Inhoudsopgave van Editie 2 - 2024 - National Geographic

AFGELOPEN ZOMER werd Canada geteisterd door de ergste bosbranden in ruim 150 jaar tijd. In het noorden en westen van het land ging, vaak als gevolg van blikseminslag, bijna 140.000 vierkante kilometer in vlammen op, een gebied zo groot als twee keer de Benelux. Een internationale groep onderzoekers, onder meer van de Vrije Universiteit (VU) in Amsterdam, heeft voor het eerst in kaart gebracht waar ter wereld bliksem de belangrijkste oorzaak is van bosbrand en waar mensen. 77 procent van het verbrand oppervlak in ongerept bosgebied buiten de tropen blijkt te wijten aan blikseminslag, zo wijst hun onderzoek uit. ‘In dichtbevolktere gebieden, zoals in de tropen en in Europa, worden de meeste bosbranden veroorzaakt door mensen,’ vertelt een van de VUonderzoekers, klimaatwetenschapper Thomas Janssen. Anders is dat in uitgestrekte noordelijke…

EEEN BOSPAD ZACHT VAN de sparrennaalden dempt mijn stappen. Verderop schijnt een vurige gloed. Gelukkig is het geen brand maar zonlicht, dat door een opening tussen de bomen in een plas water weerkaatst: een ‘lentepoel’. Het is warm en de lente is bijna ten einde. Het water in de tijdelijke plas is al aan het dalen. Lentepoelen zijn grotendeels afhankelijk van regenwater en smeltwater uit de omliggende heuvels. Er is geen voortdurende aan- en afvoer. Ze zijn klein, slechts een meter diep en liggen verspreid door het bos als omgekeerde eilandjes. Naarmate de temperatuur oploopt en de voorjaarsbuien afnemen, verdwijnt het water door verdamping en door de wortels van dorstige bomen en struiken. De meeste plassen staan tegen het einde van de zomer droog: een belangrijk voordeel van de lentepoel.…

FOTOGRAAF Thomas J. Abercrombie LOCATIE Caronírivier, Venezuela WANNEER Maart 1963 HET LEGER INZETTEN om supermarkten te behoeden voor plunderingen. Nullen schrappen van het briefgeld omdat de inflatie zó hoog is dat je voor een brood een kruiwagen vol bolivars neertelt. De laatste jaren wordt Venezuela geteisterd door economische en politieke malaise. Hoe anders was dat in de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw. Terwijl buurlanden het hoofd maar net boven water wisten te houden, klotste het geld in Venezuela tegen de plinten. Het land beschikte over zo veel grondstoffen, waaronder olie, dat het gekscherend Saoedi-Venezuela werd genoemd. Die enorme welvaartsgroei bleef niet onopgemerkt: National Geographicauteur en -fotograaf Thomas Abercrombie maakte in 1963 een verhaal over het land. Links legde hij vast hoe duikers vanaf bootjes in de…

64 Borneo’s groene hart Het afgelegen Indonesische bosreservaat Gunung Palung groeide uit tot een nationaal park dat bescherming biedt aan enkele van de belangrijkste regenwouden ter wereld – en daarmee de ontelbare soorten die er leven. 20 Glazen revolutie We gebruiken het al duizenden jaren, maar nu geven onderzoekers glas een nieuwe dimensie: ze laten het stuiteren, buigen en passen het toe in ‘s werelds grootste telescoopspiegels. 50 Op dun ijs Als gevolg van de almaar warmer wordende winters krijgen zadelrobben en hun jongen in het noordwesten van de Atlantische Oceaan het steeds zwaarder. Lentepoeltjes Bij hevige seizoensbuien in de staat Maine, in het noordoosten van de VS, ontstaan tijdelijke ‘lentepoelen’, kleine oases van leven. p. 86 102 Lichaamstaal Het menselijke taalvermogen bouwt voort op non-verbale vaardigheden die cruciaal zijn voor…

