Inhoudsopgave van Editie 4 - 2022 - National Geographic Traveler

Van vliegschaamte leek weinig meer over toen we na twee karige reisjaren tijdens de coronapandemie deze zomer weer massaal uitvlogen. Waar de reisindustrie fiks werd getroffen, voer het milieu wel bij die karige jaren: het CBS berekende dat de CO2-uitstoot van de luchtvaart in 2020 49 procent lager was dan in 2019. Die daling was echter tijdelijk; geschat wordt dat het aantal vliegpassagiers de komende twee decennia met tien miljard zal stijgen. Elektrisch vliegen, helemaal op grote schaal en over lange afstanden, zal nog wel even op zich laten wachten, maar om de toekomst van de planeet – en die van de luchtvaartindustrie – veilig te stellen, kan de sector niet anders dan zo snel en zo veel mogelijk verduurzamen. De luchtvaart, nu verantwoordelijk voor 2,5 à drie procent van…

Oregon is een uitgestrekte staat. Ik heb al 350 kilometer op de teller staan als ik in Pendleton aankom, een stadje zo’n beetje halverwege mijn reis van metropool Portland naar het oosten van Oregon. Interstate 84 heeft zich van de fotogenieke oevers van de brede Columbia River losgerukt en doorkruist nu een karakterloos vlakland waar irrigatie-installaties, truckstops en graansilo’s de hoogtepunten zijn die mijn jetlag achter het stuur moeten verjagen. Eastern Oregon: een weids land van boeren en cowboys. Het Wilde Westen begint namelijk hier, in het oosten van Oregon. In Pendleton, om precies te zijn. Pendleton is in Amerika een bekende naam vanwege het gelijknamige merk dat wollen dekens en kleding maakt. Pendleton Woolen Mills, de oorspronkelijke fabriek, opgericht door een Engelse ondernemer, staat nog altijd te spinnen aan…

De luiken van het enige restaurant in Pentedattilo zijn dicht en ook de twee winkeltjes zijn gesloten. Er is geen spoor van het handjevol mensen dat hier zou wonen. Het enige leven op straat: de straatkatten die hier rondlopen. ‘De vreemdste menselijke verblijfplaats,’ zo noemde de negentiendeeeuwse Britse schrijver en illustrator Edward Lear het dorp waar ik doorheen slenter. Op 30 juli 1847 stuitte Lear tijdens een wandeling door Aspromonte op het dorpje, dat hij beschreef in Journals of a Landscape Painter in Southern Calabria: ‘Het uiterlijk van Pentedattilo is volmaakt magisch... Wilde stenen torens schieten de lucht in, kaal en duidelijk gedefinieerd, in de vorm (...) van een gigantische hand tegen de lucht, en in de spleten en gaten van deze angstaanjagende wilde piramide zijn de huizen van Pentedattilo…

10° 46’ 48” N | 105° 56’ 24” O Fotograaf Khánh Phan: ‘Tijdens het hoogwaterseizoen, ongeveer van juni tot november, bloeien waterlelies in de provincie Long An, in het zuiden van Vietnam. De talloze rivieren en meren vullen zich gedurende de late zomer en herfst met de bloem, die een onofficieel symbool van de regio is geworden. De stengels zijn een populair ingrediënt in de lokale keuken, en worden bijvoorbeeld in soepen en salades verwerkt. In dit seizoen gaan vrouwen in kleine bootjes het water op om de lelies te verzamelen. Gekleed in traditionele outfits met kegelvormige hoeden plukken en wassen ze de bloemen voordat ze ze op de markt verkopen of mee naar huis nemen om in gerechten te gebruiken. Met behulp van een drone heb ik dit beeld…

IN DE VOETSPOREN VAN ÖTZI In september 1991 vonden twee wandelaars een ijsmummie uit de kopertijd in het Ötztal in de Alpen, op de grens van Oostenrijk en Italië. Een nieuwe langeafstandswandeling loopt van Landeck in Noord-Tirol (Oostenrijk) naar Bolzano in Zuid-Tirol (Italië), een route waarvan wordt vermoed dat mensen – waaronder Ötzi – deze gebruikten om de hoofdkam van de Alpen over te steken. De Ötzi Trek voert onder meer langs de Stuibenfall (de hoogste waterval van Tirol), het Ötzidorpmuseum in Umhausen, de Tiefenbachgletsjer, de Wildspitze, en de plek waar Ötzi werd gevonden, op een afgelegen locatie op 3200 meter hoogte. Met een lengte van ruim 61 kilometer en 9200 hoogtemeters is de trek, die in zes etappes is onderverdeeld, een pittige. ötzi-trek.com TIP! De Ötzi Trek-app wijst je…

Het asfalt slingert feilloos door Virginia, een staat in het zuiden van Amerika die bij weinig mensen hoog op de reisverlanglijst staat. Ik geef me over aan het ritme van de weg. Met de dubbele gele streep in het midden als trouwe reisgenoot glijden de kilometers als vanzelf onder de wielen door. Niemand voor me. Niemand achter me. Hoe dieper ik doordring in de Appalachen, hoe meer de radio begint te kraken. Soms pikt hij even een lokaal station op. Meestal eentje met countrymuziek, tear-in-the-beer-liedjes over jeugdliefdes, hard werken, spijt, familie en de plek waar je geboren bent en begraven wilt worden. Home. Voor de meeste Amerikanen die ik onderweg ontmoet bij diners, tankstations en motels in kleine stadjes is dit hun thuis. Veel bezoekers van buiten komen hier niet.…

