Inhoudsopgave van Editie 8 - 2023 - National Geographic

SINDS IK ME KAN HERINNEREN ben ik gefascineerd door de vraag wat er al niet moet rondzwemmen in de Noordzee. Op de aangespoelde kwallen, krabben en scheermessen na kwam ik tijdens mijn vele bezoekjes aan het strand namelijk weinig tegen. Maar de Noordzee geeft haar geheimen niet zomaar prijs: in het troebele, bruine water bewegen zich talloze soorten buiten ons zicht. Sinds kort hoort daar ook de geaderde stekelhoren bij, een geduchte roofslak die tot achttien centimeter groot kan worden. Met zijn indrukwekkende slakkenhuis lijkt Rapana venosa een mooie toevoeging aan de biodiversiteit in onze kustwateren. Maar zijn komst baart natuurbeschermers zorgen. De geaderde stekelhoren kwam oorspronkelijk alleen voor in de wateren rond Japan en China, maar heeft zich sinds de jaren veertig weten te verspreiden over de wereld, vermoedelijk…

FLAMENCO BEACH OP CULEBRA in Puerto Rico is volgens velen een van de tien mooiste stranden ter wereld. Het strand, waar ik toeristen vastlegde op een oude Amerikaanse tank, heeft een complexe geschiedenis die van belang is voor zowel bezoekers als Puerto Ricanen zelf. Op school in de hoofdstad San Juan kreeg ik een onvolledige en soms verdraaide versie van onze geschiedenis voorgespiegeld: de eilanden waren ‘ontdekt’ door Christoffel Columbus, het inheemse Taínovolk werd gedecimeerd, de VS kregen Puerto Rico ‘bij toeval’ in bezit. De inwoners kregen in 1917 het Amerikaanse staatsburgerschap, in 1951 was er een referendum, onze grondwet werd geschreven en we leefden nog lang en gelukkig. Zoiets. De juridische term voor de status van Puerto Rico is ‘niet-geïncorporeerd gebied’, maar alles in dit land is zwaar getekend…

JACOB KEANIK SPEURT MET ZIJN VERREKIJKER het ijs rond onze zeilboot af. Hij zoekt de ijsbeer die ons al een etmaal in de gaten houdt, maar ziet alleen een golvend tapijt van blauwgroen pakijs dat zich uitstrekt zover het oog reikt. ‘Winter is coming,’ mompelt hij. Jacob heeft Game of Thrones niet gezien en heeft niet door dat wij nu denken aan de griezelige ijszombies uit de serie. Voor ons is de dreiging van kruiend ijs evenzo angstaanjagend. Hier, in de Pasley Bay hoog in het Canadese poolgebied, betekent ‘winter’ een niet te stuiten aanvoer van ijs dat onze boot moeiteloos kan vermorzelen. Als we niet snel een uitweg vinden, raken we ingesloten en gaat onze boot eraan – en wie weet wijzelf ook. Het is eind augustus en we…

PABLITO WAS DE EERSTE LEEUW die ik ooit van dichtbij zag. Het welpje van een maand of vier kwam naar me toe lopen vanuit het nachthok in zijn verblijf in het New Hope Centre, een opvang voor wilde dieren in de Jordaanse hoofdstad Amman. Ineens stond hij stil en keek me droevig aan, kwetsbaar, alsof hij me iets wilde zeggen in de woordeloze taal die we beiden begrepen. Meteen wist dat ik zijn verhaal moest vertellen. Toen ik Pablito leerde kennen, in 2018, was ik op weg om foto’s te maken van Zahra, een Syrisch vluchtelingenmeisje dat in een tentenkamp in Jordanië woonde. Sinds 2001 gebruikte ik mijn camera om verhalen te vertellen over hoop, veerkracht en overlevingskunst. Ik was al talloze keren op plekken geweest waar het oorlog was,…

ZO VREDIG als de citadel van Massada erbij ligt op deze foto, zo luguber waren de gebeurtenissen die hier bijna tweeduizend jaar geleden plaatsvonden. In 73 n.C. werd op deze plek in het oosten van Israël, met op de achtergrond de Dode Zee, de Joodse opstand beslecht in het voordeel van de Romeinen. De citadel was het laatste bolwerk waar de Joodse zeloten weerstand wisten te bieden aan het Legio X Fretensis, dat eerder al plaatsen in Galilea en Judea had veroverd. Maar zelfs toen een nederlaag onvermijdelijk was, weigerden de Joden zich te laten vernederen door de Romeinen. In plaats daarvan besloten de 960 opstandelingen de eer aan zichzelf te houden: ze pleegden zelfmoord. Die informatie danken we aan de Romeins-Joodse geschiedschrijver Flavius Josephus, hoewel er wordt getwijfeld aan…

