Inhoudsopgave van Editie 3 - 2024 - National Geographic

VANAF DEZE MAAND zien de pagina’s in ons Magazine er iets anders uit. Een nieuwe stijl, met gebruik van een iets groter lettertype om de leesbaarheid te vergroten. Wat onveranderd is, is de aandacht voor bijzondere fotoverhalen en reportages over alles tussen wetenschap, natuur en geschiedenis in. Neem het coververhaal, waarin de gevlekte hyena zich als nooit tevoren blootgeeft op foto’s die Jen Guyton maakte met op afstand bestuurbare robotcamera’s (pag. 16). Onder meer dankzij zijn opmerkelijke aanpassingsvermogen is de soort een van de succesvolste grote carnivoren van Afrika. Of kijk eens naar het unieke leven dat David Liittschwager schitterend vastlegde in de krochten van de diepzee, de mesopelagische zone, die nu nog relatief onaangetast is (pag. 84). En met laserscans leggen onderzoekers bloot dat de samenleving van de Maya’s…

NIETS GAAT BOVEN DE GEUR van vers gemaaid gras. Maar wat wordt daar eigenlijk mee gedaan? Veel te weinig, vinden wetenschappers van Wageningen University & Research (WUR). In 2019 werd daarom GO- GRASS in het leven geroepen, een Europees project waarin de toepasbaarheid van gemaaid gras wordt onderzocht, waaronder in papier. ‘In Nederland wordt berm- en natuurgras regelmatig gemaaid voor onderhoud of bevordering van de biodiversiteit,’ vertelt Kimberly Wevers, onderzoeker bij Wageningen Plant Research. ‘Vervolgens wordt het gecomposteerd of simpelweg achtergelaten om kosten te besparen. Wij onderzoeken de mogelijkheden om er nog iets nuttigs mee te doen.’ In het graspapier zoals we dat nu kennen zit vaak nog maar een heel kleine hoeveelheid gras verwerkt. Het onderzoeksteam van de WUR heeft nu echter een manier gevonden om vezels uit het…

IN DE REGENWOUDEN van Midden-Amerika deden twee archeologen van Tulane University, beide National Geographic Explorer, samen decennia aan werkervaring op. In die periode van slopende, vochtige hitte zochten ze naar schatten van de oude Maya’s, een beschaving die duizenden jaren lang had gefloreerd, maar daarna op mysterieuze wijze verdween onder het dichte woud. Daarom voelde het ironisch, zelfs bijna oneerlijk, dat ze hun allergrootste ontdekking deden in een kantoor met airconditioning. Terwijl zijn collega Francisco Estrada-Belli toekeek, opende Marcello Canuto een bestand op zijn computer. Op het scherm verscheen een luchtfoto van een stuk bos in het noorden van Guatemala. Eerst waren er niets dan boomtoppen te zien. Maar dit beeld was gemaakt met lidar-technologie (‘light detection and ranging’). Op vliegtuigen bevestigde lidar-scanners sturen miljarden laserpulsen naar de aarde, en…

IN MONTEREY BAY IN CALIFORNIË staat Karen Osborn op het schommelende dek van een ruim zeventien meter lang onderzoeksschip. Voor haar staat een koelbox gevuld met klotsend zeewater en stuiptrekkende diertjes, die zojuist tevoorschijn zijn gekomen uit een net dat op zo’n vijfhonderd meter diepte werd rondgesleept door een bijna volledig verduisterde wereld. ‘Dit is een goede vangst,’ zegt ze tevreden. Osborns oog valt direct op een inktvis die ongeveer net zo groot is als haar hand. Histioteuthis heteropsis, die in het Engels wel ‘aardbei-inktvis’ wordt genoemd vanwege zijn robijnrode huid met zwarte stippen, is goed aangepast aan zijn donkere leefgebied. In de duisternis vervaagt zijn rode kleur tot bruinzwart, waardoor hij nog nauwelijks zichtbaar is. Alleen flitsen bioluminescerend licht op zijn lichaam verraden zijn aanwezigheid en schrikken vijanden af.…

