA in Lopik, omdat u racistische en onsmakelijke uitingen had gedaan in een appgroep van de JOVD, net als andere deelnemers aan die groep. U had zelf onder meer een foto gepost van Thierry Baudet aan een galg. Eerder kwam ook een appgroep van FvD-jongeren in opspraak, vanwege racistische appjes. Drie leden werden geschorst door de partij. Uiteraard is het ZiEjeWELALLemaALNAzi’s!-gehalte onder de reacties tamelijk groot. Ik zal nu zo kordaat mogelijk mijn standpunt over de appgroepen samenvatten: ‘Tsja.’ De reden dat ik niet deel in de verontwaardiging is mijn vermoeden dat het in de openbaarheid gooien van screenshots ook bij andere, linkse jongerenorganisaties en eigenlijk bij-wie-dan-ook waarschijnlijk niet de indruk zou wekken van al te veel verfijning of smaak.…

Hoofdredactie Jonathan Ursem Artdirectie Vincent Sterk Redactie Danny Koks Online Britt Walta Beeldredactie Bart Jansen Eindredactie Martin Bouwman, Niek Stolker, Edwin Struis Vormgeving Antonio Ortega Secretariaat Diane Beijer Aan dit nummer werkten mee Jacob Bergsma, Herman Brusselmans, Kay Coenen, Stephanie-Joy Eerhart, Joop Holthausen, Jerry Hormone, Marith Iedema, Andries Jelle de Jong, Kakhiel, Hein de Kort, Jeroen de Leijer, Martijn Neggers, Bart Nijman, Steve Nestorovski, Peter Ouwerkerk, Sam Planting, André Romeijn, Henk Ruigrok, Mark van den Tempel, Rutger Vahl, Lotte Valk, Leon Verdonschot, Gerard Wessel, Ron de Wildt…

Word 1 van onze 24.218 beste vrienden en volg @NieuweRevu op Twitter! Reacties op open brief Leon Verdonschot aan CvK Van de Donk van Noord-Brabant (NR20) Verdonschot: ‘Brabant krijgt dankzij VVD, CDA & FvD een bestuur vóór de boeren en tegen kunst & cultuur.’ ‘Staat er ook niks in over kunstgras?’ – Jaap Jansen ‘Het is verschrikkelijk. De cultuursector heeft het al zo zwaar, en zeker in Brabant en wordt het gewoon vernietigd. En dat door de “hoeders van de Nederlandse cultuur en waarden.”’ – Daniël Zevenbergen ‘Fascisten hebben een hekel aan kunst en kunstenaars. Ze zijn kritisch, niet gemakkelijk te controleren en sociaal mobiel. Wanneer “de macht” iets te verbergen heeft (milieubeleid, algemene teruggang van democratische vormen), is een cultuuroorlog enorm verleidelijk, zo blijkt.’ – Geert van Boxtel ‘Staat…

De versoepeling bevreest me. Niet omdat het een begin van een einde is aan de domme lockdown, maar omdat de regels van de versoepeling aan bange wezels nieuwe schijnautoriteit zullen geven om naar medeburgers te wijzen die vrij en rechtop verder willen met hun leven, en te zeggen: ‘Daar lopen de moordenaars, die de pandemie naar een tweede piek gaan drijven.’ De lockdown bewijst hoe gewillig mensen buigen voor een behoefte aan regelkaders en het inleveren van eigen verantwoordelijkheid, een intrinsieke lafheid die ze overcompenseren door een handhavingsrecht te veinzen op basis van opgelegde regels. Het stiltecoupésyndroom. In mijn hele leven heb ik één keer iemand in het openbaar uitgekafferd, na een lange stressdag als planner op een taxicentrale. Ik nam de laatste trein, zondag tegen elven, van Roosendaal naar…

Het klopt dat ik jaren geleden via een uitzendbureau op de postkamer van het belastingkantoor in Rotterdam-Zuid werkte. Werken was en is niks voor mij, maar met de band waarin ik toen speelde, verdiende ik per optreden net genoeg om op de terugweg bij de benzinepomp een pakje Lucky Strike, twee BiFi’s en een blikje Chocomel te kopen. Dan waren m’n centen alweer op. Dus ik kon niet anders. Ik moest tenslotte maandelijks 150 euro huur voor een aftandse zolderkamer opschokken en wat knaken overhouden voor halve liters Best Bier en diepvriespizza’s (dat moesten wel Dr. Oetker Ristorantes zijn, want ik ben een diepvriespizzasnob). De meeste van mijn collega’s op de postkamer waren slechts anderhalve IQ-punt verwijderd van zwakzinnigheid. De arbeid vereiste dan ook weinig geestelijke pk’s. Binnengekomen post over…

