Inhoudsopgave van Editie 101 - 2023 - National Geographic

George Shiras III was de eerste fotograaf die flitslicht en struikeldraad gebruikte om dieren in het donker vast te leggen. ‘Jagen met een camera’, noemde hij dat. In 1906 ruimde National Geographic een heel nummer in voor 74 van zijn beelden. In 1921 verscheen deze foto van herten in Michigan die opgeschrikt uit het donker naar voren schieten. Shiras was lid van het Amerikaanse Congres en spande zich in die rol in voor de wettelijke bescherming van natuurgebieden en trekvogels. In 1928 schonk hij 2400 glasplaatnegatieven aan de Society. Fotoarchivaris Sara Manco ziet Shiras’ vindingen als directe voorlopers van de moderne wildcamera’s en de Crittercam, een door National Geographic ontwikkelde camera die aan het lichaam van dieren kan worden bevestigd, zodat we de wereld door hun ogen kunnen zien.…

In de chaotische laatste maanden voor de val van Kaboel in augustus 2021 wilde Kiana Hayeri een familie fotograferen die in kampen verdeeld was. Hayeri, een Canadese met Iraanse wortels, herinnerde zich wat haar vader ooit over Iran had gezegd: bij een volgende revolutie wordt het broer tegen broer. Zo was het in Afghanistan ook, wist ze. Ze kwam terecht bij de familie van Hafiza, een vrouw met vijf zonen, van wie er vier bij de strijd betrokken waren: twee aan de kant van het Afghaanse leger, een bij een militie die tegen de taliban vocht en een bij de taliban zelf. Toen Hayeri met Hafiza zat te praten, schoof een van de zoons haar hoofddoek opzij om de open wond in haar hals te laten zien die hun moeder…

Weten we eigenlijk wel wat we kwijtraken als er een dier uitsterft? In 2018 overleed Soedan, ’s werelds laatste noordelijke witte neushoornmannetje (Ceratotherium simum cottoni) op aarde. Fotojournalist Ami Vitale legde vast hoe Joseph Wachira, een van Soedans verzorgers in het Ol Peteja-reservaat in Laikipia (Kenia), de stervende neushoorn liefdevol bijstaat. Honderd jaar geleden leefden er honderdduizenden neushoorns in Afrika en Azië. Maar toen Vitale Soedan in 2009 voor het eerst zag, hadden jagers en stropers al zo huisgehouden dat er nog maar acht noordelijke witte neushoorns over waren. In de coronatijd, toen de beschermende aanwezigheid van toeristen en gidsen wegviel, zagen de stropers opnieuw hun kans schoon. Nu zijn er alleen nog twee vrouwtjes van deze ondersoort over, al probeert een team wetenschappers dat aantal met behulp van ivf…

Toen ze in 1885 haar broer opzocht in Tokio, ging de Amerikaanse journalist Eliza Scidmore naar de kersenbloesem kijken, die de Japanners zien als een metafoor voor het leven: mooi maar vergankelijk. Scidmore begon een actie om een aantal kersenbomen naar Washington te halen. In 1912 plantte first lady Nellie Taft de eerste van de 3020 bomen die de burgemeester van Tokio liet verschepen. Veel foto’s die aan Scidmore worden toegeschreven, zoals dit met de hand ingekleurde portret van drie jonge Japanse vrouwen, getuigen van haar liefde voor kersenbloesem. Scidmore is vermoedelijk de eerste vrouwelijke auteur en fotograaf wier werk in het Magazine verscheen. Haar as is in Yokohama begraven, onder een kersenboom die afstamt van een van de bomen die Japan aan de VS had geschonken.…

‘Een tornado van zevenhonderd haaien’, zo omschrijft onderwaterfotograaf Laurent Ballesta het tafereel dat hij op twintig meter diepte aantrof tijdens een duik van 24 uur in het zuiderkanaal van het atol Fakarava in Frans-Polynesië, dat in een Unesco-biosfeerreservaat ligt. Honderden beschermde grijze rifhaaien gaan als het donker wordt samen op jacht. Maar zodra ze met vereende krachten hun prooi hebben omsingeld, is het ieder voor zich. Ballesta liet zich zelf ook vergezellen door zijn duikmaatjes, die de nachtelijke actie om beurten bijlichtten met sterke lampen. Ze doken hier alles bij elkaar 21 weken lang dag en nacht, verspreid over een periode van vier jaar. Dat leverde 75.000 foto’s op, gemaakt zonder kooien, maliënkolders of knuppels, en zonder aas om de haaien te lokken. En ze waagden zich telkens een stukje…

In de zomer van 2020, tijdens de golf van Black Lives Matter-protesten na de moord op George Floyd, stuurde beeldredacteur Mallory Benedict Kris Graves op pad om foto’s te maken van beladen monumenten die werden weggehaald. Het moest een ‘dynamisch verhaal over statische objecten’ worden, zegt Benedict, dat zou laten zien hoe het straatbeeld veranderde. Maar de gebeurtenissen volgden elkaar zo razendsnel op dat ze geen van tweeën precies wisten waar Graves mee terug zou komen. In Richmond, Virginia, kwam hij in contact met Dustin Klein, die (samen met Alex Criqui) portretten projecteerde op het standbeeld van generaal Robert E. Lee (rechts). Door de lichtbeelden van Floyd en andere slachtoffers van politiegeweld veranderde het standbeeld van een symbool van wit racisme in een schreeuw om gerechtigheid. Graves probeerde alle gezichten,…