Beyoncé, Kendrick Lamar, Solange, Kamasi Washington, Moor Mother, Donald Glover, Fresku, noem maar op. De geëngageerde poparistocratie is zwart. Wit voert al navelstarend een achterhoedegevecht. Welke witte muzikant laat zich immers nog in bewogen termen uit over de sociale en politieke chaos waarin we verkeren? Nee, serieuze rockbands als War on Drugs peuren voornamelijk in hun eigen getormenteerde ziel, en schrijven liedjes over angst en depressie. Dat is een pittige observatie die je vaak tegenkomt in de nieuwe en oude media. Maar is het ook waar? Is het niet veel te gemakzuchtig om popmuziek in te delen in zwart en wit, en om termen als culturele toe-eigening te gebruiken om die tweedeling nog eens extra aan te schroeven?
Laten we beginnen met culturele toe-eigening. Problematisch begrip, zeker in de muziek.…