Inhoudsopgave van Editie 1 - 2020 - Nieuwe Revu

Job Gosschalk Journalist Frank Waals: ‘Dankzij mediation met zijn slachtoffer en, vermoedelijk, een financiële schikking, ontloopt Job Gosschalk verdere gerechtelijke vervolging. Als zich geen nieuwe slachtoffers melden en hij niet opnieuw de fout in gaat, dan kan hij in principe zijn oude werk weer oppakken. Maar is dit wel wenselijk? Uit een belrondje langs verschillende hotshots uit de film- en televisiewereld, blijkt dat niemand een hernieuwde samenwerking met de gevallen castingdirector overweegt. En dat terwijl ze drie jaar geleden nog maar wat graag in één adem met deze man genoemd werden. Het kan verkeren! Bovendien blijkt menig castingkopstuk in 2020 eieren voor zijn geld te kiezen en de branche definitief de rug toe te keren, zo blijkt uit ons onderzoek.’ Kleine mensen Journalist Hugo Verkley: ‘Regelmatig zie ik een klein…

Ad is AdPenney de Jager PENNEY DE JAGER zijn dansmuze ‘In al die jaren zijn we dikke vrienden geworden. Ik vind hem een heel goede presentator en een kunstenaar in alle vormen. Dat laatste wordt onderschat omdat je al snel een image krijgt door een bepaalde periode. Hij is heel intelligent en dat vóel je als je met hem praat; je moet voortdurend op je woorden letten, want hij is heel rap in zijn reacties. Als je samenwerkt is het geven en nemen, maar ik heb nooit een vervelende dag met hem gehad. Ik zat ook niet in zijn vaarwater, ik had een stilzwijgende rol om hem heen. Het klikte goed tussen ons, het werkte. Ik vind hem een bijzonder mens, maar ook een einzelgänger; hij weet heel goed wat…

Een nieuw jaar. Een nieuw decennium zelfs. Als ik aan vervlogen decennia denk, lijken het altijd afgeronde, opzichzelfstaande gehelen. Denk ik bijvoorbeeld aan de 50’s, dan zie ik rock-’n-rollende vetkuiven en petticoats voor me. Denk ik aan de 60’s, dan zijn het trippende Woodstockhippies met een Jamaicaanse jazzsigaret in het harige hoofd. Alsof op 31 december 1959 klokslag middernacht iedereen pats boem van Danny Zuko en Sandy Olsson transformeerde in John Lennon en Janis Joplin. Een nogal naïeve interpretatie van het verleden. Alsof elke tien jaar alles fris en fruitig opnieuw begint. Onzin, natuurlijk. De tijd trekt zich niets aan van de christelijke jaartelling en/of ons decimale stelsel. Nee, alles gaat gewoon door zoals het ging. Stroperig traag voort meanderend als een volgescheten Ganges. Same shit, different decade. Met die…

De Sint Michaël Brigade is een groep van enkele tientallen oerconservatieve katholieke jongeren, hoofdzakelijk uit Noord-Brabant. Met gerichte acties strijden ze tegen alles wat zij beschouwen als onzuiverheden binnen de katholieke kerk. Ze schrijven kritische brieven naar het bisdom, flyeren voor de deuren van kerken, intimideren kerkgangers en maken pastoors uit voor ketter. De brigade bestaat inmiddels drie jaar. Aanvankelijk kwamen ze eenmaal per week bij elkaar om samen de rozenkrans te bidden en toekomstige acties te bespreken, later werd dat één keer in de maand. Op zondag wonen ze de mis bij in aartsconservatieve kerkgenootschappen, zoals de kerken van de Pius X-broederschap in Nuenen, Leiden of Utrecht. Tot een paar maanden geleden had de Sint Michaël Brigade een besloten Facebook-groep en een openbare Facebook-pagina, bestemd voor supporters, maar nadat…

