TOEN IK DE Marker Wadden (pagina 12) voor het eerst bezocht, was het een kale vlakte van zand en slib. Alles was ontworpen, opgespoten, gecontroleerd – en toch voelde het als iets wat begon te leven. In de jaren erna zag ik het landschap veranderen: riet schoot op, vis keerde terug, vogels vestigden zich. Wat begon als een bouwproject groeide uit tot een functionerend ecosysteem. Maar niets op de eilanden is vanzelfsprekend. Alles vraagt om keuzes – over waterpeil, toegankelijkheid, beheer.
In Nederland leggen ecologische belangen het vaak af tegen economische. Maar op de Marker Wadden zie je wat er mogelijk wordt als natuur wél de ruimte krijgt. Niet als sluitpost, maar als vertrekpunt. Een gezond landschap schept ruimte. Letterlijk, in vorm en bodem. En figuurlijk, in lucht, in rust, in…