Charles Manson (1934-2017) had al meer dan de helft van zijn leven achter de tralies gezeten toen hij op 21 maart 1967 werd vrijgelaten in Californië. Daar stond net de summer of love op uitbreken. Hij bleek grote aantrekkingskracht te hebben op labiele meisjes en verzamelde een groep fans om zich heen in een commune van veel vrije liefde en lsd. Manson maakte onder meer indruk op hen met zijn zelfgeschreven liedjes. Ook anderen zagen iets in de would-be singer-songwriter. Via Dennis Wilson, de drummer van de Beach Boys, kon Manson auditie doen bij diverse platenmaatschappijen. Dat hij steeds werd afgewezen, droeg bij aan zijn haat tegen de maatschappij. Hij trok zich met zijn sekte terug op een oude filmset buiten Los Angeles en wilde een rassenoorlog uitlokken. Geïndoctrineerd door…

Rauwe biefstuk in de broek Joop Zoetemelk stamt uit de tijd dat er ’s avonds nog was te drogen hing uit de ramen van de rennershotels. Shirts, onderhemden, broeken, sokken – een bontgekleurde parade zoals je die tegenwoordig alleen nog ziet aan waslijnen, onderbond KNVB. Het meerijdend vrachtbusje met wasmachines en drogers om de renners dagelijks van schoon goed te voorzien, moest nog worden uitgevonden. Zoetemelk heeft nog in wol gereden. Als het regende of je flink aan het zweten was, woog je aan de finish gelijk een paar kilo zwaarder. Je broekspijpen flubberden langs alle kanten, hingen bijna tot op je kuiten. Je moest hele goeie bretels hebben, anders gleed ie gewoon van je kont. De kopmannen hadden een stuk of drie setjes broek-en-trui bij zich. Die wasten ze…

Kreunend richt ik me op en druk mijn wekker uit. Dit is toch niet te doen: fulltime werken en tegelijkertijd een kind produceren. Ik neem een paar happen van een droge cracker die naast mijn bed ligt. Het schijnt te helpen tegen ochtendmisselijkheid; eerst wat eten en dan pas opstaan. Maar tot nu toe merk ik hier weinig van. Geliefde Duncan komt de slaapkamer binnen. Om hem heen hangt een walm van parfum die mijn maag onmiddellijk doet omdraaien. ‘Ik had toch gezegd: geen parfum meer,’ snauw ik. Hij verontschuldigt zich. Mompelt: ‘automatisme’ en wil me een kus geven. Ik begin zo luidkeels te protesteren dat hij achteruitdeinst. Géén kus. Ik moet er niet aan denken. De lucht van koffie, aftershave en kaas die om hem heen hangt, is meer…

‘Donald Trump heeft het gebruik van bijnamen tot een ware kunst verheven. Ze zijn komisch en vaak raak,’ las ik eerder dit jaar. Nee man, het is zielig. Een sneu middel van een kleine man zonder intellect en humor. Verzin dan iets slims dat wél grappig is. Sleepy Joe, Mini Mike, Pocahontas... Come on. Doe eens je best. Waar Trump, en de Republikeinen in z’n algemeenheid, dan weer wel heel behendig in zijn, is het verkondigen van onzin over Democraten. Zoals Trumps nieuwe stokpaardje: Obamagate. Wat het is wil hij niet zeggen, maar daar gaat het ook helemaal niet om. De naam van zijn voorganger, en daarmee die van Sleepy Joe, besmeuren, dat is waar het om draait. ‘OBAMAGATE makes Watergate look small time!’ twitterde hij. Als je het met…

Ik heb bewezen dat ik heel goed in mijn eentje verder kan Een held uit de jaren 80 en 90 van wie we niet veel meer horen. Bewust? Als we diep in het hart van Harry kijken, zou hij waarschijnlijk niets liever willen dan een satirisch tv-programma maken met de profvoetballers van nu. Op dezelfde manier als het uiterst vermakelijke Pisa, Verona, Die 2 en Die 2 Nieuwe Koeien, dat hij vroeger zo succesvol met Henk Spaan maakte. Maar de tijden zijn veranderd. Spaan en Vermeegen gingen in 1996 op een vervelende manier uit elkaar en blijkbaar is er in de huidige programmering geen plek meer voor de kolder van Vermeegen. En dus vermaakt hij zichzelf en zijn volgers met korte filmpjes op zijn socialmediakanalen. Of dat net zo leuk…

