LOUIS THEROUX – De messcherpe slungel duikt in de wereld van christenfanatici en postnatale depressies.
Van alle relikwieën uit de jaren 90 (Jerry Springer, Oprah, Ruby Wax, Ricki Lake, Catherine Keyl) vinden wij Louis Theroux de guitigste. Dat poeren in subculturen en rondneuzen bij de verschoppelingen van de – bij voorkeur Amerikaanse – maatschappij, het is een trucje dat we al zo’n twintig jaar kennen van de slungelige Brit, die zijn messcherpe vragen bij voorkeur verbergt achter een quasi-onnozele blik. Pornosterren, anorexia-meisjes, UFO-spotters, fruitautomaat-omaatjes in Las Vegas, pedo’s, nazi’s, transgenders, Scientology-aanhangers, christenfanatici; Theroux is er allemaal al een keer overheen gegaan. En toch, als je tijdens het zappen – doet iemand dat nog? – ter toeval op een documentaire van hem stuit, blijf je wel geboeid kijken. Meestal zelfs keurig…