Ik dacht dat er bij ons in het appartementencomplex geen kinderen woonden, omdat ik er nog nooit een had horen janken. Maar ja, het is nieuwbouw, dus alles is tot in de puntjes geïsoleerd. Je kan hier met een gerust hart je als een speenvarken gillende vriendin met een moker de hersens inslaan, met een kettingzaag in handzame stukken zagen en door een industriële gehaktmolen douwen om vervolgens met Angel of Death van Slayer op 11 op de stereotoren gehaktballen te gaan staan braden. Merken de buren niks van. Die komen de volgende dag als je ze uitnodigt gewoon bij je eten. ‘Waar m’n vriendin is? Oh, eh, nou, eh, gewoon, eh… Kom, neem nog een gehaktbal! Ja, die jus is lekker, hè? Hier, hoppeta, nog een kledder!’ Dus dat…