De maaier van dienst joeg zijn grote ronkende maaimachine over de woekerende weelde heen De voltallige Streek van de Week-redactie heeft ooit per ongeluk een knutselwerkje van een van de kinderen in de kliko gegooid. Wij dachten dat iemand een pot verf op een leeg pak melk had laten vallen. Maar blijkbaar was iemand geïnspireerd geraakt door een Klokhuis-aflevering over de Cobra-kunstenaars en had zijn ziel en zaligheid in dat lege melkpak gestort. Dat nu dus geen melkpak meer was, maar een vrije interpretatie van een ninjadraakmonstertruck. De voltallige Streek van de Week-redactie probeerde het vege lijf nog te redden met het verhaal van die hoogbejaarde Spaanse amateur-restaurator die besloot een vervaagde fresco van Christus in haar stamkerk een opfrisbeurt te geven en daarin jammerlijk had gefaald. Waardoor de zoon…

Wat is je beste beslissing van de laatste twaalf maanden? ‘Om Wakuli onder te brengen bij Amsterdam Roasters, een collectief waar diverse start-ups in de duurzame koffiesector – van importeurs tot branders – onder één dak zitten. Dat heeft ons al heel veel opgeleverd. De oprichter ervan, Arnoud Aalbersberg, is inmiddels investeerder geworden bij ons en werpt zich ook op als een soort mentor. Daarnaast kunnen we veel gebruikmaken van de kennis en faciliteiten die hier in het pand aanwezig zijn, zoals de koffiebranderij.’ Wat maakt Wakuli anders dan andere koffiemerken? ‘We willen de koffieboeren en de koffiedrinker in een zo kort mogelijke keten met elkaar verbinden. We werken samen met coöperaties van kleinschalige boeren om hun koffie – zonder gebruik te maken van grote handelshuizen en retailers – vers…

Wie met Rob de Groot (47) ergens afspreekt, hoeft niet lang te zoeken. De kans dat je de stuntman over het hoofd ziet is klein. De Groot doet zijn naam eer aan: hij is 1,90 meter en heeft armen als bankschroeven. ‘Als ze een grote jongen moeten hebben, komen ze al snel bij mij uit. In het script van Game of Thrones stond letterlijk: they come across the biggest, baddest motherfucker. Dan sta ik gelijk op de radar van de stuntcoördinator.’ Het had niet veel gescheeld of De Groot had de coronacrisis in Canada moeten uitzitten. Als stuntman op de set van de Jason Mamoa-reeks See zag hij in maart hoe het virus in Toronto snel om zich heen greep. ‘We kregen op vrijdagmiddag te horen dat de productie misschien…

Terwijl het wachten nog altijd is op de eerste écht gezellige meezinger van Mark Lanegan, blijft ’s mans rondwenteling in de zwarte drek van zijn ziel als een varken in zijn eigen stront vooralsnog het ene indringende album na het andere opleveren. Niet dat hij ons op Straight Songs of Sorrow – een titel die de lading uitmuntend dekt – van de sokken blaast met een radicale muzikale koerswijziging, maar snotverbulleme als die man z’n strot opentrekt dan valt er met geen mogelijkheid meer te ontsnappen aan de mistroostigheid. Dit album kun je beschouwen als de soundtrack van Sing Backwards and Weep, Lanegans deze maand te verschijnen autobiografie. Daarin schrijft de zanger niet alleen uitvoerig over Seattles grungescene van de jaren 90, waarin Lanegan met de Screaming Trees een bescheiden…

In een fractie van een seconde is het gebeurd. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe de Surinaamse Jivan de pan met bakkeljauw en kokend water terug laat vallen op het aanrecht en achteruit springt. Hij grijpt naar zijn buik, ik zie hoe het kokend hete water over zijn voeten wegsijpelt. Ik hoor een van de bewoners roepen: ‘Een natte doek!’ en sprint naar de kraan zonder ergens een doek te zien. Terwijl ik de kraan gedachteloos openzet en me afvraag wat ik sta te doen, komen alle lessen bedrijfshulpverlening en reclamespotjes van SIRE in flashbacks voorbij. ‘Zet hem onder de douche,’ roept een stemmetje in mijn hoofd. Jivan lijkt van plan om in paniek weg te rennen, ik grijp hem bij zijn arm. ‘Kom, nu, onder de douche, snel!’ Aan…