DE EERSTE TIEN JAAR VAN MIJN CARRIÈRE maakte ik vooral verhalen over zware onderwerpen: seksueel geweld, migratie, religieuze twisten en oorlog. Op de kaft van mijn notitieboekje schreef ik in 2019 een quote uit de Bhagavad Gita: ‘Voor de ziel is er geboorte noch dood’, een subtiel geheugensteuntje om speelser te zijn, mezelf minder serieus te nemen. Heel soms kreeg ik een kans om een licht onderwerp vast te leggen. Zoals het maken van een fotoreportage over thee voor een tijdschrift van een vliegtuigmaatschappij. Daarvoor reisde ik af naar Darjeeling, een district in het noordoosten van India, gelegen aan de voet van de Himalaya en befaamd om de productie van ‘de champagne onder de thee’. Ik nam de klus aan in de hoop meer vrolijke, levendige foto’s te schieten. Nadien…

BALSEMERS AAN HET WERK IN EEN ONDERGRONDSE WABET(werkplaats) in de Egyptische dodenstad Sakkara begint een mummificatie. Het hele proces zal zeventig dagen duren. Getooid met een masker van jakhalsgod Anoebis, de god van de begrafenissen, voert een priester de riten uit. In de 26 steDynastie (664-525 v.C.) moet de dode zo levend mogelijk lijken. Alleen dan kan een priester het lichaam weer met de levenskracht, de ka, verenigen en kan de overledene op reis naar het hiernamaals. De illustratie is gebaseerd op de opgraving en de ideeën van de in 2022 overleden archeoloog Ramadan Hussein. BRANDON SHYPKOWSKI BRONNEN: SUSANNE BECK, UNIVERSITEIT VAN TÜBINGEN; SALIMA IKRAM, AMERKAANSE UNIVERSITEIT IN CAÏRO NAAR HET HIERNAMAALS SAKKARA IS DE NECROPOOL van Memphis, de oude hoofdstad van Egypte. Het enorme grafveld ligt op de westelijke…

MET CHRIS MERRITT, opzichter van historische vindplaatsen in de staat Utah, ben ik in Kelton, het laatste verlaten spoorwegstadje dat hij me vandaag wilde laten zien. Uitkijkend over het weidse, dorre landschap denk ik aan de Chinese arbeiders die hier 150 jaar geleden aan een spoorlijn werkten en, duizenden kilometers van huis, met elkaar woonden in dit eenvoudige woestijnstadje. Ik groeide zelf op in Toronto, in Canada. Toen ik voor het eerst hoorde dat ons spoornet mede was aangelegd door Chinese arbeiders, wilde ik daar meer over weten. Het verhaal dat ik ontdekte leidde tot dit fotografieproject. Voordat de bouw in Canada van start ging, legden tien- tot twintigduizend immigranten uit China de zwaarste en gevaarlijkste delen van de transcontinentale spoorlijn in het westen van de Verenigde Staten aan, dwars…

De eerste hap van een zeewierburger nam ik op zondag 28 juni 2015. Een hippe foodtruck op muziekfestival Down The Rabbit Hole in Beuningen had me rond lunchtijd gelokt. ‘Dutch Weed Burger’ prijkten grote witte letters boven het eetstalletje. Pas toen ik halverwege was met eten kwam ik erachter dat de burger niet was gemaakt van hennep, maar van zeewier. Uit Nederland welteverstaan, zo vertelden de verkopers. Het voelde goed, dat eten van dit toen net geïntroduceerde product. Vooral de gedachte dat ik hierdoor de wereld een beetje beter maakte. Sindsdien hoorde en las ik regelmatig over zeewier als gewas met ‘potentie’. In veel artikelen werd het omschreven als ‘het groene goud’. De mogelijkheden van dit in Europa relatief nieuwe gewas lijken dan ook groot. De wereldbevolking groeit volgens de…