Inhoudsopgave van Editie 11 - 2023 - National Geographic

Tijdens de eerste helft van haar twaalf tot dertien maanden durende dracht is aan de buitenkant van een zwangere rifmanta (Mobula alfredi) nog niets te zien. Daarom gebruikte een groep wetenschappers in de Maldiven contactloze onderwatersonogrammen (foto links) om de zwangerschappen en voortplantingsrijpheid van de roggen te bestuderen. Hun bevindingen, die onlangs werden gepubliceerd in het Journal of Fish Biology, zijn ‘zorgwekkend’, aldus hoofdonderzoeker Niv Froman (de duiker op de foto hierboven) van de stichting Manta Trust. Nu de echo’s definitief hebben aangetoond welke vrouwelijke rifmanta’s geslachtsrijp zijn en welke niet, lijkt het erop dat men eerder het aantal volwassen dieren dat in staat is om jongen te baren heeft overschat. Uit de nieuwe gegevens blijkt dat het vruchtbaarheidscijfer van de populatie lager is dan eerdere schattingen, zodat de rifmanta’s…

MET AL ONS GRAVEN, HAKKEN, BRANDEN, BOREN, POMPEN, STRIPPEN, SMEDEN, AFFAKKELEN, ONTBRANDEN, LANCEREN, RIJDEN EN VLIEGEN GING ER DE AFGELOPEN EEUWEN 2,4 BILJOEN TON KOOLDIOXIDE DE LUCHT IN. Dat is gelijk aan de jaarlijkse uitstoot van 522 miljard auto’s – zo’n 65 auto’s per persoon op aarde. In het eenzame maanlandschap van een IJslandse vallei werkt Edda Aradóttir aan een missie. Ze wil al dat CO2 weer terugstoppen waar het vandaan kwam. Nu doet ze dat nog in kleine beetjes, maar de komende jaren gaat ze flink opschalen. Door het gas diep terug de grond in te leiden, wil ze een van de verstrekkendste ingrepen uit de menselijke geschiedenis helpen terugdraaien: het delven en opstoken van enorme hoeveelheden fossiele brandstoffen. Waren deze ooit het levensbloed van de moderne beschaving, ondertussen…

OP EEN MET IJS BEDEKTE BERGRICHEL, ruim negenhonderd meter boven de woeste golven in de Atlantische Oceaan, haalt Emma Nicholson diep adem door haar zuurstofmasker, controleert haar klimgordel en stapt dan in de gapende mond van een actieve vulkaan. Het is even na vier uur ’s middags op de top van Mount Michael, die hoog boven Saunders Island uittorent. Deze steenklomp, een van de onbewoonde Zuidelijke Sandwicheilanden, is een van de geïsoleerdste plekken ter wereld, zo’n achthonderd kilometer van de dichtstbijzijnde permanent bemande basis op Zuid-Georgia en ruim 1500 kilometer van de meest nabije scheepvaartroute. De mensen die Emma en haar team nog het dichtst naderen, zijn de zeven astronauten in het Internationale Ruimtestation (ISS), dat elke anderhalf uur op zo’n vierhonderd kilometer hoogte voorbijkomt. Na jaren voorbereiding en een…

Een groep orka’s gebruikt bij de jacht een bijzonder hulpmiddel: het water zelf. Wanneer de weddellzeehond de orka’s opmerkt, is het eigenlijk al te laat. Het dier ligt ergens in het zuidpoolgebied op een ijsschots te rusten wanneer er plotseling drie orka’s hun kop boven het water uit steken. Ze zijn op jacht. Op zijn schots is de zeehond van bijna vijfhonderd kilo buiten het bereik van de meeste roofdieren in zee. Maar de drie orka’s, een matriarch met haar dochter en kleindochter, behoren tot de ongeveer honderd orka’s die de jachttechniek van het wave washing (‘golfspoelen’) beheersen. Daarbij werken ze samen en gebruiken ze het water om hen heen als wapen. Zodra de orka’s hun prooi in het vizier hebben, gaan ze naast elkaar liggen en zwemmen ze op…

Is het een blaadje? Een tak? Boomschors? Deze wandelende takken en wandelende bladeren gaan zodanig op in hun omgeving dat ze met het blote oog amper zijn waar te nemen. Dat doen ze om te overleven: roofdieren die op zoek zijn naar insecten om op te peuzelen, kijken niet om naar iets wat eruitziet als een plant. Net als de bomen en planten die ze nabootsen, zijn de beestjes niet heel beweeglijk. Door de tijd heen hebben ze zich steeds meer aangepast aan hun omgeving. Wandelende bladeren in droge gebieden zijn bijvoorbeeld bruiner geworden en in tropische regenwouden juist groener. De insecten maken in vrijwel elke levensfase gebruik van camouflage. Zo lijken de eitjes van de Australische doorntak op zaden. Mieren van het geslacht Leptomyrmex nemen deze mee naar hun…