In het afgelopen jaar sprak ik een heleboel onzichtbare winnaars in Nederland. Mensen die hun hele leven alles in het werk hebben gesteld om de beste pannenkoekenbakker, de beste figuurzager of de beste oestersteker van het land te worden. Terwijl ik in de auto zit op weg naar Marco Yasar, de beste glazenwasser van Nederland, vraag ik me af hoe hij daarin staat. Traint hij dagelijks thuis? Kent hij alle glassoorten, kozijnsoorten en sopsoorten uit zijn hoofd? Heeft hij een eigen strategie ontworpen om de beste te worden? Wanneer ben je de beste glazenwasser, überhaupt? Als ik mijn auto parkeer naast een busje met op het dak een grote ladder, en op de achterruit een aanplakbiljet met de tekst ‘Beste Glazenwasser 2019’, is één ding in elk geval zeker: ik…

De laatste editie van de Huishoudbeurs stond in het teken van liefde en lust. Vooral bij de kraampjes waar sextoys verkocht werden, was het een drukte van jewelste. Vriendin L. en ik sloten achteraan in de rij bij de gigantische EasyToys-stand. Voor ons stonden vrouwen van alle leeftijden: twee omaatjes, een moeder en dochter en een meisje van begin twintig. Ik hield nieuwsgierig in de gaten wat ze kochten, en tweemaal zag ik een ei over de toonbank gaan. Toen we aan de beurt waren, vroeg ik de verkoopster hiernaar. Ze vertelde me dat de Tenga Egg Twister populair is. Niet zo gek, want het speeltje kost nog geen 7 euro. Handig voor wie eens wat nieuws wil proberen, maar geen zin heeft om diep in de buidel te tasten.…

466 Heb je al je vingers nog? Minnie Hoek ‘Ik zie sporten of gezond eten niet als straf, zoals veel mensen’ Alles dat na aanschaf onmiddellijk in waarde daalt, daar blijf ik liefst zo ver weg mogelijk vandaan. Dus vuurwerk koop ik niet meer. Ooit ben ik weleens halfdronken vanuit een hangmat zijwaarts omgeslagen en met mijn jat midden in een wijnglas dat op de grond stond, gevallen. Dat brak en door de scherven diep in mijn vlees moest ik toch wel even naar de eerste hulp. Ondanks de theedoek die ik eromheen gedrapeerd had, bleef het bloed er gestaag doorheen druppelen. Natuurlijk ben ik minstens net zo kleinzerig als de meeste mannen, maar met grote wonden kan dat gek genoeg even omslaan in een soort nonchalance. Eenmaal bij de…

Hoofdredactie Jonathan Ursem Artdirectie Vincent Sterk Redactie Danny Koks Online Britt Walta Beeldredactie Roland Buiting Eindredactie Martin Bouwman, Niek Stolker, Edwin Struis Vormgeving Antonio Ortega Secretariaat Diane Beijer Aan dit nummer werkten mee Herman Brusselmans, Kay Coenen, Paul van Engen, Bob Fosko, Martijn van Gelder, Maxim Hartman, Jerry Hormone, Marith Iedema, Andries de Jong, Hein de Kort, Jeroen de Leijer, Martijn Neggers, Steve Nestorovski, Bart Nijman, Monno Rienks, Frank Ruiter, Alexander Schippers, Mattijs Smit, Lotte Valk, Leon Verdonschot, Hugo Verkley, Frank Waals, Ron de Wildt Uitgever Anton Pijper…