PIJLGIFKIKKERS (familie Dendrobatidae) zijn gehuld in de felste en mooiste kleuren op aarde. De kleur van individuen –ook binnen één soort – wisselt per locatie binnen het verspreidingsgebied, dat zich voor de hele kikkerfamilie uitstrekt van de tropische wouden van Nicaragua tot Brazilië. Sommige zijn geel, andere zilver, oranje, roze, groen, blauw of zwart. Met hun opvallende patronen en tinten schrikken ze roofdieren af. Mochten die het er tóch op wagen, dan komen ze er al snel achter dat hun maaltje bijzonder giftig is. Zo bevat Phyllobates terribilis, een goudkleurige pijlgifkikker, genoeg gif om tien volwassen mensen te doden. De inheemse Embera-gemeenschap in Colombia verzamelt het gif al eeuwenlang voor de pijltjes van hun blaaspijp, gebruikt bij de jacht – vandaar de naam ‘pijlgif ’. Ook onderscheiden de kikkers zich…

ENGELAND, 1838. Een groot landgoed in Bedfordshire heeft sinds kort een nieuwe bewoner. Hij is nog geen meter lang, heeft korte poten, is bruin van kleur en scharrelt rond in de bosjes. Af en toe klinkt er een schel geblaf. En nee, het is geen hond. De Chinese muntjak, ook wel blafhert genoemd, groeit in de negentiende eeuw uit tot een geliefd huisdier in Engeland. Met name tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog ontstaan er in hoog tempo ook wilde populaties, omdat dierverzorgers het leger in moeten of omheiningen niet worden onderhouden. Tegen het einde van de twintigste eeuw zijn al minstens 75 meldingen bekend van ontsnapte of vrijgelaten exemplaren. Hoe welkom het hertje eerst ook was, vandaag de dag wordt er van alles gedaan om hem te weren. De…

IN 2012 MERKEN JACKIE VORHAUER en haar zus voor het eerst dat hun moeder zich anders begint te gedragen. Nancy Vorhauer, een glaskunstenares van begin zeventig, vergeet Jackie te bellen op haar verjaardag. Ze betaalt de rekeningen niet meer. Ze is continu haar telefoon en sleutels kwijt. Om een oogje in het zeil te houden, reist Jackie vaker van haar woonplaats Los Angeles naar Millville (New Jersey). Maar Nancy’s symptomen verergeren, en op een avond staat Jackie voor een dichte deur. Pas uren later komt haar moeder rustig aangekuierd met een rolkoffer vol busdienstregelingen, een kattenspeeltje, een kapotte kerstbal en een paar zelfontworpen knikkers. ‘Ha, Jack,’ begroet ze haar dochter onbekommerd. ‘Wat doe jij nu hier?’ Later vertelt Nancy haar dochters dat het voelt alsof ze ‘een zwart gat heeft…

EDITIE maart 2024 DANKZIJ REIZEN ONTDEKKEN WE NIEUWE PLEKKEN, ontmoeten we mensen en vergapen we ons aan onbekende natuur en architectuur. Reizen verrijkt ons wereldbeeld en levert onvergetelijke ervaringen op. Onze jaarlijkse lijst met beste bestemmingen neemt umee van de Parijse avenues naar de besneeuwde toppen van de Kaukasus tot de eeuwenoude rotstekeningen in de woestijn van Algerije. Voor de ultieme reiservaring hebben we de experts van National Geographic overal ter wereld gevraagd een rangschikking te maken van hun mooiste, grensverleggende avonturen. Scan de QR-code aan het eind van dit verhaal voor een schat aan extra reistips en -tricks op natgeo.nl. Safari te paard WAAR Kenia NUMMER 01 WANNEER JULI-SEPT Een safari in Afrika roept het beeld op van modderige terreinwagens die door de rimboe stuiteren. Het kan een stuk…

