Als ‘The next big thing’, zo introduceerde oud-Tourwinnaar Bradley Wiggins hem in de nazomer van 2014. De excentrieke Engelsman, intussen al enige tijd verdwenen uit het professionele fietsen, was een half uurtje eerder in het Spaanse provinciestadje Ponferrada ’s werelds beste tijdrijder geworden en had er – bij wijze van grote uitzondering – zichtbaar schik in eens uitvoerig van gedachten te wisselen met de verzamelde media. Het werd een vermakelijk betoog van Wiggo, die ook meer dan vriendelijke woorden besteedde aan een jonge Nederlander, links van hem achter de grote tafel in het perscentrum.›Ja, die Tom Dumoulin. Glunderend voor zich uitkijkend, met de bronzen medaille om zijn nek, zat hij daar toch maar mooi, naast mannen van naam en faam. En dan, op je 23ste, aangeduid worden als een aanstaande…