Tijdens de coronapandemie hebben we ervaren wat er verloren gaat wanneer onze lichaamstaal ‘op mute’ staat. Maandenlang verborgen we ons gezicht noodgedwongen achter een mondmasker, of spraken we elkaar vooral online, met vertraging en zonder oogcontact. Wat was het ineens lastig om elkaar niet in de rede te vallen, om in te schatten of iedereen het gesprek nog volgde, of om zelf onze aandacht erbij te houden. Ik raakte in de loop van deze bevreemdende periode geïntrigeerd door dingen die ik eerder eigenlijk nooit had opgemerkt: de vanzelfsprekende maar verfijnde communicatieve vaardigheden die ons in staat stellen vlot met elkaar om te gaan, en die nu door de omstandigheden zo grondig werden gesaboteerd. In april 2022 deed zich een uitgelezen kans voor om meer over dit onderwerp te weten te…

Beurs voor fotografietalent Stichting Oog op de Natuur stelt ook dit jaar beurzen ter beschikking aan fotografen die een foto- of multimediaproject willen realiseren over de natuur of de relatie tussen mens en natuur. Nieuw is de Talentbeurs voor fotografen tot dertig jaar oud, die mede mogelijk wordt gemaakt door National Geographic. De door de beurswinnaar gemaakte fotoserie komt in aanmerking voor plaatsing in het Magazine. ‘National Geographic biedt fotografietalent graag een podium,’ zegt hoofdredacteur en jurylid Robbert Vermue. ‘Hun pioniersgeest past bij onze missie om nieuwe werelden te ontdekken.’ Voor jonge fotografen blijkt het bij fondsen lastig om te komen bovendrijven in het veld van meer ervaren collega’s, vertelt Oog op de Natuur-coördinator Theo Bosboom. ‘Terwijl juist zij vaak een frisse, eigen kijk hebben op onderwerpen.’ Eerder steunde de…

HET IS LENTE. Opeen uitgestrekte vlakte in het Balkangebergte heeft de Bulgaarse fotograaf Georgi Georgiev zijn lens gericht op een geel spinnetje. Hij verstopt zich achter een al even gele bloem, wachtend tot een nieuw maaltje zich aandient. Dat de bloem én spin dezelfde citroenkleur hebben, is geen toeval; deze gewone kameleonspin is een meester in camouflage, waardoor hij zijn prooi ongezien kan vangen. Georgiev drukt af. In zijn fotografie legt Georgiev het boeiende leven van ’s werelds kleinste bewoners vast. Op de ene foto beklimt een mier een steile hoop aarde, op de andere drinkt een lieveheersbeestje water uit een dauwdruppel aan een lange grasspriet. ‘Hoe kleiner ze zijn, hoe interessanter ik hun wereld vind,’ zegt Georgiev. Hij ontdekt altijd wel iets nieuws: de meeste insecten schuwen zijn camera…

OP ZO’N TWAALF METER HOOGTE bungel ik aan een touw in het regenwoud. Door een wirwar van takken tuur ik omlaag en ik vraag me af waarom ik zo gek was om mijn twee collega’s te vragen me op te hijsen. Een van hen, fotograaf Tim Laman, bevestigde een touw aan een pijl en schoot die over een hoge tak. Daarna hesen hij en zijn assistent me met behulp van een katrol tussen de bomen door omhoog, naar een plek waar geen mens ooit is geweest. Met elke beweging van de hefboom kreunde het touw en zwiepte de tak vervaarlijk op en neer. Maar ik waag me niet voor niets aan dit avontuur. Deze 45 meter hoge boom van het geslacht Shorea, waartoe enkele van de hoogste bomen ter wereld…

ALS KIND WAS MAARTEN DE BRAUWER al nieuwsgierig naar alles wat te maken had met oceanen. Op de vraag wat hij later wilde worden, antwoordde hij steevast: ‘duiker’. Duizenden duiken later is zijn fascinatie voor de onderwaterwereld alleen maar gegroeid. Nadat hij jarenlang als duikinstructeur had gewerkt – in onder meer Maleisië, de Maldiven, Indonesië en Egypte –kwam hij via via in de academische wereld terecht. Als onderzoeker reist hij nu de aarde over om mariene gebieden te bestuderen en te beschermen. ‘ ZEEPAARDJES ZIJN ZULKE VREEMDE, AANDOENLIJKE WEZENS. (...) DE KLEINSTE SOORTEN ZIJN ZO GROOT ALS EEN KORREL RIJST.’ Walvissen, zeeschildpadden en reuzenmanta’s: De Brauwer vindt ze stuk voor stuk fascinerend. Maar niets maakt hem enthousiaster dan de minuscule kruipers en piepkleine zwemmers die zich onder water schuilhouden. ‘Ik…