Reactie op Streek van de Week over Ouderkerk aan de Amstel (NR50): Redacteur Danny Koks noemt Margriet Brandsma ‘een journaliste die eruit ziet als een oom van wie je het maar niet hard kan maken dat hij kleine boerderijdiertjes knuffelt met lichaamsdelen die doorgaans pas van stal worden gehaald als het knuffelen een opmaat is gebleken tot meer’, en dat valt niet bij alle lezers in de smaak. ‘Hi, Ik vraag me zeer af waarom Margriet Brandsema volledig off-topic moet worden neergezet als een “dieren verkrachtende boer”? Net ff anders dan de mannen die beschreven worden in een artikeltje over de weerstand over bomen die gekapt worden in het Schoorlse bos. Echt bizar en stuitend. Denk dat Danny zijn lezerspubliek onderschat. Wat enorm treurig. En wat een slechte poging tot…

Hoe voelt dat nou, wakker worden in een nieuw decennium? Het is 2020 en dat klinkt ontzettend futuristisch, maar we blijven natuurlijk gewoon banale holbewoners die toevallig een das kunnen strikken. Ja, technisch is het een onnavolgbaar tijdperk van magische werkelijkheden, en hoe aanstootgevend gapenderwijs we dat ook aan ons voorbij laten trekken: hoe we zo ver gekomen zijn, zou nooit zo gratuit genoten mogen worden als veel mensen doen. En misschien is dat ook wel ons probleem, als westerse mens: intrinsieke ondankbaarheid. We hebben een wisselende internationale selectie van permanente bewoners in ruimtestations, die dankzij een onnavolgbare samenwerking van gps, internet en applicaties op smartphones bij iedere passage boven je huis de ledlampen in je woonkamer van kleur kunnen doen verschieten. En die kleur mag je dan ook nog…

Wat is je beste beslissing van de laatste twaalf maanden? ‘Om me meer te gaan richten op film en televisie en mijn theaterwerk, in ieder geval voor nu, op een lager pitje te zetten. De afgelopen jaren heb ik veel theater gedaan. Met veel plezier, maar ik wilde toch ook iets anders proberen. Kijken of ik meer zou kunnen doen in films en series, ook internationaal. Daarvoor moet je theater feitelijk de rug toekeren, omdat die producties altijd ver van tevoren worden ingepland. Die keuze nam natuurlijk een zeker risico met zich mee, omdat je nooit weet wat je gaat krijgen. Dus dat was spannend, want ik had geen pannetjes op het vuur staan, maar het pakte goed uit. Ik heb veel plezier van mijn keuze. Het geeft je ook…

We hebben voor dit artikel herhaaldelijk gevraagd om interviews met vertegenwoordigers van de bisschoppen van Breda en Roermond en met de voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie, maar in alle gevallen werd dit door voorlichters afgehouden. Men lijkt niet zo goed te weten wat ze nu precies van de Sint Michaël Brigade vinden en wat ze ermee aan moeten. Het bisdom Roermond veroordeelt hen wel redelijk stellig: ‘We willen niks met die club te maken hebben. Je mag conservatief zijn en je mag rechts zijn. Maar zij zijn extreemrechts en hebben ronduit enge opvattingen, daar willen wij ons gewoonweg niet mee associëren.’ Het bisdom Breda is juist weer relatief mild en zegt ‘een open gesprek’ te zijn aangegaan. De Katholieke Kerk Nederland blijft ook na herhaaldelijk vragen naar hun standpunt inzake…

Het grote interview in dit nummer is er bij uitzondering eentje met twee personen: Olav Mol en Jack Plooij. Voor de gemiddelde Formule 1-kijker zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden, deze heilige twee-eenheid van commentator en pit-reporter. Het interview ging net als tijdens de races: Mol praat de tijd vol, en Plooij vult aan met korte soundbites. Ik zeg dan wel ‘Mol’ en ‘Plooij’, maar tijdens het interview was het gewoon ‘Olav’ en ‘Jack’. Dat komt: na decennia naar het duo te hebben geluisterd tijdens grand prix-weekenden, krijg je toch het gevoel dat je ze al jaren kent. Alsof ik, zeker met Olav op de buis, ben opgegroeid. Gek hoe dat werkt; je denkt iemand te kennen die je nog nooit hebt ontmoet, puur uit gewenning. In principe is iedere…