‘Wat zeg je?’ schreeuw ik terwijl mijn chauffeur gebaart dat ik snel moet instappen. Dikke grijze wolken trekken boven ons langs en mijn oren beginnen te suizen door de harde wind. Vlaggen wapperen gespannen aan hun mast en de palmbomen zwiepen driftig heen en weer. Ik hobbel achter mijn koffer aan die dreigt ervandoor te gaan, en probeer tegelijkertijd mijn zonnebril uit mijn verwaaide haar te trekken – ik had me mijn aankomst op het vliegveld van een tropisch eiland iets glamoureuzer voorgesteld. Nadat de autodeur met een doffe klap dichtvalt, verstomt het geraas en is de chauffeur eindelijk verstaanbaar. ‘Windje hè?’ herhaalt ze. ‘Laten we hopen dat het snel overwaait.’ Eenmaal aangekomen in The Morgan Resort, vanwaar ik de befaamde landingsbaan van het Princess Juliana International Airport nog kan…

BOEK ODE Winterse landschappen, het Lemurische meer in verschillende schakeringen roze, papaver- en lavendelvelden, de grillige Druzhbivskygroeve onder de sterren: de bekroonde Oekraïense fotograaf Yevhen Samuchenko brengt een liefdesverklaring aan de landschappen van zijn vaderland met het in juli verschenen fotoboek The Beauty of Ukraine. € 50 (uitgeverij teNeues) BOEK TERUG IN DE TIJD Duik in het Italië van begin vorige eeuw met Italy 1900. A Portrait in Color, een lijvig koffietafelboek vol fraaie fotochromen en ingekleurde foto’s van onder meer Venetië, Rome, Pisa, Florence en Napels, maar ook de Vesuvius en het Comomeer in vervlogen tijden. € 60 (uitgeverij Taschen) BOEK HIT THE ROAD Een volle tank, een playlist vol on-the-road-nummers en tijd is alles wat je nodig hebt voor een epische roadtrip door de VS. Volg bijvoorbeeld de…

51° 09’ 00” N | 03° 27’ 00” O Het Drongengoedbos is het grootste aaneengesloten bos van Oost-Vlaanderen. Het ligt in de regio Meetjesland en is in de negentiende eeuw ontstaan door aanplanting. Vroeger lag hier een heide- en veengebied, dat nu voor een groot deel wordt hersteld. Het is een van de minder bekende Vlaamse plekken die de Nederlandse reisjournalist en -fotograaf Bas van Oort portretteerde voor zijn nieuwe fotoboek Dit is Vlaanderen. Bas van Oort: ‘In het bos en natuurgebied zorgt een herderin met haar kudde schapen voor het beheer van het Maldegemveld. Haar bijna vier jaar oude dochtertje gaat elke middag met haar mee. Het meisje leerde lopen op de heide en gaat met de schapen en honden om alsof het haar knuffels zijn. Hier, bij de opkomende…

Dat Lien De Ruyck een avonturier pur sang is, blijkt wel uit haar keuze van locatie en tijdstip voor ons interview: het centrum van Gent op een bloedhete maandagochtend tijdens de Gentse Feesten, een van de grootste volksfestiviteiten in Europa. Het is voorzichtig laveren tussen feestgangers die naar huis strompelen, maar uiteindelijk treffen Lien en ik elkaar op een vrij rustige en idyllische plek in de binnenstad. Het gesprek gaat al snel over belangrijke zaken als reizen, verantwoord reizen en solo reizen als vrouw. En over Liens volgende avontuur: een motortocht van zo’n drie weken naar de Noordkaap. Een ontspannen uitje noemt ze het, een portie natuur, wat wildkamperen, zonder plan. De term ontkoppelen valt, maar ontkoppelen van wat? Van de tijd, zo blijkt, van de deadlines en vooral van…

34° 32’ 00” N | 69° 10’ 00” O KABUL — Afghanistan 9 november 2021 Bram Janssen: ‘Nadat ik in augustus 2021 mijn reis naar Afghanistan vanwege de aanslagen op het vliegveld van Kabul had moeten afbreken, waagde ik in november van datzelfde jaar een nieuwe poging. Eigenlijk een beter moment voor de verhalen die ik wil maken; minder op het harde nieuws, meer over mensen en hoe zij omgaan met de uitzonderlijke situatie waarin ze zich bevinden. Ik was aan het werk in een wijk in de binnenstad en mijn blik viel op een werkplaats waar gereedschap wordt gemaakt en verkocht. Ik zag een man zitten die met keiharde slagen een hamer aan het smeden was. Ik werd als eerste gegrepen door het beeld: de donkere ruimte, het licht…

‘Je vraagt je vast af hoe ik aan dit gat in mijn gezicht kom.’ Niet echt, ik wilde gewoon een roseetje. Maar nu hij er toch zelf over begint: het lijkt er sterk op dat de ober van deze sjofele wijnbar in McCall (Idaho) een kogel heeft opgevangen met zijn aangezicht. Pal in het midden van zijn voorhoofd, net onder de haarlijn. Ik apprecieer de symmetrie. Zijn derde oog kijkt me plots indringend aan, ik voel een levensverhaal opborrelen. Het gat blijkt niet van een kogel, wel van een houthakblundertje: flinke boom omgehakt, flinke boom valt op kleiner boompje, kleiner boompje zweept de helft van Bryants gezicht weg. Weken coma, astrale projectie, ontmoeting met lang overleden overgrootmoeder en uiteraard met Jezus Christus. ‘Misschien wel het beste dat me ooit is…