DE MEGALODON STIERF ONGEVEER 3,6 miljoen jaar geleden uit, maar spreekt nog altijd tot de verbeelding. Een internationale groep wetenschappers schrijft in Palaeontologia Electronica dat Otodus megalodon qua bouw minder leek op de moderne witte haai dan tot nu toe werd gedacht. Omdat alleen tanden en ruggenwervels zijn teruggevonden, is lastig te bepalen hoe groot de megalodon was. Hij werd in eerder onderzoek vergeleken met de witte haai, maar dit leidde tot geschatte lengten die niet pasten bij de gevonden fossielen. ‘De nieuwe bevindingen laten zien dat de megalodon niet simpelweg een grote versie was van de witte haai,’ zegt onderzoeker Phillip Sternes. De prehistorische reuzenhaai, die vooral floreerde in het Midden- en Laat-Mioceen, zou namelijk een stuk slanker zijn geweest dan zijn moderne evenknie. ‘Maar voor meer zekerheid over…

Een paar hyenawelpen spelen met elkaar op de savanne van Masai Mara in Kenia. Onder een donkere wolkenlucht buitelen ze in het natte gras over elkaar heen. De moeder houdt van nabij een oogje in het zeil en richt zich af en toe op om te verhinderen dat een grotere, één jaar oude hyena zich in het spel van de kleintjes mengt. Komt de oudere soortgenoot toch weer dichtbij, dan neemt een van de flinkere welpen op een teken van zijn moeder een intimiderende pose aan. Het ziet er wat komisch uit, maar beide dieren kennen hun plek. De grotere hyena, die lager in rang is, blijft staan en druipt met hangende kop weer af. Fotograaf Jen Guyton legt het tafereel vast met een infraroodcamera en geeft zo een inkijkje…

SINDS DE HOGEWEYK IN WEESP in 2009 zijn deuren opende, is de belangstelling groot. Architecten, zorgverleners, beleidsmakers, journalisten en zelfs royals: door de jaren heen kwamen honderden geïnteresseerden van over de hele wereld er op bezoek om het nieuwe concept van dementiezorg te bekijken. Diverse landen kennen inmiddels vergelijkbare zorggemeenschappen. De achterliggende visie gaat terug tot 1993, toen management, medewerkers en bewoners allemaal vonden dat er een menselijkere aanpak nodig was in het voorheen traditionele verpleeghuis. Voortaan moest het gevoel patiënt te zijn in een instelling zo veel mogelijk worden weggenomen. Niet de gebreken van de bewoners moesten centraal staan, maar wat ze nog wél kunnen, met als doel hen zo actief mogelijk te houden. Uiteindelijk werd een nieuw complex gebouwd: De Hogeweyk. De wijk biedt plaats aan 187 bewoners…

Waar LADAKH, INDIA Wanneer MAART 1978 ZELFS HET VOLKRIJKSTE land ter wereld kent uithoeken waar je je alleen waant. Ladakh bijvoorbeeld. De dunbevolkte, geïsoleerd gelegen hoogvlakte in het noorden van India is bijna even groot als Portugal, maar telt nog geen driehonderdduizend inwoners. Pas in 1974 werd de streek opengesteld voor toerisme. Voor Thomas J. Abercrombie, een National Geographic-fotograaf, was dat de aanleiding om een reportage te maken over Ladakh. ‘The last Shangri-La’ doopte hij het, naar het fictieve aardse paradijs uit de roman Lost Horizon (1933) van de Britse schrijver James Hilton. Maar het paradijs staat onder druk. Doordat de gletsjers in de bergen zich terugtrekken als gevolg van klimaatverandering, kampen boeren in het gebied steeds vaker met een watertekort. Ze kwamen met een creatieve oplossing, waarover u eerder…