Bij CO2-opslag in Nederland gaat het vooral om het opnieuw vullen van lege gasvelden onder de Noordzee. In augustus gaf de Raad van State groen licht voor het Porthos-project, waarmee jaarlijks zo’n 2,5 miljoen ton* aan CO2 zal worden opgeslagen in lege gasvelden onder de Noordzee. Via een netwerk van pijpleidingen wordt een deel van de industriële uitstoot in het Rotterdamse havengebied afgevangen en naar een platform in de Noordzee geleid. Daar, zo’n twintig kilometer uit de kust, wordt het CO2 in lege gasvelden onder de zeebodem gepompt. De overheid stelt twee miljard euro aan subsidie beschikbaar voor het project, dat voortkomt uit een samenwerking tussen onder meer het Rotterdamse Havenbedrijf, Shell, ExxonMobil en de Franse gasleverancier Air Liquide. Als alles volgens plan verloopt, begint de aanleg in 2024. Ook…

Het is een Amerikaanse droom: immigranten die een heel continent overstaken en zich vestigden op de prairie. Zeven dagen per week werd er keihard gewerkt. Met succes: nu wonen ze in dit ranch house ten westen van Chicago. VANDAAG WORDT DE VERJAARDAG van een van de moeders gevierd. Twee taarten, folieballonnen, de vrouwen in de keuken, de mannen nog aan het werk. In de woonkamer hangen glimmende letters aan de wand: ‘Happy Birthday’. Kinderen, kleinkinderen, neefjes en nichtjes rennen door de gang en springen op de banken. Je hoort ze buiten lachen. Dit huis op de prairie van Illinois ligt op het gemeenschappelijke land van verschillende inheemse volken. Hier woonden ooit Ojibweg-, Potowatomi-en Odaawegfamilies. De tweebaans plattelandsweg was ooit mogelijk een karrenspoor waarover karren met pelgrims en zwervers westwaarts reden.…

HET DRAGEN VAN HET GEZICHT van Patih Manis (hieronder), een personage uit Balinese dansdrama’s, betekent veel meer dan alleen het opzetten van een masker. ‘Wanneer je danst met een tapel, een masker voor opvoeringen, transformeer je in het personage dat het uitbeeldt,’ zegt I Made Bandem, onderzoeker, docent en artiest in Balinese kunst. Hij danst al zeventig jaar en kan zich goed verplaatsen in Patih Manis. ‘Je moet ‘trouwen’ met de tapel en rituele offers brengen om je één te maken met het masker. Veel dansers slapen er zelfs naast.’  Dit type masker, dat met de hand wordt uitgesneden, is onlosmakelijk verbonden met Topeng Pajegan en Topeng Panca, dansdrama’s die vaak worden opgevoerd tijdens tempelfestivals en familierituelen op het Indonesische eiland. De maskers, fraai gedecoreerde kostuums, hypnotiserende muziek en staccato…

HET IS EEN UUR OF ELF, je stapt net onder de douche vandaan en ploft met een doffe dreun in bed. Je hebt een drukke dag achter de rug en kan niet wachten af te reizen naar het land der dromen. Nachtlampje uit, op één oor, en gaan. Er zijn nog geen vijf minuten voorbij wanneer je slaap bruut wordt verstoord: Bzzzzzzz… En probeer dan maar eens de veroorzaker van dat geluid te vinden. Over het algemeen worden onze slaapkamers in juli en augustus het meest geplaagd door muggen. Afgezien van het slaapgebrek en de jeukende bulten die de beestjes veroorzaken, brengen ze de nodige risico’s met zich mee: volgens de statistieken is de mug het dodelijkste dier ter wereld. De mug kan namelijk drager zijn van ziekten zoals malaria,…

MAAR WEINIGEN HEBBEN OOIT VAN Nationaal Park Tassili n’Ajjer gehoord, terwijl het toch het grootste nationale park van Afrika is. Tassili n’Ajjer ligt in het afgelegen zuidoosten van Algerije en herbergt onder meer de overblijfselen van een miljarden jaren oud zandsteenplateau van 2700 vierkante kilometer groot, midden in de Sahara. Het park wordt begrensd door Libië en Niger. Tassili n’Ajjer is een geologisch paradijs, met rotsformaties die van een andere planeet lijken te komen, omgeven door oranje duinen. Na miljoenen jaren van erosie is het zandsteen tot scherpe punten afgesleten, zijn er gaten in de hoge rotswanden ontstaan en hebben sommige rotspartijen bizarre dierenvormen aangenomen. Het park telt zo’n driehonderd natuurlijke bogen. Maar in Tassili n’Ajjer is veel meer te zien dan deze ‘rotsbossen’. Het plateau is niet alleen bijzonder…

‘ WE BELIEVE THAT when people understand the world better, they care more deeply for it.’ Het is de lijfspreuk van National Geographic, te lezen voor in dit blad, die verwoordt wat ons beweegt het Magazine te maken: we hopen dat u de wereld na het omslaan van deze laatste pagina’s weer een beetje beter kent. De manier waarop we ons van die taak kwijten, is in de loop der jaren wel veranderd. Anno 2023 heeft u de wereld in uw telefoon: voor een plaatje van rondtrekkende schapen hoog in de Alpen is Google tegenwoordig uw vriend. Hoe anders was dat in 1965, toen het dak van Europa voor velen nog onontgonnen terrein was en National Geographic het venster op die onbekende wereld. Voor de Britse fotograaf Walter Meayers Edwards…