Toppop was toch geen écht muziekprogramma? Voor 1970 was het vernieuwend en baanbrekend, maar met muziekmaken had het niks te maken. Ad Visser babbelde wat over popmuziek en kondigde vervolgens een act aan die in deze tijd honend zou worden omschreven als een slecht verkleedfeestje van de bonte avond van groep acht. Toppop bestond voornamelijk uit optredens van artiesten die hun nieuwste hit playbackten. Dat Visser grote sterren als Michael Jackson, David Bowie en Elton John te gast had, bezorgde het programma een geweldige status. De door een andere huurder georganiseerde seksfeesten pal onder de studio droegen onder sterren vlot bij aan de populariteit van zo’n Toppop-sessie. Artiesten die niet naar de studio konden komen, kregen op locatie bezoek en als zelfs dat niet lukte, werden grote hits visueel begeleid…

Het is laat in de ochtend als de 21-jarige meneer C. de rechtbank binnen schuifelt, gevolgd door zijn raadsman, die zichzelf meteen al begint te verontschuldigen over het feit dat hij op het allerlaatste moment is ingevlogen in deze zaak. C. zelf is inmiddels een beetje wezenloos in het beklaagdenbankje gaan zitten, als een weinig gemotiveerde middelbareschoolleerling op een ouderavond: hij wéét eigenlijk allang dat hij nat gaat, beteuterd lijkt hij de zaak als een formaliteit te accepteren. C. wordt ervan verdacht dat hij een hennepkwekerij had gehad in zijn eigen woning, of in elk geval anderen had geholpen door zijn woning af te staan aan mensen die graag eens een hennepkwekerij wilden opzetten. In de zaal zit ook netbeheerder Enexis, in de vorm van een mevrouw met een hele…

‘Wees niet als de joden!’ schalt het vanaf de kansel. Na drie kwartier van trage gezangen en nog tragere gebeden in het Latijn, klinken eindelijk de eerste Nederlandstalige woorden in de kleine, maar goedgevulde kerk. ‘Vrees god, of jullie zullen branden in de hel, tot in lengte van dagen!’ Op een van de achterste bankjes zitten twee jongemannen, vroom knielend en aandachtig luisterend. Ze zingen niet mee. En een van hen gaat als enige aanwezige niet ter communie. Maar beiden knikken instemmend bij alle dreigende teksten over hel en verdoemenis. Want daar staat de preek in het pittoreske kerkje in Gerwen bol van. ‘Het is een goede mis geweest. Ik heb me goed kunnen concentreren en goed kunnen bidden,’ vertelt de 26-jarige Frank na afloop. Het is onze tweede –…

We schijven november 2018. In Amsterdam wordt mijn boek Seks, Macht & Misbruik gepresenteerd, over de #MeToo-golf die vanuit Amerika ook ons land heeft bereikt. De Nederlandse hoofdpersoon heet Job Gosschalk, die als castingdirector ooit successen vierde bij Kemna Casting. Hij heeft dan net voor 2,1 miljoen euro zijn woonboerderij in het Friese Pingjum, de plek waar vele heimelijk opgenomen castings werden gehouden, verkocht en het Openbaar Ministerie onderzoekt een aangifte van een van zijn slachtoffers. Ook Gosschalk en zijn advocaat Gerard Spong worden in kennis gesteld van het dossier dat over de zaak is aangemaakt, en verzocht zich bij hen te melden. ‘Nog voor het einde van het jaar verwacht ik hier duidelijkheid over,’ laat Spong destijds weten. Er komt echter een kink in de kabel als Gosschalk op…

