Franse schrijvers, je hebt er net zoveel aan als aan een beet van de zwarte mamba in je linkeroogbal. Interessanter om te lezen dan iedere Franse roman is het boodschappenlijstje van Maxim Hartman (tien flesjes steroïden, vijf dozen namaaktestosteron, en drie tubes ontharingscrème).
Het Frans is sowieso al een taal om op te schieten, met hun le en hun la, hun au-dessus en hun au-dessas, hun leur en hun vapeur, en dan al die debiele accentjes, die alleen maar aangeven hoe je een letter zeker níet moet uitspreken, of je zou nog je tong breken ook.
In de Franse literatuur huizen een heleboel stoethaspels, nitwits, kletsmajoors, oetlullen, stompzinnige idioten, en crapule dat het je ne sais quoi vruchteloos tot kunst wil verheffen, maar de grootste rukker van hen allemaal is…
