Extreemrechts in de jaren 80 en 90, dat was de CD, de Centrum Democraten, met die ietwat sneue drs. Hans Janmaat, die dan in de Zendtijd voor Politieke Partijen naast een verwelkt bossie bloemen gezeten z’n eigen-volk-eerst-praatje steevast begon met een pathetisch ‘landgenoten’, wat Erik van Muiswinkel dan weer heel grappig na kon doen bij Kopspijkers.
Lekker lachen deden we erom met z’n allen. We hadden verder ook niet zoveel van ze te vrezen, sterker nog, ergens was het wel goed dat ze er waren. Als slecht voorbeeld, zeg maar. Zo van: kijk eens, extreemrechts, dat zijn allemaal droeftoeters en halvegaren, dat is toch een clubje waar je als weldenkend mens niet bij wil horen?
Oké, in de Tweede Kamer had de CD op een gegeven moment drie zetels, maar…