Waar? In de mooiste stad van Nederland. Wanneer? Medio december. En? De journalist van dienst is opgegroeid met Olav Mol op de buis, en het leek alsof hij de commentator al jaren persoonlijk kent. Vergeef hem het tutoyeren, alstublieft. Bonusvraag: wie is de beste aller tijden? Mol: ‘Schumacher heeft op dit moment de grootste status van iedereen, maar Lewis is hard op weg om wat brokken van het voetstuk af te slaan. Daar heb ik diep respect voor. Maar Senna was de meest authentieke. Die had een persoonlijkheid, ongelofelijk.’…

Luns vond dat alle inwoners van Nieuw-Guinea verplicht moesten worden om een strooien rokje te dragen, vooral de vrouwen Joseph Luns had oren waarover de olifanten tegen elkaar zeiden: ‘Ik wou dat ik zulke grote oren had, maar dan niet zo lelijk.’ Hij was zo lang dat de giraffen tegen elkaar zeiden: ‘Die klootzak kijkt op ons neer.’ Hij werd in Rotterdam op 28 augustus 1911 geboren als zoon van Sjoerd Luns, een kunstschilder die zich specialiseerde in het natekenen van schilderijen die hij eerst zelf niet tot een goed einde had gebracht, en Sjaan Luns-Van Nunspeet, die extern onderwijs gaf aan leerlingen die liever thuisbleven. Luns had een hoop broertjes en zusjes die je, als je ze allemaal op een hoop gooide, had kunnen omschrijven als ‘een zootje van…

HARRY STYLES FINE LINE Van een derde plek in de finale van The X Factor naar in ’s werelds populairste boyband zitten, naar pogen ook solo een overtuigende carrière van de grond te krijgen. Ex-One Direction-lid Harry Styles doet het best overtuigend, met een retropop-album vol knipogen naar Bowie en Fleetwood Mac. DK LIAM PAYNE LP1 Van een derde plek in de finale van The X Factor naar in ’s werelds populairste boyband zitten, naar pogen ook solo een overtuigende carrière van de grond te krijgen. Ex-One Direction-lid Liam Payne gaat hard op z’n bek bij het nemen van die laatste horde met een album waar smaak aan noch kleur op zit. DK THE WHO WHO Van een derde plek in de finale van... Oh, wacht. The Who is een…

Ik ben maar eens begonnen met de boel op te ruimen. Waardevolle spullen niet op Marktplaats zetten, maar je vrienden en vriendinnen verrassen met leuke spulletjes. Voor het na-Fosko-tijdperk. Want, ondanks de goede uitslag van de chemokuur die ik krijg, blijft dat toch de meest voor de hand liggende uitkomst van hetgeen me te wachten staat. Het afscheid. Ik hou het nog steeds vol om daar niet verdrietig over te zijn. Ik beleef dit jaar een van de mooiste tijden van mijn leven. Toch moest ik wel even zuchten bij The Irishman. In deze film vallen je helden bij bosjes. Bij de maffia draaien ze nergens hun handje voor om: eerst effe een ijsje eten, en dan iemand afknallen. Met de oprukkende Mocro Maffia lijkt het geweld ook ons schone…

In mijn lange lijst van uitdrukkingen die ik niet meer wil horen in 2020 (van ‘oké boomer’ via ‘chill’ tot ‘woke’) staat er één fier bovenaan, en dat is de uitdrukking: ‘Ik betreur de ontstane ophef.’ Ik weet niet precies wanneer het is begonnen en wie toen hoofdverantwoordelijk was, maar sinds een paar jaar is het gebruikelijk dat wanneer je iets heel doms zegt (opvallend vaak is dat een historische vergelijking, in die zin is deze ontwikkeling, zoals zovele, een hartstochtelijk pleidooi voor grondig geschiedenisonderwijs), je dan niet zozeer excuses aanbiedt voor je domme uitspraak, maar vooral benadrukt dat je het effect van die uitspraak op ánderen zo jammer vindt. Je betreurt niet zozeer je eigen onnozelheid, maar de kennelijke lichtgeraaktheid van anderen. Kortom, je verlegt de verantwoordelijkheid van jezelf…